Seventeen In Tagalog Novels & Stories

I was smiling then. Just a smile and the rain is gone Can hardly believe it (yeah) There's an angel standing next to me Reaching for my heart Just a smile and there's no way back Can hardly believe it (yeah) But there's an angel calling me Reaching for my heart Napamulat ako ng mata ng nagstop ang bus. Hindi ko tinanggal ang head set sa tenga ko at patuloy parin na pinapakinggan ito habang pababa ako ng bus.

ONE month later..... Balik sa dati ang buhay nina Ynaria, Clement, Trist, Dylan, Helen, Wendy, Ryan at Paul. Tila ba'y walang nangyari sa kanila sa Laguna noong isang buwan na ang nakalilipas--sa araw ng 5th anibersayo ng Seven Restaurant.

sabi niya sabay tawa at nagpatuloy naman sa pagsasalita, "Kaya siya open kasi may mga pagkakatao mo na alam mo na alam ko rin. Gaya nito, alam ko na Captain ka ng basketball team, alam mo rin na Captain ka ng basketball team. Gets mo?" Tumango naman ako sa kanya at nagpapatuloy na naman siya sa pagke-kwento, "Tapos ang pangalawa naman ay tinawag na hidden or close. Kaya siya tinawag na hidden is because may mga pagkakatao mo na alam mo pero hindi ko alam kung ano 'yun. Ang pangatlo naman ay ang Blind Area —" "Grabe 'no? Ang bintana, blind na pala ngayon?"

"Madame andito na po tayo" Napalingon naman siya at nagtaka. Dahil isang malaking gate lamang ang nandon. Sobrang tago ng lugar na iyon. Kaya naman my lungkot siyang naramdaman.Ganon ba talaga kawalang gana si Lanche na pakasalan siya? At sa ganitong lugar pa talaga para walang makaalam?

tanong niya sa akin. Umiling ako. “Hindi pa. Pero alam ko kung anong ibig sabihin nun.” “Sa bagay bata ka pa. Bawal pa sayo.” anito. Napanguso ako dahil sa sinabi niya. “Bata ka dyan. 19 na ako noh!” pagtatama ko. Nanlaki naman ang mga mata nito na parang nagulat. “Talaga? Mukha kang seventeen.” anito.

Tandang-tanda pa niya kung gaano kalakas ang hangin at ang mga pagpatak ng ulan. Eighteen years old siya no’n. Katatapos lang ng debut niya. Nakatanggap siya ng text galing sa Daddy niya. Nagsabi itong late itong makararating sa birthday niya dahil sobrang traffic daw. Galing pang Cebu ang Daddy niya. Hindi na niya matandaan kung anong rason kung bakit ito nagpunta ng Cebu. Nagtampo pa siya dahil natapos na lang ang birthday niya ay ni anino ng Daddy niya ay hindi niya talaga nakita kaya kinuha niya ang cellphone sa kaniyang bag at tinawagan ang kaniyang Daddy.

At hindi niya alam kung kakayanin pa niya. Habang nagkukunyapi ang mga paa niya sa lapag saka naman bumukas ang pintuan at nang iangat niya ang kan'yang ulo nakita niya ang pagpasok ng Mommy Sofia nito. Napatayo siya at napayakap rito. "Mommy! Mommy! Si Xavier, hindi niya ako maalala." wika niya na nagsusumbong sa byenan.

Tanong ko, naguguluhan. Mabilis naman itong umiling saka mabilis na tumabi sa akin at niyakap ako. "I love you" bulong nito habang nakayakap. . . . . It's giving ✨kita tayo patago vibes✨ hahaha

wika niya sabay kamot ng ulo. Sumeryoso ang mukha ng kaniyang ama saka lumapit sa kaniya. "Matanda na kami ng Mama mo. At ikaw ay nasa tamang edad na rin Rain. You're already twenty seven years old! Hindi ko alam kung gaano pa kahaba ang itatagal ng buhay ko. Hindi namin hawak ang oras at panahon. Alam mong matagal na naming gustong magkaroon ng apo bago kami mawala sa mundong ito. You're our only son. Ikaw ang magpapakalat ng pamilya natin. Kaya sa lalong madaling panahon ay maghanap ka na ng babaeng mapapangasawa mo."

**AFTER 7 YEARS** QUINLEE'S POV "I love you wife." "I love you too hubby." Oo, Mayroon na kaming bagong call sign sa isat-isa, hehe. "Daddy! Maglaro tayo!" Sigaw ng mga anak namin ni Zik. "Yeah, later.'" kita ko na nag-pout sila nang marinig ang sagot ng daddy nila, Napangiti nalang ako. Nagkaroon kami ng kambal na lalaki at kambal na babae, Bali apat na kaagad ang anak namin kahit dalawang beses lang akong nanganak.