Seventeen In Tagalog 소설 & 이야기

ONE month later..... Balik sa dati ang buhay nina Ynaria, Clement, Trist, Dylan, Helen, Wendy, Ryan at Paul. Tila ba'y walang nangyari sa kanila sa Laguna noong isang buwan na ang nakalilipas--sa araw ng 5th anibersayo ng Seven Restaurant.

' gusto kong sumigaw sa tuwa pero baka makita ako ng bata at tanungin ako kung bakit nagsisigaw ako. "Mimi, why are you happy?" napalingon ako kay Levin. "Eh kasi nandito na yung kpop group na seventeen kaya lang wala naman akong time pumunta at mahal yung tickets" palusot ko. Tumango na lang ito. "Okay na" inoff ko na yung laptop at binaling ko na lang ang paningin ko sa panonood ng cartoons. 'Soon baby malalaman mo rin kung bakit ako masaya ngayon'

sabi niya sabay tawa at nagpatuloy naman sa pagsasalita, "Kaya siya open kasi may mga pagkakatao mo na alam mo na alam ko rin. Gaya nito, alam ko na Captain ka ng basketball team, alam mo rin na Captain ka ng basketball team. Gets mo?" Tumango naman ako sa kanya at nagpapatuloy na naman siya sa pagke-kwento, "Tapos ang pangalawa naman ay tinawag na hidden or close. Kaya siya tinawag na hidden is because may mga pagkakatao mo na alam mo pero hindi ko alam kung ano 'yun. Ang pangatlo naman ay ang Blind Area —" "Grabe 'no? Ang bintana, blind na pala ngayon?"

"Madame andito na po tayo" Napalingon naman siya at nagtaka. Dahil isang malaking gate lamang ang nandon. Sobrang tago ng lugar na iyon. Kaya naman my lungkot siyang naramdaman.Ganon ba talaga kawalang gana si Lanche na pakasalan siya? At sa ganitong lugar pa talaga para walang makaalam?

tanong niya sa akin. Umiling ako. “Hindi pa. Pero alam ko kung anong ibig sabihin nun.” “Sa bagay bata ka pa. Bawal pa sayo.” anito. Napanguso ako dahil sa sinabi niya. “Bata ka dyan. 19 na ako noh!” pagtatama ko. Nanlaki naman ang mga mata nito na parang nagulat. “Talaga? Mukha kang seventeen.” anito.

Tandang-tanda pa niya kung gaano kalakas ang hangin at ang mga pagpatak ng ulan. Eighteen years old siya no’n. Katatapos lang ng debut niya. Nakatanggap siya ng text galing sa Daddy niya. Nagsabi itong late itong makararating sa birthday niya dahil sobrang traffic daw. Galing pang Cebu ang Daddy niya. Hindi na niya matandaan kung anong rason kung bakit ito nagpunta ng Cebu. Nagtampo pa siya dahil natapos na lang ang birthday niya ay ni anino ng Daddy niya ay hindi niya talaga nakita kaya kinuha niya ang cellphone sa kaniyang bag at tinawagan ang kaniyang Daddy.

At hindi niya alam kung kakayanin pa niya. Habang nagkukunyapi ang mga paa niya sa lapag saka naman bumukas ang pintuan at nang iangat niya ang kan'yang ulo nakita niya ang pagpasok ng Mommy Sofia nito. Napatayo siya at napayakap rito. "Mommy! Mommy! Si Xavier, hindi niya ako maalala." wika niya na nagsusumbong sa byenan.

Tanong ko, naguguluhan. Mabilis naman itong umiling saka mabilis na tumabi sa akin at niyakap ako. "I love you" bulong nito habang nakayakap. . . . . It's giving ✨kita tayo patago vibes✨ hahaha

wika niya sabay kamot ng ulo. Sumeryoso ang mukha ng kaniyang ama saka lumapit sa kaniya. "Matanda na kami ng Mama mo. At ikaw ay nasa tamang edad na rin Rain. You're already twenty seven years old! Hindi ko alam kung gaano pa kahaba ang itatagal ng buhay ko. Hindi namin hawak ang oras at panahon. Alam mong matagal na naming gustong magkaroon ng apo bago kami mawala sa mundong ito. You're our only son. Ikaw ang magpapakalat ng pamilya natin. Kaya sa lalong madaling panahon ay maghanap ka na ng babaeng mapapangasawa mo."

**AFTER 7 YEARS** QUINLEE'S POV "I love you wife." "I love you too hubby." Oo, Mayroon na kaming bagong call sign sa isat-isa, hehe. "Daddy! Maglaro tayo!" Sigaw ng mga anak namin ni Zik. "Yeah, later.'" kita ko na nag-pout sila nang marinig ang sagot ng daddy nila, Napangiti nalang ako. Nagkaroon kami ng kambal na lalaki at kambal na babae, Bali apat na kaagad ang anak namin kahit dalawang beses lang akong nanganak.