Rough Road In Tagalog Novels & Stories

Mas maingay na ang sasakyan dahil sa karga naming kahoy na tumatama sa gilid ng truck tuwing may lubak sa kalsada. "Nagugutom ka na ba? Gusto mong dumaan muna tayo doon sa gotohan sa bayan? Sabi ni Aling Martha, masarap daw 'yun lalo na pag tanghali," aya ni Kalix habang maingat na nagda-drive. "Sige, parang masarap ang mainit na sabaw," sang-ayon ko.

Kaagad din naman akong tumango "Ang kotse mo ay naubusan ng gas. Mabuti na lang at na rescue kita bago pa tumaas ang tubig.----" wika niya "Ano ang ibig mong sabihin?" kunot noo kong tanong "Balita ko, masyadong mataas ang baha sa lugar na dinaanan mo kahapon. So I have suggestion...kung gusto mong lumuwas ng Manila sasamahan kita." nakangiting wika niya

Alex's Pov "Wooohh!!!" malakas kong sigaw habang nakalabas ang isa kong kamay at bahagya ring nakalabas ang aking ulo sa nakabukas na bintana ng kotse ni Art. Binabaybay namin ang bagong gawang kalsada papunta sa probinsiya ng Rizal. Mabilis ang patakbo ni Art dahil madalang lamang ang mga nagdaraang sasakyan at puro mga private vehicle pa lamang ang pinapayagang dumaan. "Bilisan mo pa ang pagmamaneho mo, Art!" malakas ang boses na sabi ko sa kanya kahit isandaan na ang bilis ng patakbo niya.

High Road A voice at the back of my mind told me that I shouldn’t have turned in this direction. But there was also a different voice. A louder one. Mas malakas. Nagsasabi ito na puntahan siya. Na bumigay na. Dahil sa huli, hindi ko rin mapipigilan. Bumangon ako galing sa pagkahiga. I bit my lower lip. Napalingon ako sa bintana. The curtains are slowly revealing the view on the outside as the wind blew harder.

“Tutulungan mo na ba ako?” “Para mawala ka na sa paningin ko. Nakakairita ka.” Pinagmasdan ko na lamang siyang maglakad palayo at napabuntong-hininga. “SORRY po!” agad akong nag-sorry sa mga taong nababangga ko sa paglalakad dahil nakayuko ako. I automatically covered my mouth with my palm realizing that they can’t understand English language. Nanlaki ang mga mata ko at dire-diretso akong naglakad palayo habang nakasunod kay Tsuyu. Nang makalayo na, pinilit kong lingunin ang dalawang nabangga ko at nakahinga ng maluwag.

{Make this part clearer} "Sana'y kayanin ito ng Mickey Mouse na t-shirt mo," pahabol ko pa. Pinagplanuhan namin ang aming magiging ruta. Madilim ang kalsada at puro talahib ang aming dadaanan. Dadaan din kami sa national highway na mas delikado dahil sa mga mabibilis na sasakyan. Agad na pumunta ang ibang tao sa finish line para makita kung sino ang mananalo. Nagpaandar na kami ng aming mga motorsiklo at isinuot ang aming helmet.

) "Alam nyo po ba kung san nakatira si Aleng Paty po?" "Unsa?" (Ano?) "Taga manila ka dong? Di ko kabalo masyado og tagalog man." (Taga manila ka ba? Hindi ako masyado marunong ng tagalog) Ayy oo nga pala nakalimutan ko saglit na dapat mag bisaya ako. Napakamot nalang ako sa ulo. "Salamat nalang. Sige mo una nako te." (Sige salamat nalang, mauna na ako)

Sana tanggapin nila ang paliwanag ko. "F*ck! Damn it!" malutong na mura ko nang biglang bumagal ang usad ng takbo ng mga sasakyan sa kahabaan ng highway dito sa Imus. "Manong, parang awa ninyo na po, pakibilisan pa po, please?" pagmamakaawa ko pa. "Baka mawala na sa akin ang babaeng mahal ko kapag natagalan pa ako lalo."

“I don’t know. But she better not try.” Pagliko namin sa madilim na bahagi ng kalsada, naramdaman ko ang pagkagat ng gulong sa lupa. We turned off the main road papunta sa isang makipot na trail. Rough road. Madamo. Madulas. Puno ng putik at walang ilaw. The car bounced slightly with each rock and pothole. Bawat lubak, bawat alog ng sasakyan, parang sinasabi sa akin na huli na ako.