Short Story About My Life の小説・ストーリー

Ito ang kuwento ko. Ang kuwento ko ay hindi tungkol sa aking pamilya, ang kuwento kong ito ay tungkol sa aking asawa at aking pangangabit. Opo. Naging marupok ako. Malungkot na kung malungkot ang walang masabing pamilya ngunit sanay na ako. Sinanay ko ang sarili kong mag-isa. Naging independent ako sa lahat ng bagay kaya naman hindi mababanaag sa akin ang kalungkutan. Pero hindi naman ako bato. Sa tuwing nakakakita ako ng kumpletong pamilya at masayang kumakain at namamasyal, napapaisip din ako. Paano kaya ang buhay na may nasasandalan sa tuwing tinitira ako ng walang patumanggang kalungkutan? Ano nga bang pakiramdam nang may nag-aasikasong ina pagpasok sa trabaho sa umaga at may ama na may

Medyo nanlalagkit na ang pakiramdam niya. ... HELLO, my name is CJ and I write stories. I started writing back in highschool when I was just trying to figure out what I wanted to do with my life and I found writing was a great way to express myself. I enjoy writing stories that are both entertaining and meaningful to my readers. I hope you enjoy my work and please feels free to leave a comment/suggestions.

Huminga siya ng malalim, “It’s a long story.” “Try me, I’m willing to listen,” kibit balikat na sabi nito sa kanya. “Bakit hindi ikaw ang magkwento ng tungkol sa love life mo?” aniya dito. “Hah, kulang ang isang araw para magkwento ako ng tungkol sa love life ko. But to cut the long story short, iyong love life ko, parang iyong mga ipinipinta ko, abstract at colorful,” anito sa kanya. Huminga ito ng malalim, “Kapag naalala ko iyong mga nangyari sakin, parang gusto ko na namang mag-smoke. May sigarilyo ka?”

Sa loob ng ilang taon, walang nakakaalam sa buong kuwento maliban sa akin. “’Yan maganda ‘yan. Maghahanda na ako ng pulutan kasi iku-kwento ko rin sa’yo ‘yong mga nangyari no’ng bigla kang nawala.” Gusto ko ring marinig, kung ano ang mga nangyari nang lumisan ako. “Ikaw ba kamusta na?” balik tanong ko sa kaniya. “Heto, buhay nurse. Okay lang naman, maliban sa lovelife na hanggang ngayon malas pa rin.” At bigla siyang nagdrama.

Iyong sa unang tingin pa lang, alam mo nang maganda ang kuwento. Natulala naman ako bigla dahil naisip kong gumawa ng kwento. Noon pa man ay gusto ko nang maging isang sikat na writer. Hindi ko matandaan kung may natapos na ba akong istorya. Kung meron man ay hindi ko natandaan, siguro dahil na rin sa aksidente. Nailapag ko ang libro sa isang mesa at tuluyan na akong natulala dahil sa mga katanungan na nagsisimula na namang pumasok sa isip ko nang walang paalam.

"RIRIN! RIRIN! UWAAAAAAAAAAAH!!" Being with them is the happiest day of my life. Until we became busy to our own businesses. Dahil wala na akong ibang magawa sa buhay ko ay naisipan kong maging assassin ulit. The longest living assassin. I even witness the World Wars with my own eyes. I witness many things that is keep in History books and up until now, they are still fresh in my memories. My boring life became sound when I met them. LIFE knew my condition. He knows everything about me and I knew everything about him. And I bet Raghkeid might knew already. Malamang sa malamang ay sinabi na sa kaniya ni LIFE.

"Ikaw Nadia? Anong kwento mo?" "Kahirapan din ng buhay, may isa akong kapatid na pinapaaral. Wala na kasi kaming magulang kaya ako ang nag tra-trabaho para makapag aral siya." kwento ko. "Hindi ko nga siya gustong iwan pero wala akong magawa." "Hirap talaga ng buhay 'no?"

"Namasyal lang kaami, Sis. Nagka-problema pa nga, e." Napataas ng kilay si Dorothy. "Problema ? Bakit? Ano bang nangyari?" "Mahabang kwento,sis, e. Saka, hindi ko pa naku-kwent sa 'yo ang life story ko." Napa-pout si Dorothy. She wants to hear more stories from Karina. "Sige naaaa. Magkwento ka, please!" Pagpupumilit nito. "Mal-MMK ang buhay ko, sis. Ready ka na bang lumuha? Saka, hindi kapanipaniwala lahat ng mga pinagdaanan ko. Baka magduda ka pa nga, e."

My life really changed when I came here and when Rashid came into my life. And I can’t ask for more. Madami ng nangyari sa buhay ko ng hindi ko inaasahan at hindi pumasok sa isipan kong mangyayari sa akin. My parents’ letter really changed my life and I won’t regret it for the rest of my life.

inunahan ko na sya sa gusto nyang sabihin, ayoko nang umasa na may ikakaayos pa ang buhay ko kahit na wala akong gwin, kung ito na kasi nakatadhana saakin, wala na ako magagawa pa, tanggapin ko nalang instead of making some stories to make me feel better. He always tell that story to me, it's like a fairy tale. But I don't believe on that shit anymore. As long that i am alive. Suffering is part of my system, kung di mag dudusa hindi mo malalaman kung nahihirapan ka ba sa buhay mo o ano, it's part of life. Kumbaga yung akin ay sumobra at parang wala nang bago pa. Oo nakakapagod, pero kailangan "Bakit ayaw mo maniwala na you're my baby sister" tumayo na ako at inayos ang suot ko, impossible. B