The Little Prince And The Rose の小説・ストーリー

Ang tanong, sino? Ilang saglit pa, may bagong text akong natanggap. Unknown Number: "Huwag kang kumilos nang padalos-dalos. Ang Red Roses ay hindi kalaban, ngunit hindi rin dapat pagkatiwalaan ng buo. May mga mata sa paligid mo. Bantayan mo ang bawat hakbang mo." Humigpit ang hawak ko sa phone. Sino ang nagpadala nito? At mas mahalaga—anong koneksyon nila sa Red Roses?

Ngunit ito na ang nagpakita sa akin. "Kita mo nga naman ang pagkakataon, ang palay na ang lumalapit sa manok." nanguuyam na sambit nito. "Siguro nga, palay na ang lumalapit sa manok. Pero tandaan mo, ang palay na ito ang siyang lalason sa iyo." nakangisi kong sambit. Muntik na akong tamaan ng kalabitin nito ang gatilyo nang kanyang baril. Alam kong bihasa si Rose sa pakikipaglaban. Dahil siya ang nagturo sa akin.

Bumagal ang kilos ni Roxanne sa pagbanggit ng pangalan ni Lucian, at tila nawala siya sa kanyang isipan. Nagpatuloy pa ang usapan. “Tama? Maaaring mute ang little princess at hindi kailanman nagsalita, pero nabubuhay pa rin siya sa pinakamahusay na paraan. Ang swerte niya!” Mute? Nakaangat ang kilay ni Roxanne at tumigil siya sa ginagawa. Ang precious little girl ni Lucian ay mute? Ang batang ito na nakuha ko ay hindi nagsalita kahit isang salita.

Ngunit nang makita siya nito ay agad na nag liwanag ang mukha ni Atlas. "Did I keep you waiting?" Atlas shook her head then she comfortably lay down beside him. "Hmm... Should we start?" Atlas nods her head and smile. Marahang ginulo ni Loki ang buhok nito bago binuklat ang libro. "It's the story of the princes and the beautiful princess, Long time ago there was a princess whose busy playing with her flowers in their wide garden. Her favourite flower is rose so she kept the rose treasured, the king decided to look for a man whose worthy of the princess hand."

she whispered, her voice a hushed murmur that held a world of meaning. Osiris's fingers traced a gentle path along her cheek, his touch a silent affirmation of his love. "No rose, no gesture, can ever capture what we have," he replied, his words a gentle caress that mirrored the sentiment in his eyes. In the tender glow of the night, their unspoken vows hung in the air—a promise to cherish each moment, to weather the storms together, and to revel in the quiet joy of being in each other's arms. As they settled into the soft embrace of their bed, the night whispered promises of dreams and tomorrows. The rose remained a silent witness to their journey—a journey that had been filled with challen

Nakiusap si Prim na sa Eufloria na lang ito ganapin para mai-promote na rin ang kanilang flowershop. “We are so glad to see you at last, Miss PrimRose Watanabe. Naku, maraming beses mo kaming tinanggihan. Abut-abot ang dasal ko namin na sana ay ma-interview ka na namin. Nabasa ko ang iyong libro na “The Lady of the Rose" , favorite mo talaga ang bulaklak na rosas?”

Natigilan siya at nawala ang ngiti sa kaniyang mga labi dahil sa alaalang bumalik sa kaniyang isipan. Dahan-dahan niyang kinuha ang puting rosas at inilapag iyon sa kaniyang table. Bakit sa dami ng bulaklak na pwedeng ibigay ni Princess sa kaniya, bakit white rose pa? Hindi na niya iyon gusto simula ng iwanan siya ng lalaking akala niya'y iyon na ang makakasama niya hanggang sa dulo.

Sagot niya. Sa sumunod na araw. Sa Splendid town. Paggising ni Rose, nakakita siya ng isang larawan na gawa sa watercolor sa higaan. Ito ay isang bagong-tubong halaman, sa ilalim ng hangin at ulan. Sa likod nito, mayroong babaeng nakatalikod sa maliit na halaman, tila naglalakad palayo rito.

Bumulaga sa kanya paglabas ng pinto ang isang tangkay ng pulang rosas at ang nakangiting si Raxiine na may hawak niyon. "Good morning, my lady!" bati nito. As always, he made her feel better with that striking boyish smile. "Good morning, Raxii!" Ngumiti siya ng tipid. "Is this for me?" Kinuha niya ang rose. "Yes." Kumindat ito. "Thank you." Inamoy niya ang rosas. Sariwang-sariwa. Kapipitas lamang niyon mula sa garden. "Going out?" tanong nito.

Dahan-dahan silang tumango halata pa rin ang pagtataka sa mukha. I pushed the door and the chimes rang. I was immediately surrounded by souvenirs. I saw the enchanted rose that caught my attention at the corner so I went there without hesitation. I can feel my siblings walking behind me. I was delighted when I saw different color options. It looks like a lamp. A pink rose inside a glass dome. The flower will never wither. I’ll get this for Leana. I reached for it and immediately went to the counter. “Hey.”