Short Story About My Life の小説・ストーリー

Si Vaughn naman, sa ibang pribadong eskwelahan siya pinapasok at ang lahat na problemang kinahaharap nila ay sinalo't hinawakan ng Mommy niya. Sobrang nakakawindang ng pangyayari ngunit wala kaming magawa kung hindi ay ang magpatuloy sa naudlot naming pamumuhay. Kaya nga ay umabot na ng isang taon magmula noong nangyari ang trahedya sa buhay namin. Ngayon, isa-isa na kaming bumabangon at ang bangungot na dumaan sa buhay namin ay itinuring na lamang naming aral at leksyon. ***

Sobrang hirap talaga niyang pangitiin. Sobrang bilis ng mga pangyayari. Nagkukuwento lang ako sa kaniya ng mga nakakatawa at nakakahiyang pangyayari sa buhay ko at minsan ay nagjo-joke lang habang naglalakad kami pauwi tapos may isang humahagibis na itim na SUV ang tumigil sa harap namin at hinablot kaming dalawa papasok.

Bigla akong napaiwas at nagpatay malisya sa nangyari. Maling choice na nagtabi kami sa loob ng tricycle. I feel really awkward. Iyon na ata ang pinakamahabang sampung minuto ng buhay ko. End of chapter

Mabilis pa naman akong magkasakit kaunting kibot lamang. Ang aking apartment ay maliit kumpara sa iba pero hindi ko magawang umalis dito dahil bukod sa mura ang renta ay pinayagan akong magpatira ng aso, basta daw hindi pakalat-kalat sa hallway. It's nearly ten in the evening at ang mga mucles ko sa katawan ay halos ayaw nang gumalaw kaya instant noodles na lamang ang pinagtyagaan ko.

Minsan, napapatawa niya ako sa kanyang mga kwento, lalo na kapag binabanggit niya ang mga simpleng bagay na nagbibigay kulay sa kanyang buhay bilang isang estudyante. "I'm trying my best, Ate Esme," sabi niya habang pinaglalaruan ang isang hibla ng buhok. "Minsan, ang hirap mag-balance ng school at personal life, lalo na when you feel like you have to prove something to everyone."

Habang pinagmamasdan ko ang eroplanong magdadala sa akin sa panibagong buhay, isa lang ang nasa isip ko. Natapos na ang pinakamadilim na bahagi ng kuwento ko. Iiwan ko ang lahat, at babangong mag isa. Magbubukas ako ng bagong yugto ng buhay ko, na ako lang ang bida..

Wika niya. "Ay bitter!" "I'm not. I'm just stating the fact that novel are fictional but my life isn't. My life is a non fic and will remain as that."

"Tinutulungan mo akong makita ang ganda sa bawat aspeto ng buhay, at ngayon, hindi ko na kayang isipin na mag-isa ako." Sa mga sandaling iyon, hindi ko na kailangan pang hanapin ang mga sagot sa mga tanong ko tungkol sa buhay. Alam kong ang mga pagsubok ay bahagi ng aming kwento, at ang bawat hakbang ay mas magaan kapag magkasama kami. Ang pamilya namin ay isang team—isang solidong pader na hindi matitinag. ---

Humalakhak naman ito. Masaya silang pinagpatuloy na ang kumain. Panay kwento pa niya sa'kin ng kung ano-ano. Wala naman akong gaano ma-share dahil ang buhay ko ay umiikot na lang sa loob ng hospital. Habang ito ay marami ng napuntahan na mga lugar sa mundo. Mukhang nahalughog na niya ang bawat bansa.

“That's my story,” saad ko ng matapos kong ikwento kay Margarita ang nakaraan ko. For the first time I opened up about my past. Hindi naman mala-telenobela ang buhay ko pero natatakot pa rin akong malaman ng iba ang kwento ko. Hindi naman kasi mauunawaan lahat ang nagawa ko. Aksidente ang nangyari sa amin pero nagbunga iyon na maaring makasira ng relasyon ng iba.