Nakakatuwang isipin kung paano nag-iiba ang tunog kapag pinalitan mo lang ang isang katinig sa hulapi ng isang taludtod. Madalas kong sinubukan 'to nung nagsusulat ako ng mga tula sa notebook noong high school — kung pareho ang patinig pero magkaiba ang huling katinig, nagkakaroon ka ng tinatawag na slant rhyme o 'approximate rhyme' na parang may kapit pero hindi perpekto.
Sa teknikal na aspeto, ang rhyme sa tula ay hindi lang tungkol sa patinig (nucleus) kundi pati ang coda o ang mga katinig na sumusunod sa patinig. Kapag magkatugma ang patinig at pati ang huling katinig (halimbawa 'tala' at 'bala'), tinatawag itong perfect rhyme. Pero kung magkapareho lang ang patinig at iba ang katinig (halimbawa 'tula' at 'sulo'), may assonance o consonance na nagbibigay ng kakaibang tunog. Minsan ang pagkakaiba sa paraan ng pagbuo ng katinig — plosive kumpara sa fricative — ang nagreresulta sa malakas o malambot na pagtatapos ng linya, at iyon talaga ang nagpapalit ng emosyon at daloy ng taludtod.
Kapag sinusulat ko, binabago ko ang mga katinig hindi lang para sa tugma kundi para sa ritmo: ang malalakas na katinig tulad ng 'p', 't', at 'k' nagbibigay ng punchy na dulo, samantalang ang 'l' at 'r' nagiging mas malambot at nag-uugnay ang mga pantig. Kaya oo, isang maliit na pagbabago sa katinig, malaking epekto sa overall na rhyme at mood ng tula.