Rough Road In Tagalog の小説・ストーリー

Ang galing mong magtagalog hindi halatang sa ibang bansa ka isinilang. "Because mom and dad always teach us Filipino dialect and even bisaya we also learn it. Like, gahi man kag ulo!(Matigas ang ulo mo), dili man ka kasabot( Hindi ka nakakaintindi). Asa man Ka padulong?(Saan ka pupunta?). And as her expression mom said "Ambot sa langaw pilay edad sa lamok" instead 'of I don't know.'

sagot ko naman. "Ganito talaga dito sa Pinas Mam. Habang tumatagal, lalong sumisikip ang mga kalsada dahil sa dami ng sasakyan. Wala tayong choice kundi maghintay. May mga nagsidatingan na din naman na mga ambulance kaya matatanggal na din siguro ang mga nakaharang sa daan. Kaaga-aga may aksidente kaagad." Mahabang wika ni Mang Andoy. Hindi ko na lang ito sinagot bagkos itinoon ko na lang ang tingin sa labas.

Alex's Pov "Wooohh!!!" malakas kong sigaw habang nakalabas ang isa kong kamay at bahagya ring nakalabas ang aking ulo sa nakabukas na bintana ng kotse ni Art. Binabaybay namin ang bagong gawang kalsada papunta sa probinsiya ng Rizal. Mabilis ang patakbo ni Art dahil madalang lamang ang mga nagdaraang sasakyan at puro mga private vehicle pa lamang ang pinapayagang dumaan. "Bilisan mo pa ang pagmamaneho mo, Art!" malakas ang boses na sabi ko sa kanya kahit isandaan na ang bilis ng patakbo niya.

I stated while shaking my head repeatedly and tears streaming down my cheeks. --- Terms used: -Rine, dine: same with roon and dito -Ike: Ikaw ay -palusong/pauwi: pabayan -paahon: pauwi na ng bahay

High Road A voice at the back of my mind told me that I shouldn’t have turned in this direction. But there was also a different voice. A louder one. Mas malakas. Nagsasabi ito na puntahan siya. Na bumigay na. Dahil sa huli, hindi ko rin mapipigilan. Bumangon ako galing sa pagkahiga. I bit my lower lip. Napalingon ako sa bintana. The curtains are slowly revealing the view on the outside as the wind blew harder.

“Tutulungan mo na ba ako?” “Para mawala ka na sa paningin ko. Nakakairita ka.” Pinagmasdan ko na lamang siyang maglakad palayo at napabuntong-hininga. “SORRY po!” agad akong nag-sorry sa mga taong nababangga ko sa paglalakad dahil nakayuko ako. I automatically covered my mouth with my palm realizing that they can’t understand English language. Nanlaki ang mga mata ko at dire-diretso akong naglakad palayo habang nakasunod kay Tsuyu. Nang makalayo na, pinilit kong lingunin ang dalawang nabangga ko at nakahinga ng maluwag.

{Make this part clearer} "Sana'y kayanin ito ng Mickey Mouse na t-shirt mo," pahabol ko pa. Pinagplanuhan namin ang aming magiging ruta. Madilim ang kalsada at puro talahib ang aming dadaanan. Dadaan din kami sa national highway na mas delikado dahil sa mga mabibilis na sasakyan. Agad na pumunta ang ibang tao sa finish line para makita kung sino ang mananalo. Nagpaandar na kami ng aming mga motorsiklo at isinuot ang aming helmet.

Patagal nang patagal ay lalong nabubura ang distansya sa pagitan nilang dalawa kasabay ng pagdilim ng kaligiran. Tumila ang paghakbang ng kanyang mga paa. Ilang pagsinghap at pagbuga ng hangin ang sumaklolo sa napapagod niyang baga. Malayo-layo na ang kanyang narating. Berde. Talahiban. Damo. Amag. At isang sirang gusali ang kanyang nahagilap. Malayo ang lugar na iyon mula sa plasang nasa sentro ng kanilang paaralan.

) "Alam nyo po ba kung san nakatira si Aleng Paty po?" "Unsa?" (Ano?) "Taga manila ka dong? Di ko kabalo masyado og tagalog man." (Taga manila ka ba? Hindi ako masyado marunong ng tagalog) Ayy oo nga pala nakalimutan ko saglit na dapat mag bisaya ako. Napakamot nalang ako sa ulo. "Salamat nalang. Sige mo una nako te." (Sige salamat nalang, mauna na ako)

Sana tanggapin nila ang paliwanag ko. "F*ck! Damn it!" malutong na mura ko nang biglang bumagal ang usad ng takbo ng mga sasakyan sa kahabaan ng highway dito sa Imus. "Manong, parang awa ninyo na po, pakibilisan pa po, please?" pagmamakaawa ko pa. "Baka mawala na sa akin ang babaeng mahal ko kapag natagalan pa ako lalo."