Rough Road In Tagalog Novels & Stories

Madali lang naman palang matuto ng Español dahil ilan rin sa mga salitang tagalog ay hango na sa wikang Español. “Kuya,” sambit nya sa may edad nang driver ni Joaquín nang sagutin nito ang tawag nya. “Nakikita mo po ba d’yan ang driver ng kotse na sinakyan ni Doña Alejandra? Opo… ‘Yung Mamá ni Joaquin… Pinapasabi po kasi nya na iakyat daw ang maleta nya rito, pwede po pakisabi na lang? Hindi po kasi ako makakababa magliligpit pa ako. Salamat po,” tuluy-tuloy nyang bilin sa driver ni Joaquín na halos wala namang ibang ginagawa sa araw-araw kundi punasan at pakintabin ang mga kotse nito dahil napakadalang naman ni Joaquín magpa-drive.

Pagkatapos ng mahabang biyahe mula sa Maynila patungong amianan, unti-unting lumamig ang hangin habang binabaybay ng SUV ni Matthew ang mga paitaas at palikaw-likaw na kalsada ng Mountain Province. Subalit hindi sila tumuloy sa matataas at matatarik na kapundukan ng Sagada kung saan sila dati nagsagawa ng mission; dinala siya ni Matthew sa isang nakatagong lambak sa ibaba isang patag na lupain na napapalibutan ng matatayog na pine trees, malalawak na taniman ng matatabang repolyo at lettuce, at ang amoy ng sariwang lupa na humahalo sa malamig na simoy ng ambon.

anas ko. Basa ko agad ang gulat sa mukha ni Manong driver sa narinig sa akin, datapwat, agad niya rin iyong inalis at ngumiti sa daan, "Ay ganoon ba, ijah? Naku! Baka maburyo ka lang dito sa probinsya namin, wala masyado dito pagkaka-abalahan hindi katulad sa Maynila." pananatakot pa ng matanda sa akin.

The heavy iron gate slowly slid open, ipinapakita ang makitid at paliko-likong daan sa bundok na nilamon na ng makapal na hamog. With a loud squeal of tires on the wet gravel, mabilis silang humarurot palabas ng compound, leaving the ruins of their safehouse behind. The Road to BGC — A Haven of Glass and Steel The drive down the mountain was a nightmare of low visibility and high tension. Mabilis ngunit maingat na pinapatakbo ni Khier ang sasakyan, ang kanyang mga kamay ay matatag sa manibela sa kabila ng dulas ng kalsada sa Tagaytay-Nasugbu highway. The fog clung to the windshield, making it look as if they were driving into an endless void of darkness.

Turning sixteen, bastard. "Fuck. Fuck. Fucking fuck!" Sabay apak ko sa break. My body lurched forward and a series of long angry honks echoed in the air. Yeah. That's what you got kapag huminto ka sa gitna ng highway. I heard some screeching sound from the outside, hindi na ako magtataka kung may bangga ang likod ko o basag ang tail light nitong SUV.

Joke lang tanga talaga ,Hindi pa nga ako tumatawid ng dagat eh Edi sana lumubog na ako "Neng may kailangan ka ba ?" Tanong sakin ng isang Manong , ibinaba nito ang Sako na naka lagay sa uluhan Niya , kagat Labi akong tumango. Okay fine nahihiya na ako ,kinakain na ako ng hiya "Sorry to disturb but I need water for my car " sabay Turo ko sa sasakyan kong nasa kalsada .Doon ko lang napansin na ansakit sa balat ng init kaya pala sila naka long sleeves

Tumango naman ako “Medyo malapit na po tayo” Nakahinga naman ako ng paluwang, nakakapagod na kasi talagang bumiyahe at talagang ang layo ng napuntahan ko kahit na isang araw pa lang ang biyahe. “Bakit Alejandro Residents po ang tawag?” tanong ko at tumingin sa driver

"Sige, pero kailangan nating magmadali. Ang trapik sa Marcos Highway ay hindi biro." Habang bumabyahe kami patungong Antipolo, pinagmamasdan ko ang mga kalsadang nadadaanan namin. Ang ingay ng mga tricycle, ang mga tao sa gilid ng kalye na bumibili ng balut—ang buhay na gusto naming makuha ni Dante pero tila laging ipinagkakait sa amin.

Alam kong pilit niya lang pinapagaan ang kapaligiran upang hindi kami masyadong maging madrama. "Naku, pasensya ka na talaga, bata," paliwanag ko habang nakataas ang dalawa kong kamay. "Nalate ako kasi napakasama ng traffic galing Manila! Akala ko nga aabot ako nang maaga pero talagang nagbuhol-buhol ang mga sasakyan sa daan."

Hanggang sa sa wakas, may sumalubong na malawak na lupaing nakatago sa gitna ng mga puno. Doon nakatayo ang isang malaking gate—itim, bakal, at may ukit ng simbolong hindi ko maintindihan. Dalawang bantay ang nakapwesto ro’n, parehong naka-itim at seryoso ang mukha. Habang bumabagal ang sasakyan, sinulyapan ko ang paligid. Walang ibang bahay. Wala ring kalsadang daan pabalik.