Eleven In Tagalog Novels & Stories

"Huwag ka nang ma guilty. Hindi ko hahayaang ganitohin ka nila dahil lamang ayaw sa iyo ng asawa ko." Naluha si Lily habang nakangiti. "Thank you so much, buong buhay ko ay ngayon lang may nagmalasakit na isang lalaki." "Alam mong parang kapatid na rin ang turing ko sa iyo at ang mama no ang nag alaga sa akin noon."

Why me? "Clio, bakit ako napasama dito? Hindi ako marunong," reklamo ko. "Umabot 'yung score mo sa cut off eh." "Huh? Parehas lang kami ng score ni Kelly." I bit my lower lip as I am nervous as hell. Hindi talaga ako marunong! "Celeste, Rank One ka," tanging sagot niya at pumunta na sa gawi ng teacher namin nang tawagin siya nito.

sagot ng doctor at ramdam kodin ang awa ito “Isang araw, kalahating milyon, at saan naman ako kukuha nito. saad ko sa sarili ko habang nakaupo sa gilid Sinubukan kong tawagan ang ilan naming kamag anak pero ni isa walang sumagot. Sinubukan kodin humiram ng pera sa mga iba kopang kilala pero wala talaga silang pera maipapahiram. “Paano nako nito? Tanong ko sa sarili ko Naisipan kong umuwi para makahiram sa iba nameng kapitbahay.

I made her cry over and over again. "hushhh baby stop crying please.,it hurts seeing you cry, i won't leave you again hmm? mahal kita baby mahal na mahal kita at masakit para sa akin na makita kang nasasaktan ng ganito ng dahil sa akin" nakikisabay narin ang mga luha ko. I could feel how my heart aches because of its abnormal beating. It was beating too fast and i'm having a hard time because of it.

Kainis! "Pangatlo, Ssilacc. Ang Ssilacc ay ang lugar kung nasaan tayo. Mga purong bampira rin sila ngunit hindi nakapag-aral dahil sa kahirapan. Makikita mo ang kaibahan nila sa mga suot natin. Hindi nila kaya bumili ng damit kaya naman nagtitiis sila sa kakapiranggot na tela. Ngunit sa lahat ng bampira, sila ang mababait at 'yun ang aking obserbasyon. Kahit na mahirap ay nagagawa pa rin nilang tumulong sa iba. Hindi tulad ng mga Rialacande, iilan lamang ang iyong makikitang may mabubuting puso." "Tulad ko." Napatingin kaming lahat kay Monica.

Naiiling niyang wika. "Sweetheart kung ano man ang iniisipi mong kakaiba diyan.Dismissed it, iyong dati kasi na tinitirahan na dampa nina Mama Dhalia. Pinatayuan ko na i ng malaking bahay, hinihintay ko lang bumalik si Lola Ofen doon. kaso, ayaw na niyang iwan sina Lola Devi at Lino, naiintindihan ko naman iyon. Mas nasanay na siya rito kasama si Zeki. Sana maikunsidera mo bago ka sana bumalik sa Maynila na mapasyalan mo iyon kasama ka at ng anak natin."

Paano na lang kaya kung tumagal pa? Goodness. Nakaka-stress dito, hindi lang sa trabaho kundi pati siya. It means choice lang pala ako ng loko. Kung wala ako ay may ka-date talaga siya. If I know, isa rin siya sa mga lalaking nabibilang sa mga mayayaman na mapaglaro sa mga angkan ni Eva, ginagamit ang kanilang yaman para makakuha ng mga babaeng mapaglalaruan anytime na gusto nila.

Nagbilang nalang ako sa isip ko. Once... Two... Three... Four... Five...Six...Seven.Eight...Nine... Ten... I didn't give up. Eleven...Twelve...Thirteen..four- He looked up and stared at me annoyed. I high fived myself for succeeding. See? I could see he was affected by it. "Okay, what are you up to this time? Ano nanaman tong iniisip mo." It was supposed to be a question, but he said it blankly.

Napa face palm si Grethel, “Hindi nyo ba pinaliwanag sa kanya?” Umiling si Rhei, “Si Dhirma ang nagbigay ng crest, akala ko ay siya na ang magpapaliwanag.”

Sunod-sunod kong tanong sa kanya. "Tss. Bakit naman hindi ako marunong magsalita ng tagalog? Eh, nakakaintindi nga ako hindi ba? so, it means I can understand and speak too, I can do both. Tss." Sabi ng pabidang lalaki. O____O