Rough Road In Tagalog Novels & Stories

tanong ko nang mahina. “Aksidente daw po sa daan,” sagot ni Teo, paos, umuugong ang boses. “Yung Provincial Road po papuntang Hagonoy yung dapat ginawa last year. Marami pong sasakyang dumausdos dahil sa madulas. Nahulog po sila sa kanal… kasama na si Tita.” Napahawak ako sa sentido ko. Of course. Infrastructure failure. Isa na namang ghost project.

Masyadong masakit para sa'kin ang lahat at hindi ko na ata kakayanin pa kung may mangyaring masama kay Mama. Nagulat kami nung mayroong kotse na nagover-take sa harapan namin at dumiretso papunta sa amin. Dahil isang daanan lamang ay impossible na maka-daan ito sa gilid namin. "BRYAN IHINTO MO!"

None of my business. I concentrated on the asphalt road. The view in the island is magnificent. Ramdam ko ang simoy ng amoy-alat na hangin mula sa dagat na abot-tanaw ko lang. Ang daan ay nalilinyahan ng mga puno ng niyog at mangga sa magkabilang-gilid. May mangilan-ngilan na ring mga taga-isla ang naglalakad at may mga bitbit na balde na may laman na kung anu-ano.

dugtong ko pa. “Then you should have slowed down! Orange means slow down.” “Talaga? Ang alam ko kasi, dito sa Pilipinas, ‘go faster’ ang ibig sabihin ng orange.” Enrique tried to relax himself by massaging his temple. “Can you just do me a favor and turn left when you reach the next circle. Nagugutom ako, may barbecue house do’n,” he said calmly and tired. “On it,” I obliged. *************

“Manong wala bang ibibilis?" umikot ang mata ni Carlos habang badtrip itong nagtanong sa driver. Inip na inip na ito. Habang sinuong nila ang mahabang traffic sa kalsada. Gabi na pero mahaba pa rin ang traffic na binabagtas nila. Walang pagkakaiba sa Manila ang sinusuong nilang traffic. Napakahaba at nagka-buhol-buhol ang mga sasakyan sa daan walang nais ang mga magbigay ng kani-kanilang daan sa ilang sasakyan na katulad nila nagmamadali at nais na rin makauwi sa kani-kanilang tahanan.

Dahil alam niyang totoo iyon. Biglang may nagsalita sa radyo na napatigil siya sa pag iisip. "Sir!" "What?" "Roadblock!" Nanlamig ang lahat. "What?" "Roadblock ahead!" Mabilis na tumingin ang driver sa kalsada. At doon nila nakita. Dalawang malaking truck, nakaharang sa gitna ng daan. Walang paraan para makadaan.

fajardo dahil ito ang pangalawang beses na makakapunta siya dito "Oh god I'm tired" saad ni trixie ng makababa ng kotse "I'm sorry we're late because of the traffic" saad ko ng makitang kanina pa pala nag hihintay sila Mr.Qway "It's fine Mr.montaire kararating lang din namen" sagot naman ni andrei

sigaw ni Liam habang lumilingon sa salamin. “I’m trying!” sagot niya, nanginginig ang boses. “The road is too narrow!” Ang kalsadang tinatahak nila ay makitid, mabato, at puno ng puno sa gilid. Isang maling liko lang, pwede silang sumalpok. Pero kung babagalan niya, aabutan sila ng mga humahabol. --- “Left! Turn left!” sigaw ni Liam, tinuturo ang mas maliit na daan papasok sa gubat.

Ito raw ang nag lilinis ng whitehouse kapalit ng scholarship at allowance na suportado ni Rouge. “Alam ba ni Tyler ang tungkol dito?” Hindi ito sumagot pero sinabi niyang puntahan namin 'to ni Tyler bago lumuwas papuntang isla. Naging mahaba ang byahe dahil na rin sa traffic. Wala naman nang bago lalo na't nasa Metro Manila kami. Parang mas nakakagulat pa nga kapag walang traffic akong maabutan kapag ganitong oras. Masyadong madaming sasakyan, halo-halo ang daluyan ng truck at jeep, minsan ay may haharurot pang motorsiklo. Kaya madami rin talagang disgrasya sa daan.

wika niya. Nasa kahabaan na sila ng zigzag road. "Baka pauwi na ring katulad natin na nag-getaway," balewalang wika ng kaibigan. Hindi na lang din niya iyon pinansin, pero nag-overtake ito at tinabihan ang sasakyan nila. Mabuti na lang, mabilis nakabig ng kaibigan ang manibela papuntang kanan. Kung hindi, nasagi na sila nito.