Rose Tagalog นิยาย & เรื่องราว

sabi niya sa lalaki. "Wow!” nanlaki ang mga mata ni Marcus nang makita ang loob ng greenhouse. Very colorful ang mga nagagandahang mga bulaklak. At ngayon lang siya nakakita ng iba't-ibang kulay ng rosas. Bawat rows ay may label kung anong klase ng bulaklak ang nakatanim. Sa hanay ng mga rosas, nabasa niya ang red, white, cream, lavender, peach, orange, pink, salmon pink at yellow.

"Talaga?" Tumango ito "Oo naman, darling." Ngumiti siya rito kaya nakita niya ang pag-aliwalas ng mukha nito. "Naniniwala naman ako." "Talaga? So, pwede na akong tumabi sayo?" "Sige!" Mabilis naman itong umikot at agad na tumabi sa kanya, ang mga braso nito ay pumulupot sa kanyang baywang. Sumiksik siya sa katawan nito.

Ramdam din niya ang panginginig ng kamay ni Katherine at napansin niyang nakatitig lamang ito sa mga kalaban na walang makikita na kahit anumang emosyon. Humalakhak pa muli ang lalaki at tinititigan sila ng matalim isa-isa, "Ngayon, sabihin niyo sa akin kung sino sa inyo ang tagapagmana ni Mr. Rodelio na may pangalang Katherine Grace Yuzon. Ituro niyo lang sa'kin at makakalaya kayo!"

Kahit ang dati'y bagsak na buhok ay naging kulot, hindi ito hadlang upang makilala ko siya. "Lorelei," mahina ngunit may diing bigkas ko sa pangalan niya. "Rosa," mabilis na sabi niya pagkatapos ay inilagay ang bulaklak sa ibabaw ng nakadekwadrong hita. "Rosa Reyes ang pangalan ko at hindi Lorelei. Ang laki ng pinagkaiba naming dalawa para mag-akala kang ako ang kaibigan mo."

sagot niya. "Talaga?" I gazed at him with teary eyes. "Oo, tutulunga kita, " sagot niya. Mas lalo akong napaiyak. "I think I need a hug," I whispered. Inalis ko muna sa isip ko na kaaway ko siya. Kailangan ko lang ng masasandalan ngayon. Tinitigan niya ako nang matagal at ilang sandali pa ay niyakap niya ako. A big hug. His arms were around my back and he lightly pressed my head to his shoulder. He assured me that he'll not leave. He was hugging me for real. I closed my eyes and cry on his shoulder. That moment, I felt really protected. I can feel his warmth; it’s giving me a peacful aura. Kahit tumigil na ako sa pagiyak ay yakap pa rin niya ako. Suddenly, I don’t have the courage to let go.

Hindi lang ‘yon, artista pa. “Yam!” Tumakbo ako papalapit sa kanya at niyakap siya ng sobrang higpit. Yam means “you are mine”, napaka sweet niya ‘no? Siya ang first love and first boyfriend ko kaya gano'n na lang siguro ako kasaya sa kanya at kung mawala man siya sa akin ay sigurado akong matagal bago ko siya makalimutan. “Happy birthday!” Kumalas ako sa pagkakayakap sa kanya at ipinakita sa kanya ang dala kong regalo.

Bakit hindi niya naisip kanina na kaya nawalan ito ng malay dahil inaapoy ito ng lagnat? "Ilipat mo muna siya sa couch tapos bahala ka na. Ikukuwa ko siya ng pamalit na damit. Teka." "Hurry up, Rose baka hindi na tayo makaalis. Madaling araw magla-landfall ang bagyo. Kailangan nating makaalis kaagad para puntahan si Aba sa ospital." "Oo sige."

What if palamigin ko, masyado kasi siyang hot. Madaling mainip si Padre Tiago kaya naman hindi dapat siya pinaghihintay sa mga bagay na dapat mangyari. "Bababa na po ako," tugon ko naman. Pagkababa ko ay saka ako tumingin sa karatula ng aming pagbibilhan. Rodeo Products and Equipment. Napalunok ako nang makita ko iyon. Saan mag-ro-Rodeo si Padre Tiago?

Nakakangalay din pala ang ganitong pwesto kapag tumatagal. Humiga na lang kaya ako kagaya ng posisyon ni Rose sa painting ni Jack sa Titanic movie. Hmmmm…. Tama, mas sexy yun. So, humiga naman ako sa sofa. Feeling Rose talaga ang peg. Hinila ko pa pataas ang laylayan ng damit para naman mas seksi. Okay naman at mas komportable ito kesa kanina. May 30 minutes na akong nakahiga sa ganung pwesto nang makaramdam ako ng uhaw.