Poem About The Philippines Culture の小説・ストーリー

Kaswal na saad ni Helena habang hinuhugasan ng tubig ang kanyang sugat. This girl is full of surprises. Talagang willing siyang saktan ang sarili niya just to prove a point. How courageous. Naglibot pa kami sa lugar at patuloy lang akong namamangha sa mga nadidiskubre ko. Maganda pala ang kultura ng Pilipinas. Paano kaya kung hindi sila sinakop ng kahit ni isang bansa at napanatili ang kultura nila? Anong klase kaya ng bansa ang Pilipinas ngayon?

Dagdag pa nito, "This will allow our clients to experience Boracay's beauty while also immersing themselves in the Philippines' rich culture. It will be a memorable trip for everyone for sure. I'm excited to meet your family, my dear." Tumango ako. Alam na rin nila Nanay na may nanliligaw sa'kin. Excited ang mga ito na ipakilala ko sa kanila ang lalaki. Ano na kaya ang hitsura ng Pilipinas? Ang tagal ko ring nawala...

Hindi na siya nagpaligoy-ligoy pa at agad na tumango. ‘Philippines, here I come.’

Saad ko sa mga kasama ko at nagsimula na akong maglakad papalayo sa mga nagsasayaw. I can feel hands touching my body pero hindi ko na yun pinansin pa dahil sanay na ako. I reached the entrance at staka lumabas na ako para sagutin ang tawag. It is my father after all at patay ako rito pag nalaman nito na nagcluclubbing ako. "Hello dad." Bungad ko rito. "Hey son, how's Philippines?" Tanong nito sa akin. My father loves this country dahil colonized ito ng spaniards so the food is Spanish like and hospitality as well is top notch.

“Oo naman jusko! Hindi na tayo mga bata oh, isa pa alam niyo naman na mahal niyo ang isat-isa. Sadyang wala pa kayong label kaya ikaw na ang magsimula. Mas matutuwa pa ang kambal kapag nalaman nila na kayo na ng daddy nila.” Natahimik si Tiffany at unti unti napatango sa sinabi ng kaibigan. Tama ito, wala nmang nagsasabi na bawal magtanong o di kaya manligaw ang babae. Sadyang naging standard lang iyon dahil sa Filipino culture. Sa ibang bansa nga babae pa ang nanliligaw tapos nakakakita naman niya ng mga magkakarelasyon na tumatagal.

NAPANGITI SI THEA nang makababa ng eroplano. Napapikit siya at lumanghap ng hangin. Polluted, pero nakakamiss ang ganitong amoy ng Pilipinas. Only in the Philippines. Napatingin siya sa mga kasabayan sa arrival area. May kaniya-kan'yang sundo ang mga ito. Napangiti siya ng mapakla. Siya, hangin lang yata ang yumakap sa kan'ya para salubungin at i-welcome back siya.

) (Mommy) "I nalaleul tteona hyugaleul gaya haneunde, pillipin-injul al-assdeon nalaga maliellaga eotteohge saeng-gaghadeun sang-gwan-eobsdamyeo jinsil-i eobsdago binanhaessda." sagot ko nang muling tumingin ako sa magulang ko at huminto sa pag-akyat sa hagdanan. (I have to leave this country and take a vacation, the country I thought was the Philippines, I don't care what Mariella thinks, she accused me that there is no truth.)

CHAPTER SIX Thusday afternoon came. Kami ay nasa school na upang sabay-sabay bumiyahe papuntang Baguio kung saan gaganapin ang kumpetisyon. From our school, we have three contestants-- including me. May isa akong dalang malaking backpack na naglalaman ng mga essential kit at damit ko dahil overnight kami roon.

He was waiting for his girlfriend and he won't give a shit to other people, lalo na sa mga taong mapanghusga. "Welcome to the Philippines," wika na lamang niya. Wala namang bago sa bansa na ito. Kaya hindi ito umaangat dahil sa mga Pilipino na walang ibang kayang gawin kun'di ang husgahan ang iba. Sa Pilipinas ka lang makakakita na pati pagdala ng lalaki ng payong ay gagawing isyu. Bakla raw ang gumagawa noon.

Ba't hindi ko makita ang sa kanya? Dammit. Effing shit and biscuits. Tumingala ako sa langit at mainit ang syudad rito kumpara sa pinag-galingan ko. It reminds me that I'm in the Philippines, and the tropical weather brings me joyful memories. "I would love to drink an unlimited beer after this, Reeve. Effing dammit. Ang init!"