Slogan About Arts In The Philippines の小説・ストーリー

Hindi kasi siya madalas makauwi ng Baguio. Taga rito talaga sila sa Maynila at ang bahay na tinutuluyan niya ngayon ay ang old house na minana pa ng tatay niya sa mga magulang nito na istilong bahay pa ng mga Kastila. Naalagaan lang iyon kaya hindi tuluyanang nasira at hanggang ngayon ay iyon ang ginagawa niya. “Mukhang maganda ang takbo ng business ninyo ah,” aniya sa kaniyang ina.

Kalmado, ngunit may tagos sa bawat salita ang kanyang tinig. “Mga kaibigan, maraming salamat sa inyong pagdalo ngayong gabi. Hindi ko inaasahan ang ganitong kainit na pagtanggap para sa isang simpleng selebrasyon ng sining. Kahit matagal na akong huminto sa paglikha, hindi niyo pa rin ako nakalimutan. Ang mga obra ay hindi lamang salamin ng damdamin ng isang artist, kundi alaala ng panahong iyon, ng ating kasaysayan, ng ating pagkatao.”

Gagawin niya ito para mabuhay ang kapitan. "Ladies and gentlemen," masiglang anunsyo ni Don Arturo sa harap ng mikropono, itinataas ang kanyang baso. "Ngayong gabi, ipinagdiriwang natin ang pag-iisa ng dalawang pinakamalaking pamilya sa Pilipinas. Ang Villaraza Medical Group at ang pamilya Imperial! Isang alyansa na magpapatibay sa ating kinabukasan!"

sinabi nito na bahagyang nagpairita sa akin dahil sinabi ko na noon na ayokong umalis nang bansa. "Dad I already told you, I don't want to leave the Philippines for good and the only reason I agreed to this visa is because you wouldn't stop pestering me." I said irritated since simula nang bumalik siya sa buhay namin ay hindi na nito pinatahimik ang buhay ko sa pangungulit nito. "But think about it yesha, sobrang daming opportunity sa Canada, matutulungan kitang makahanap nang magandang papasukan na kumpanya and you know your mom will not let you leave behind." he said.

Pinili ni Abigail at Nikolo na bigyan ng special awards ang mga pinaka-creative na paintings. “Sa lahat ng artworks, may isang gawa na talagang umantig sa puso ko,” sabi ni Abigail habang pinapakita ang isang painting na puno ng mga bituin. “Ito ay tungkol sa pangarap ng isang bata na makalipad.” “Ang galing! Ang simpleng ideya ay puno ng lalim. Tama ka, ito ang mga kwento na dapat nating ipagmalaki,” sagot ni Nikolo.

sagot pa ni Richmond. "Well, toxic filipino culture talaga." "Masyadong makaluma mag isip ang mga pinoy, kahit talamak naman dito ang mga artistang may anak kung kani kaninong lalaki." "Sinabi mo pa. Kaya nga ayokong maging artista dito."

Nakalabas pa ang dila nito habang abalang abala at focus na focus sa ginagawa. Nang maayos niya, kinuha niya ang notes niyang nasa gilid lamang niya. Mukhang doon nakalagay ang guide sa ginagawa niya. "Pero para maging epektibong muse ka, kinakailangan na makuha mo ang tiwala ng bawat isa. Dahil sobrang hirap nilang hawakan. Hindi ka basta basta makakapanghimasok sa buhay nila kung hindi ka nila pinagkakatiwalaan. At kung hindi magiging epektibo ang muse, mahihirapan ang emperor at president."

Sagot ko naman sa kanya. “Kleian, kakasabi ko lang diba. I won’t give you this kung hindi mo naman deserve. And you can use it not just only for school, malay mo in the future diba. Landscape artist ang gusto mo diba, so you can use this to save your projects.” Wala na akong choice kasi kahit anong gawin ko hindi ko ‘to mababalik sa kanya. Pagbubutihin ko nalang ng maayos ang trabaho ko.

Bahagya siyang tumawa rito bago ibinalik ang tingin sa dagat. How she wish her mind could be as peaceful as the sea. Kapit lang Rhi. You'll get through this. Bumuntong hininga siya. Sana nga malampasan nila ito para maging payapa na rin ang isip niya. ○○○○ 'Welcome to Isla De Paraiso' 'Yan ang nakalagay sa signage na nakita ni Rhiane pagkapasok ng van nila sa resort na tutuluyan nila sa one week na orphanage.

I was about to open the door to went outside the house but mom got me and grabbed my arm, causing me to look back to her. "Your not gonna step out of this house! and you will never go ack to Philippines!" She shouted in front of my face. I just felt cold and i felt defeated. I know mom won't let me go back to the Phillipines. Today was supposed to be our graduation day, the day I will claim my diploma, got up to stage and celebrate. Celebrate with Anastacia. "When will I have my freedom mom? When will i have the chance to choose something for myself? When will I have the chance to live my life?" I asked her, mom just looked at me and shooked her head.