Saddest Quotes Mga Nobela at Kwento

"I'm here again." I whispered in front of Amaya's grave. I sat beside her. "Alam mo naman na ikaw talaga nilalapitan ko when I'm sad right?" I know she's here, she's listening. "Well I need you right now, Aya." Namamasa nanaman ang mga mata ko. "I'm so lonely na, I don't have anyone to rest my head on their shoulders when I'm sad."

Pero kahit anong gawin ko hindi ko kayang kalimutan. I live my life alone. Without anyone that I can cry on. Without someone comforting me. No thing at all. Just living with my own sadness. (TO BE CONTINUED...)

napatayo Ako sa sobrang ng dahil sa sakit na nararamdaman ko lumapit Ako rito at walang pasabing sinampal ito. Hindi na napigilan pa ng luha ko na kumawala ng dahil sa Galit na nararamdaman ko" anlakas ng loob mo na sabihin Yan baka nakakalimutan mo ng dahil sayo kung bakit namatay Ang anak ko ng dahil sayo nagdusa Ako ng Dalawang taon halos mawala Ako sa sarili ng malaman kung nawala sakin Ang anak ko Hindi mo alam Ang hirap at depression na dinanas ko ng dahil sayo Gideon walang araw na Hindi Ako umiiyak ng dahil sayo naiisip mo ba Yun? Wla Kang kwentang lalaki alam mo Yun pasarap lang sa ibabaw ng kama Ang alam mo walang Kang ibang iniisip kundi yang sarili mo" hagolgol ko ng iyak napansi

pagpapaliwanag ko. “Unfortunately, I donʼt typically believe on that quote. All my life, I didnʼt felt that I had been in the top. For me, I can definitely define that life is survival. You have to do something to survive in this complicated world. Even you have to do something bad that can harm a personʼs feeling,” pangangatuwiran nito sa akin, saka bumuga ng hangin. “I wish I didnʼt exist on this world. Even if I exist, I wish I have died back then. Iʼm tired on how to deal with my problems. It bring me too much pain thatʼs why sometimes I want to give up.”

Time heals almost everything. Life moves on, but some moments stuck forever. Kung ito lang ang tanging paraan upang maalala ka every single day—hindi na ako aalis pa. "Losing you actually most painful and loss myself. Forever you in my heart—Christopher Vicente." Days 1690—The End

Sila mas matagal na nakasama ni Sister Faye kaya alam kong nasaktan siya nang mawala ito. Me, I don't think I can die this ealy. Hindi ko kayang tanggapin na aalis ako at maiiwan ang mga taong mahal ko. It's like I'm too attached that everytime I think about dying, my heart hurts so bad. "It's okay to feel sad Sister, diba ikaw ang nagturo nun?" sambit ko. Embrace sadness in order to live with happiness. That was her exact same words years ago when I was crying and weeping over the things beyond my power.

Habang pinapakinggan ko ang mga sagot ng kaklase ko ay napangiti na lamang ako at itinuon ang sarili ko sa paggawa ng quotes para sa finals namin. Day passes by. I thought I’m okay now, but everything turned upside down when sadness eats me again. It makes my whole system weak and I want to vanish for a while. Kung kailan malapit na akong maka-graduate ay nagkaganito pa ako. Ang totoo ay tatlong araw na akong hindi pumapasok ng ayos, minsan ay late akong dumadating sa room o kaya naman minsan ay dumating na sa point na nag-cucutting na ako sa isang subject dahil nasasakal ako. Pakiramdam ko, unti-unti ko ng nararamdaman ang pagod simula ng mawala si Mama.

tipid niyang sagot na aking labis na ikinagulat, na medyo inasahan ko na rin. "B-Bakit naman?" wika ko at hinarap siya. Tutal medyo malayo pa naman o ilang floors pa ang dadananan namin mas mabuting kausapin ko na lang siya. Nag-aalala ako para sa kalagayan niya. Mahirap kaya ang maging ganiyan. Sadness is a very tough enemy. At kahit kailan ang kalungkutan ay hindi dapat iwine-welcome na para bang isang matalik na kaibigan. We should not let sadness take over our bodies, it may lead us to our frightening endings.

pagod na pagod na pagsusumbat niya saakin. "Hindi ako tumigil kakahanap dahil nanamagasa akong buhay ka lalong lalo na ang anak natin kahit napakalabo na dahil first trimester mo maraming nangyari sayo at maaring mag miscarriage ka pero nang makita kita at nangaling mismo sa bibig mo na namatay ang anak natin. I had felt empty. It will be the hardest thing you will ever experience, it will drain you physically, mentally, and emotionally. You can come out on the other side of this very long and lonely tunnel. I remember thinking. How can I ever be happy again when I lost my happiness?" kung titignan talaga ay halos parehas lang kami na nag s-suffer ng sobra sobra pero ang kaibigan ako naging

"The saddest part about life is when the person you made the most memories becomes a memory." Erica Namumugto at nanlalalim ang mga mata, ang palaging bumubungad sa akin bago matulog at sa pag gising sa umaga. Inaamin kong nahihirapan na ako. Hindi ako sanay na hindi nag sesend ng kahit na anong messages para kay Pearl. Hindi rin ako sanay na hindi ito nakakausap, pero sa tingin ko, mas mabuti na muna sa ngayon ang ganito.