Novel & Cerita Short Story About My Life

Pero sadyang makulit talaga ang lahi niya. Palagi siyang may baon na kung ano-anong kuwento. Pagkatapos ay mas mahaba pa ang mga reply niya kumpara sa 'kin. Ilang beses din niya kong kinulit na ako naman ang magbahagi ng kuwento ng buhay ko. But I refused. Wala naman kasing interesante sa buhay ko. Unlike him. Who's been a honor student since grade school, an athlete, a singer, a best friend to Ralph and a popular one.

Naranasan ko man noon ang sakit at hirap sa kamay ni tita Agnes hindi ko naman iyon pinagsisisihan na napunta ako sa kanya dahil kahit sa hirap na naranasan ko sa mga kamay niya nakilala ko naman ang asawa at mga magulang ko. Dito na po nagtatapos ang aking kwento, at tandahan gaano man kahirap ang nararanasan natin h ‘wag po mawalan ng pag-asawa dahil God always with us. Maraming-maraming salamat po sa pagsubaybay ng aking kwento___ Anne Monique Jung.

Nagsaing muna ako ng kanin gamit ang rice cooker bago naghiwa ng karne. Mag-isa na lamang ako sa buhay ngayon at kahit kailan ay hindi ko nakilala ang aking mga tunay na magulang. Wala rin akong natatandaang mga alaala ko simula pagkabata. Basta't pagkagising ko na lamang isang araw, nasa loob na ako ng isang kumbento. Sa edad na labinlima, nagsimula na akong magbanat ng buto at natutong mamuhay nang mag-isa. Mahirap ang walang karamay sa buhay ngunit kinakaya ko naman. Dahil hindi ako nakapokus sa aking ginagawa, aksidente kong nasugatan ang aking daliri. Dumugo ito agad at nalagyan ng patak ang sibuyas na hinihiwa ko.

Kinuha ko ang highlighter at nag-simulang lagyan ng kulay ang simpleng salita na may nakatagong matingkad na kulay. "People come, people go- they'll drift in and out of your life, almost like a character in a favorite book. When you finally close the cover, the character have told their story and you start up again with an other book, complete with new characters and adventures" (Words not mine, I just did find it in some kind of great book, full credits to the rightful owner.) Yeah, people come and people go. How funny and realistic this kind of words from the book I am reading.

Hindi ko mapigilang makaramdam ng inggit sa mga taong nakakagala, nakakapag-aral, at nakakapamuhay nang normal. Labing-walong taon na akong nabubuhay. Labing-walong taon akong nakakulong dito. Ang tanging nakikita ko lamang ay ang mga mukha ng aking ama, ni Ginoong Arthur, at ng mga tauhan na naglilingkod dito. Wala akong kaibigan. Wala akong kalaro. Wala akong kasama na ka-edad ko. Ang aking buhay ay umiikot lamang sa loob ng bakuran na ito. “Ang Gintong Hawla,” bulong ko sa aking sarili. “Tama nga sila. Kahit gaano pa kaganda ang kulungan, kulungan pa rin ito.”

Secret Operation: Take over cubicle number three! If I would write my own story, I would name my chapter just like this. I don't know if it will sell or not but I guess I don't really care. I just find it very funny that incidents like this actually exist. ...Well, color me surprised. They really did exist.

Paulit-ulit na kwento. Nakita ko si Manong Albo na lasing na naman. Walang pinagbago. Hindi ko alam kung paano niya kinakaya ang ganitong klase ng pamumuhay araw-araw. Minsan, naiisip kong ganito na rin siguro ang magiging takbo ng buhay ko. Mahirap umalis, lalo na't dito na ako lumaki. Dito ako unang natutong mangarap, kahit na kadalasan, hindi ko alam kung paano iyon maaabot.

Hindi ako pala-kwento sa buhay lalo na kapag bago lang kaming magkakilala. My life needs to be private, tanging mga kaibigan at pamilya ko lang ang nakakaalam ng mga nangyayari sa buhay ko. Hindi naman sa wala akong tiwala kay Julie, it's just that ayoko lang talaga mag-kwento ng mga mapapait na nangyari sa buhay ko. It should be private and not to tell anyone.

"Masyadong maraming nangyari sa buhay ko pagkalipat natin dito sa Cebu, bebs. Pero kung tatanungin ako kung may babaguhin man ako sa mga nangyari ay wala, wala akong gustong baguhin. Dahil ang pinakamagandang nangyari sa buhay ko ay nang pinili kong mamuhay sa isang simpleng apartment. Magtrabaho sa isang coffee shop. Makakilala ng mga bagong tao. Magkaroon ng ibang kaibigan. At higit sa lahat, ang mapalapit sa taong gusto ko." "Ito na lang ang nakikita kong paraan para mapatunayan ko kay Lolo na hindi ako magiging sunod-sunuran sa gusto niya. I have my own life, Jam. At hindi siya ang magdidikta sa kung anong dapat na mangyari sa buhay ko."

Wala mang kasiguraduhan kung sila talaga pang habang buhay but I can already tell that their story will be like a rocky road trip. ~•~ A/N: Kindly rate<3