Short Story About My Life Novels & Stories

Usal ko nalang pero sadyang makulit sya at hindi mauubusan ng sagot. "Hindi iyon pareho, Ako lang ang makikita mong kaluluwa sa iyong panaginip maliban nalang kung nanaisin mong may makita pang iba. Limitado rin ang oras na pwede kitang bisitahin dito at bigyan ng impormasyon tungkol sa akin buhay" Mahabang salaysay niya saka naupo sa sofa malapit sa kinaroroonan ko, Napairap naman ako sa kanya. Ibang klase din ang isang ito, hindi nagpapatalo bagay na kapareho namin. "Whatever!" Mataray na ani ko hinintay ko syang magsalita, Pero isang nakaka-inis na ngiti ang sumilay sa kanyang labi dahilan upang lalong akong mairita sa kanya.

Habang nag lalakad Ako, may nararamdaman Ako. Huminto muna Ako. Parang may sumusunod sa akin. Lumingon lingon Ako, lumingon din ako sa aking likod. "Wala naman?" Bulong ko. Nag patuloy ulit ako sa pag lalakad, dahil malapit na din nmn' Ako sa classroom namin. * * * Nandito nako, sa tapat NG pinto Ng aming classroom, bubuksan kona Sana, pero may tumawag sakin.

Ang lahat ng ito ay sobrang nakakalito at nakakadismaya. Naiinis ako na kailangang sabihin sa akin ang tungkol sa buhay ko ng ibang tao. Ito ay isang bagay na dapat kong matandaan sa halip na sabihin tungkol dito na parang isang mapahamak na kwento. “Nagpahiwatig ka na dumating ka sa buhay ko pagkabalik ni Emma, ​​pero alam mo na ang kwento natin. Paano ito posible at paano tayo nagkakilala?"

Pagtataka niya. “Gusto ko na kasi maglaan ng mas maraming oras sa anak ko. Natandaan mo ba ‘yong nangyari last time sa resort? Di ba halos mamatay ang anak ko? Gusto ko maalagaan siya ng maayos. Saka buntis ako ngayon, kailangan ko ng tamang pahinga, at dapat less stress.” Mahabang pliwanag nito. “Ano ang trabaho?” Tanong nya dito.

"Why would I? You telling me stories about your life will never tired me." "Damn... Kinilig ako don ah." Napailing na lang ako. Nagpatuloy kami sa kwentuhan. Kapag nalaman niya na daw kung saang center siya mapupunta, hindi niya daw kaagad sasabihin sa akin. Tsaka na lang daw kapag first day na nila. Hindi ko maintindihan kung anong trip niya sa buhay pero hinayaan ko na lang. Madami siyang kwento, dahil sa aming dalawa, mas madaldal siya. Minsan ay ako kapag madaming nangyari sa araw ko.

"Akala ko ay nakaraan na ang lahat, na sa wakas ay makakabuo na rin ako ng bagong pahina sa aking buhay nang mabawi ko ang aking pagnanasa sa buhay. Kaya, bumili ako ng bagong bahay para sa aking ina para sa kanyang pagreretiro. Ako ay…nakahanap pa ako ng mas maganda at mas matatag na kita.” "Akala ko magiging maayos ang lahat." Pumikit siya habang tumutulo ang mga luha sa kanyang pisngi. "Hindi ko alam kung bakit naging ganito ang mga pangyayari." Ang kanyang nakaraan ay nai-publish na parang isang kuwento, na binasa ng marami. Ang sugat na pilit niyang tinatago ay muling napunit para kutyain at pagtsitsismisan ng mga tao.

Bigla na lang ako nakaramdam na masusuka ako kaya naman agad akong kumaripas ng takbo sa cr at doon umupo para isuka lahat ng kainain ko sa inidoro habang umiiyak pa rin. At kusa na lang nanlamig ang buong katawan ko ng matanong ko ang sarili. H-Hind kaya... b-buntis ako? Itutuloy... Sorry for not updating :( I am just so busy with my school work. Anyway, I will try to upload as many as possible this Friday, Saturday, and Sunday to make it up :) Like the story? Please don't forget to give a gem and good review to let the Author's know! Thank you sm to everyone!

Agad kong kinuha ang diary nito na lagi kong dala dala dahil kapag may oras ako, binabasa ko ito. Dear Diary, I never thought that I'll end up a life like this--I mess up. It's been two months since that night with the stranger and I found out that I was carrying our baby. Oo, nagbunga ang gabing iyon--and I was like the happiest yet miserable. I am so happy dahil sa buhay na nasa sinapupunan ko, dahil magkakaroon na ng pag-asang maging kompleto ang buhay ko---

“We were poor, so poor that we had to endure a day without getting any food to eat, lumaki akong mahirap, maagang namulat sa hirap ng buhay kaya’t maaga ring namulat sa pangako sa sariling kailangan kong gumawa ng paraan, I grew up poor and I vowed not to die that way, I had to make way, I had to do something… I was high school when I started working, started with a simple and small business, this car was the first car I got after I had my first big break, little by little I started to climb on top, and here I am now…” Pagtatapos nito sa maikli nitong kwento tungkol sa sarili, hindi man lahat na ikwento nito at kung susumahin ay tila lamang iyon buod ng talambuhay nito ay sapat nang dahilan

At handang simulan ang panibagong kabanata ng kanilang buhay bilang mag-asawa. *** I need to make it short lang sa kwento nilang dalawa. Babawi po ako sa susunod na character. Pasensya narin bumabagal ang update ko, marami lang pong nangyari sa personal na buhay at hindi po kaya ipagsabay sa update. Sorry po sainyong lahat! Babawi po ako!