Slogan Artwork Novels & Stories

Semi-tinted ang salamin. Agad niyang kinuha ang bilugang lata ng dilaw na spray paint sa shoulder bag. Luminga-linga siya. Nag-check ng mga daraang tao at sasakyan. Clear. Inalog niya ang lata ng spray paint bago malaki ang ngiti na tinanggal ang takip niyon. Pagkatapos ay wiling-wili siyang gumawa ng obra ng puso, stickmen, at swear words. Para hindi magtaka ang lalaki sa kung sino ang artist sa artwork na iiwan niya ay inilagay niya ang pangalan sa mismong salamin ng kotse: Erin De Guia. Call me. XOXO.

Tumatango-tango pa ito habang pinapakita sa slow motion ‘yung bote ng pabango. “Yan ang commercial, Tisay. Ganyan sila dito mag-advertise. ‘Yung mukha ng artista ang binabalandara nila, malaki talaga ang mga ganiyan para kitang-kita kahit sa malayo,” paliwanag ko. “May isa pa diyan sa gabi. Lalaki naman. Naghuhubad. Para lang ibenta ‘yung sabon.” “HUWAG! Ayoko nun!” Napapikit si Buknoy at nagtago sa likod ni Kalix. “Pag nakita ko ‘yan baka di na ako makakain.”

Habang pinapanood ko si Ethan magsulat ng pangalan ko sa chalkboard menu, pakiramdam ko parang sinusulat na rin namin ang panibagong simula. “Ethan, ‘wag mong sabihing sinulat mo talaga ‘yung ‘Luna-tic Brew’ sa menu board?” tanong ko habang lumapit sa kanya. Hawak niya ‘yung chalkboard, at sinulat niya nga with matching doodle ng buwan na may shades. “Of course. Branding ‘yan. You’re our brand personality charming, sarcastic, caffeine-dependent.” “Mapapa-resign ako sa sariling café ko.”

Nag-usap nga kami tungkol sa advertising ng kanila kumpanya. “First, you must think of a tagline to make your easily recognizable therby creating a lasting impression on your trget clients.” paliwanag ko kay Basti na nakatitig sa akin habang nagsasalita ako. “How about this tagline? 'Your cargo, our priority!'” “Hmmm... ang bilis mo namang mag-isip!” sabi ni Basti. “Ayaw mo yun? What about, 'Shipping success in every cargo!'” dagdag ko.

At may tagline pa sa baba, parang dialogue ng hotdog cartoon na nasa banner, “Taste me! Malulula ka sa sarap!” Tumaas ang isang kilay ko, isang free taste ng hotdog ng ganitong oras? Kung sinuswerte ka nga naman, kumalam na kasi ang sikmura ko. At mukhang makakalibre ako ng pagkain ngayon. Wala na akong inaksayang oras at naglakad palapit. Pero nang makalapit ako, napakunot ang noo ko. Ang nagbabantay ng booth ay hindi isang ordinaryong promo boy.

Napabuntong- hininga na lang ako. "Sige-sige, hintayin mo siya baka nag-cr lang. Okay na ba 'yung sa'kin?" pinakita ko sa kanila ang gawa kong banner kagabi, actually napuyat nga ako kakagawa nito. Kulay yellow na kartolina at black naman ang nakadikit na mga letra at nakalagay na, 'Gooooooo, Darrel'. Yes, literal talagang madami ang letter O. Bakit ba? Ako naman ang gumastos.

“Pagkatapos kong pag-aralan ang project niyo, ganito ang naiisip ko. Paano na lang ang iba? Ang mga established na negosyo, iisipin nilang incubator ito. At ang mga negosyante naman, magtatanong, ‘Bakit hindi na lang pumunta sa mas maayos na incubator?’” Napanguso si Yohan. Totoo ito. Nakaligtaan nila ang anggulong iyon. “Kaya suhestiyon ko,” dagdag ni Adelaide, “palitan niyo ang slogan. Hindi ‘Opisina ng Isang Tao,’ kundi ‘Magandang Oras ng Isang Tao.’” Napangiti si Yohan. Ngayon naiintindihan na niya kung bakit si Adelaide ang napili ng ama niya.

Nang bumukas ito isang makulay na digital poster ang lumabas sa screen. ​Nanlaki ang mga mata ko. Sa gitna ng poster nakalagay ang pangalan ni Art sa malalaking letra. Ito ay isang imbitasyon para sa isang exclusive art exhibit sa loob ng unibersidad nila at si Art ang featured artist. May litrato pa ng isa sa mga painting niya isang napakagandang abstract na gawa sa pinaghalong asul at ginto. ​Tumingin ako kay Atticus. Nakita ko ang pagkinang ng mga mata niya. Pilit niyang pinipigilan ang pagngiti pero halatang halata ang sobrang pagmamalaki sa mukha niya.

“Parang international team na talaga tayo.” “International team naman talaga tayo,” sagot ni Ryan, sabay tapik sa balikat niya. “Pero oo, iba ‘yung dating.” Tahimik lang akong nakaupo habang pinagmamasdan ang design. Itim at silver ang base, may subtle neon blue lines na sumasabay sa logo ng Innove Corp. Hindi siya flashy, pero may authority ang itsura. Nakakatuwang isipin na isuot ko iyon hindi lang sa photoshoot kundi pati sa banners at marketing materials. Para akong nakikita ang mas malinaw na direksyon ng career ko.

Sa labas, agad niyang nilapitan ang isang staff. "Pahingi ng drinks, pintura kung meron, at gunting. Kailangan din ng karayom at sinulid. Dalian mo, please," utos ni Nathalie na halatang puno ng determinasyon. Alam niya—kung hindi kayang alisin ang mantsa, bakit hindi na lang itong gawing disenyo? "From white and simple to artistic and bold. That could actually work," bulong niya sa sarili. Ang concept ng campaign ay fresh and clean, pero kung madadagdagan ng touch of color, baka mas makatawag-pansin pa.