Novel & Cerita Rough Road In Tagalog

pahabol pa nito saka tuluyang umakyat sa itaas. Nagkibit balikat na pinagpatuloy ko na lang ang agahan. SA isang makipot na daan ako lumiko. Medyo malayo ito sa bayan ng Vigan. Masukal at lubak lubak ang kalsada. Pawang talahib at malalaking't matatayog na puno ang nadadaanan ko sa gilid. Kinabahan na ako at tila kanina ko pa binaybay ang malubak na daang ito pero wala pa rin akong natanaw kahit na ni-isang bahay.

Chapter 15: Arrival Lyn POV "Malapit na ba tayo?" Tanong ni Annah, ikailang ulit na kaya iyan nagtanong aytt. Nasa rough road na kasi kaming part ng daan papunta sa bahay namin, nasa sulok kasi nakapuwesto ang bahay kaya mahirap talaga ang daan dito, lubak-lubak kaya nga siguro nagrereklamo dahil nga di sila sanay sa ganitong daanan.

"Dinala mo ba 'yong kotse mo?" "Of course! Ayoko ng naglalakad. Mainit!" Nagpalingon-lingon si Logan ngunit walang kotse sa kanilang paligid. "Oh, I've forgotten where I parked it. Let's walk. Listen to me while I talk to you, okay and walk slowly."

Mukhang nangangalakal yata. “Maglakad ka pa po hanggang doon para makakuha ka ng signal,” sabi pa nito. “Um, what is this place?” tanong ko. “Payatas road na po ito, miss byutipol.” Oh! So nandito na nga ako sa address na sinasabi ni Lai sa akin. “Do you know Nancy?” “Madam Nancy po? Bakit?” “So you know him.” “Tagalog lang po, miss byutipol. Hindi pa po ako nakakapulot ng inglis dito sa basurahang kinakalkal ko.” Napakamot pa ito sa ulo habang nakangiti sa akin.

"Hindi nila tayo makukuha. Buhay kung buhay, lalabas tayo rito!" Mas binilisan pa ni Paulo ang takbo. Ang kalsada patungo sa Nueva Esperanza ay kilalang mapanganib dahil sa matatalim na liko at kawalan ng mga *streetlights*. Ginamit ni Paulo ang kanyang kabisadong memorya sa lugar. Nagawa niyang ilayo nang bahagya ang SUV, ngunit masyadong malalakas ang makina ng mga humahabol sa kanila.

Ortega has the top of the line smart house. "Marcus Edward Madrigal, you're too early buddy. Nag-cr pa kasi ako, pasensya ka na." Ortega reasoned out when he came outside. "Okay, no problem. Shall we? Para hindi tayo maabutan ng ulan sa daan, mahirap na." sabi ni Marcus. While on their way to the south, Ortega became talkative and Marcus had no choice but to engage himself with their nonstop chatter. "Turn right on the next corner." Gamit ang sketch na pinadala ni Paloma sa kanyang email, nagmukhang kabisado si Alexander pagdating nila sa Oslob.

Kahit si Yuan ay nagtaka nang makita ang mga iyon saka siya tinanong kung matagal na raw bang ganoon sa bahaging iyon. “Hindi. Nagtataka nga rin ako, eh. Pero kasi matagal na akong hindi nagagawi rito, may dalawang taon na rin marahil. Tingnan mo, o.” Itinuro niya ang gawing nasa unahan nila ni Yuan. Matatanaw talaga roon na talagang may bahagi ng bundok na iyon na kalbo na. Ilang metro din iyon parteng kalbo na. Nang makarating sila roon ay nakita niyang may bakas ng mga gulong sa lupa. Base sa bakas na naiwan ay malamang na gulong iyon ng motorsiklo. “Motorcyle. This is weird. ‘Di ba sa San Ildefonso ang tagos ng bayan nito? Hindi pa asensado roon, ‘di ba? Marami pang rough roads.”

Nagdasal muna ako ng taimtim bago lumarga. Parang tanga ang dalawang nakasakay sa likod ko ng nasa mabatong daanan na kami. Gumegewang ang motor ni kuya sa tuwing tamaan ito ng bato pero hindi naman mahirap idrive kahit na nasa rough road kami. Mas maganda nga at safe na ito ang gamit namin ngayon.

Oo, yun lang ang kaya ko gawin. Nang tumigil yung sasakyan, dahil trapik. Huh? Sa probinsya may trapik? Kala ko sa Manila lang uso ito. Yun naman pala pasaway yung mga patong nagsisilakaran sa kalsada. Cute ng mga bebeng to! Buntot na pagewang gewang! Join ako! At ng dahil sa mga bebeng yun napangiti ako. Babaw ng kaligayahan ko no?

Bahagyang bumilis ang tibok ng puso niya, dala ang halo ng pananabik at kaba sa darating na mga pangyayari. Masayang naglalakad si Roxane sa paraangan—isang daanang tinatawag ding highway na dinaraanan ng lahat ng sasakyan papasok sa Vellamonte Village. Ngunit habang tinatanaw niya ang mga maliliit na bahay na parang mga display lang sa paanan ng mga malalaking palasyong nakatayo sa itaas, hindi niya maiwasang maramdaman ang kakaibang lungkot. Sa kabila ng karangyaan ng pamilyang Vellamonte, ang mga kabahayang iyon ay tila maliit at payak, na para bang palamote lamang sa kahabaan ng daan na dinadaanan nila.