Shotgun Marriage の小説・ストーリー

"I should've known that you are working on Hunter, as well!" Maybe you should've. Maybe. It's not like I wanted or I forced Hunter to marry me. Sina Lola Estrella ang nagplano ng kasal namin. It was an arranged marriage. Shotgun marriage, if you will! Now, Hunter and I are forced to live as husband and wife. We are to share the same bed, eat at the same dining table, and live in the same house. "What's going on here?" Hunter emerged from their back. "Anong ginagawa mo dito, Mom?" tanong niya sa kanyang mommy at saka binalingan ng tingin si Mayana.

May hawak na isang bouquet ng bulaklak si Sheldon sa kanyang kamay habang dumiretso siya sa bridal chamber ni Yashita. Dahil mahigit 50 years old na sina Sheldon at Yashita, ang marriage reception nila ay hindi kasing sigla ng mga marriage reception ng kabataan. Hindi hinarangan ng mga miyembro ng pamilya Harker ang pinto, at hindi rin nagkagulo ang mga miyembro ng pamilya Schulz. Nakangiti ang lahat habang nakatingin sila kay Sheldon at pinapanood siyag naglalakad papunta kay Yashita.

“Pero grabe… ang bilis ng pangyayari sa buhay mo. Para lang kayong dumaan sa fast lane. Tapos hindi pa ako invited sa kasal mo! Ano handa niyo, pansit canton?” Napatawa nalang si Celine. Hindi ito yung tipikal na kasal na makikita sa mga altar, may puting gown at pulang carpet. Wala ring engrandeng handaan o piling bisita. Basta lang, isang papel na pinirmahan at isang pangakong pilit niyang tinatanggap. “Hindi gano’n ang nangyari, Ava… kasi ganito ‘yun—” “Balik na sa trabaho!” sigaw ng manager nila, kasabay ng pagkalampag ng heels sa sahig.

“What if they’re right? What if I fail, Hunter?” He squeezed my hand, firm, grounding. “Then you fail with me. And we rise again together. But you will not fail alone. Never again.” Tears pricked my eyes, but this time, I didn’t fight them. I leaned against him, letting his certainty carry me when mine faltered. And in that quiet moment, I couldn’t stop the thought that pressed against my chest. We only married to save the company. A deal. A lifeline. Nothing more.

Sa lahat ng panahon, nadama niya na ang kasal na ito ay isang pakikitungo, ngunit sa oras na iyon ay tila mas mukhang ito, mas mababa ang hitsura nito. Ang mga bagay ay tila lumihis mula sa unang track ng pag-unlad. “Kailangan pa bang tanungin ang usaping ito? Kunin mo." Tapos si Lexber at inabot sa kanya ang mga mansanas sa coffee table. "Pero, we are only arranged to be married right?" Naguguluhan si Queenilyn. Gusto lang niyang makakuha ng pera mula sa kanya, iyon lang.

Kabanata 2 Third Person's POV "I'm getting married," Yukie announced to her parents who were having their dinner. Sandali silang nahinto at ilang sandali pa ay mahinang tumawa ang ina nito. Paano ba naman kasi ay kasal na si Yukie ng tatlong taon. They can still remember that wedding and how Yukie begged them to do something in order to marry that man of her dreams. And now, she's telling them that she's getting married as if she's getting insane.

“Paanong kakalma? Iyong anak mo tumakas sa araw ng kasal, pakakalmahin mo ako?! “Mom, Dad? What's going on here? Why are you shouting?” “Hay naku, Brianna. Ang magaling mong kapatid, ayun! Umalis nang walang paalam at iniwanan tayo ng kahihiyan!” “W-what? Saan naman daw po siya pupunta? God! How about the wedding? Ready na ang lahat ‘di po ba?” Hindi ko alam kung ano ang pumasok sa isip ng kakambal ko at naisipang mag-run away bride.

Kung kaillan lamang maisipan ni Felix na umuwi sa kanya ay doon lamang parang nabubuhayan si Yuna. Ilang taon na ba mula nang maikasal siya nang lihim kay Felix? Ilang taon na ba niyang pinagbabayaran ang kasalanan ng kanyang ama? Hindi pag-ibig ang dahilan kung bakit sila ikinasal. Shotgun wedding ang maaari niyang itawag sa nangyari. Kilalang tao sa bayan nila si Felix at kausap nito ang kanyang ama para sana sa pag-aangkat ng mga feeds para sa mga manok at pato.

But…. I am grateful na mauna nga ang pagiging Asawa niya sa akin. Marami akong natutunan. Nagsimula nga ito noong gabi na may nangyari sa aming dalawa. Na kinabukasan may nakahanda nang Judge na kakasal sa amin. Shotgun Wedding daw kung baga. Sa tingin ko siya itong na shotgun dahil may choice naman siya na talikuran ako. But what he do is to take all the responsibility.

Hindi niya man lang sinagot ang sinabi ko. "Janna, I'm serious. Pakasalan mo ako!" Nasa parking area na kami ngayon, sinusundan ko pa rin siya. "For some reason, nasisiraan ka na ba ng bait?" Inis na tanong niya sa akin. Nang akmang bubuksan niya na ang pintuan ng kotse niya mabilis kong naiharang ang katawan ko doon. "No. Alam kong kailangan mo ng pera at kailangan ko rin ng mapapangasawa. Don't worry, it's a contract marriage only. I'll marry you not because I love you, but because I need you to forget."