Rough Road In Tagalog Novels & Stories

tila 'mabait' na sabi ng dalaga sa binata. -- MABILIS NA kumakaras ng takbo ang isang Mercedes sa kalagitnaan ng traffic control zone ng Ayala Avenue. "Sir Jace, tumawag po ang Lolo ninyo. Nagtatanong po kung bakit hindi raw po sumasagot ang kapatid niyo sa mga tawag niya." turan ng lalaki sa kabilang linya habang nagmamaneho si Jace.

"Warm up lang muna tayo, ah." Sinimulan na rin nila ang umakyat pagkalipas ng mga ilang segundo. Ingat na ingat si Katherine sa bawat paghakbang dahil may parte na may bato ang daraanan, may malalaking ugat sa mga puno at sa mga makamandag rin na damo. Sa wakas, nakarating na rin sila malayo sa kanilang kinaroroonan kanina.

Marumi na ang damit nito may tumatagas din na dugo sa kaliwang balikat nito wala itong sapin sa paa kaya puro sugat na "A-ate h-hindi k-ko na kaya" daing nya dito "Malapit na tayo Ara konting tiis pa nakikita ko na ang kalsada" sabi nito na patuloy parin sa pag takbo Napasalampak sya ng makarating sila sa high way latang lata na ang katawan nya Naupo sa tabi nya ang kapatid "Kailangan nating mag patuloy Ara, hindi tayo pwedeng huminto baka maabutan nila tayo"

Nakakatawa pero nakakakilig at the same time. Nag-asikaso na nga ako para makapunta ako roon ng maaga. Nakakahiya rin kasi kung malate ako pero malas e! Traffic! May aksidente kasi kaya nabuhol ang kalsada kaya todo ang dasal ko na makarating na. (chat in messenger) From Esti: Where are you? I'm already here. To Esti: Nasa byahe po. Traffic. From Esti:

CARLA "Mr. Vasquez, naabutan po kayo ng bagyo. Hindi ako sigurado kung makakauwi na kayo ngayong araw. May nagsabi sa akin mula sa baba ng bundok na may gumuhong lupa raw sa daan. At hindi pa madadaanan ang kalsadang iyon kaya wala pang umaakyat na sasakyan dito sa bundok. Welcome na welcome naman po kayo dito at sapat ang pagkain natin dito," wika ng madre doon.

Putangina talaga! "Paano na iyan hija, hindi mo nagawa ang utos ni Rosa?" tanong sa akin ng driver na kilala ko lang sa pangalang Ry. May katandaan na ang lalaking ito at sa wari ko'y nasa edad na apatnapu pataas.

Hindi niya magawang kumurap nang makita ang maganda nitong mga mata. "Sorry talaga, huwag kang mag alala at hindi ako manghihingi danyos kahit malaki ang damage sa kotse ko." Mukhang natauhan na napakurap si Raffy. "No, kasalanan ko kung bakit nasira ang likod ng kotse mo. Puwede ko bang mahingi ang number mo?"

Even the tall grass, they are faced down to the ground at may mga punong mga tila nabuwal sa lupa. I have no idea what happened here. Bumagyo ba kagabi? Even the road has cracks. Ngayon ko lang din ito napansin dahil masyadong nakatuon ang pansin ko sa pagsubok na wala akong ideya kung ano.

Ang tayog din ng mga niyog dito, may iilan na sa tingin ko ay mga ligaw na puno ng saging sa tabi ng daan. The cemented road ended maybe a half kilometer from the wharf. Sabi ni Mama, pinapasemento pa raw kaya magtitiis muna sa lubak-lubak na daan. Maliit lamang ang kalsada papunta sa baryo. Two cars can occupy the whole road in opposite way.

sagot niya habang naghahanda sa pagbaba sa kotse. “Saan diyan?” may pagdududang tanong muli ni Matthaios. “Arko lang ang nakikita ko at pagkatapos ay parang bangin na. Don’t tell me na may pamayanan diyan?” “Dahilig ang tawag sa ganitong anyong-lupa, hindi bangin, ridge in English,” paliwanag niya sa mausisang doktor. “Mula rito ay maglalakad ako pababa patungo sa baryo namin. Kapag minalas at nadulas ako at gumulong nang tuloy-tuloy, baka sa Taal lake na ako pupulutin,” himig-pagbibiro niya.