Nakaka-interes talagang pag-usapan ang salitang ‘sajangnim’ sa manhwa — hindi lang ito simpleng titulo, kundi isang panlipunang label na dinadala ng karakter. Sa personal kong pagbasa, unang napansin ko ito bilang isang honorific na kadalasang tumutukoy sa taong may kontrol sa isang organisasyon: CEO, presidente ng kumpanya, o minsan ay may-ari ng maliit na negosyo. Halimbawa, sa romantic-comedy na ‘What’s Wrong with Secretary Kim’, ang pangunahing lalaking karakter ay madalas tawaging ‘sajangnim’ dahil siya ang company president — at ang paraan ng pagtawag na iyon agad nagtatakda ng distansya at awtoridad sa pagitan nila.
Pero hindi laging corporate ang konteksto. Nakakita rin ako ng mga manhwa kung saan ‘sajangnim’ ang tawag sa may-ari ng café, restawran, o kahit small business na pinalilibutan ng mga tauhan, at minsan ginagamit din ito sa mga underworld o gang settings bilang katawagan sa boss. Sa ganitong mga kuwento, ang salitang ‘sajangnim’ nagdadala ng magkahalong respeto at takot — kaya madalas itong ginagamit para i-emphasize ang kapangyarihan o mysteryo ng isang karakter.
Isa pang bagay na napapansin ko: sa pagsasalin, may mga pagkakataon na iniwan ng mga taga-translate ang orihinal na ‘sajangnim’ para mapanatili ang kulturang Korean nuance; sa iba naman, pinapalitan ito ng ‘boss’, ‘president’, o ‘may-ari’ depende sa target na mambabasa. Sa kabuuan, kapag tinawag ang isang karakter na ‘sajangnim’ sa manhwa, karaniwang tumutukoy ito sa isang taong may awtoridad at status sa loob ng kanilang mundo — at minsan, ito rin ang pinagmumulan ng romantic tension o paggalang na nagbibigay kulay sa kuwento.