Slogan About Intentional Injuries นิยาย & เรื่องราว

Ang sana ay mamuhay siyang masaya. Madaling araw nang makatulog ako kaya tanghali na ako nagising noon. Bumangon ako na parang wala akong tiniis na sakit kinagabihan. Ngayong hindi pa tuluy-tuloy ang pag-atake ng sakit ko ay kailangan kong i-enjoy ang nalalabing mga araw. Hindi ko kailangang sayangin ang mga sandaling may lakas pa akong igugol sa mga taong gustong makinig sa kuwento ng buhay ko. Gusto kong ibahagi iyon ng paulit-ulit para mamulat sila sa magiging epekto ng paghahanap ng panandaliang ligaya na hindi gumagamit ng protection. Sa organisasyon ko gustong ibuhos ang aking nalalabing oras, umaasang may mga maililigtas ako sa mga kabataang maaring tamaan ng aking sakit dahil hindi s

"Mr. Gomez, may ilang minor injuries lang, at wala naman siyang malubhang pinsala sa katawan. Ang mga kalmot at galos ay mabilis gagaling. Ang pinakaproblema lang po namin ay ang emotional trauma na dulot ng nangyari. Kailangan natin mag-ingat na hindi siya ma-stress at magpatuloy sa pag-recover." "Salamat, doktor," sabi ko habang hinahaplos ang ulo ni Safara. Tinitiyak ko sa aking sarili na magiging maayos siya. "Kahit gaano pa kaliit ang sugat, hindi ko ito hahayaan na maging hadlang sa kanya. Hindi ko titigilan hanggang sa makuha ang hustisya na kailangan namin."

Umupo siya, pilit itinatago ang anumang bakas ng kaguluhan sa mukha. “I need you on a special case,” diretsong sabi ng abogado. “It’s sensitive. Personal injury. Vehicular accident. One year ago.” Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa kanya. Vehicular accident. “One year ago?” ulit niya, pilit pinananatiling steady ang boses. “Yes. The client just decided to reopen it. There were… inconsistencies in the original report.” Ramdam niyang bumilis ang tibok ng puso niya ngunit hindi niya alam kung bakit ganun na lamang ang reaksyon niya sa sinasabi ng boss niya. Parang may kung anong kakaiba.

Isa siya sa mga hindi kayang magsinungaling, pero minsan, kaya niyang hindi magsalita para lang hindi ako masaktan. Hindi na ako nagpumilit. Malalaman ko rin naman ang totoo… sa tamang oras. Kung anuman ang kalagayan ko, sana ay hindi worst. Kahit papaano ay naalala ko ang pangyayari. Nang maramdaman ko ang pagtilapon ko ay agad kong hinawakan ang aking helmet upang hindi iyon mawala sa ulo ko kahit na alam kong naka-secure naman 'yon. Alam ko ang bigat ng consequence kung sakaling magkaroon ng damage ang ulo ko.

Sabi naman nung lalaking may bigote. "Ako naman aksidenting naka-side sweep ng LTO Personnel. Nag check point kasi sila sa palikong daan, blind curve yun kaya diko agad sila napansin. Buti nalang mabagal ang takbo ng tricycle ko, kaya gasgas lang at maliit na pasa ang damage nya. Pero hinuli agad ako on the spot, pinadapa pa at sinuntok pa ng ilang enforcement agents, tapos kinasuhan parin ako ng reckless driving resulting to physical injury. Samantalang yung mayaman na sadyang sinagasaan ang isang security guard at tinakbuhan ay hindi pa nakakulong hanggang ngayon, may pa presscon pa ang gago." Yung may tattoo naman ngayon ang nagsalita.

“I am just here for you. I’m just here.” “Ryllander, naguguluhan na ako sa lahat ng nangyayari. Wala na akong maisip na puwedeng gumawa sa akin nito. Alam ng Diyos na hindi ako kailanman nagkaroon ng iba pang nakaaway bukod kay Celine. Subalit may tao sa likod ng mapanakot na boses ang siyang humahamak sa atin!” “People with bad intentions will hurt us, Babe, even though we didn’t do bad to them. Wala na tayong magagawa kung may mga taong masasama. Pero may magagawa tayo upang protektahan ang mga sarili natin.”

"Ate, kahit anong mangyari sa hinaharap, dapat mong sabihin sa akin, okay? Huwag mong dalhin mag-isa. Lumaki na ako. Hindi na ako ang batang babae na kailangan ng proteksyon mo." Tumahimik si Elena sandali, at sinabi, "Pinigilan kita na suntukin ang mag-asawang gago na iyon dahil natatakot ako na isasampa ka nila sa korte dahil sa intentional injury at hihingi sila ng bayad sa mga gastos sa ospital. Kahit gaano karami ang mga ginawa nilang pagkakamali sa akin, mali pa rin na makialam ka at suntukin sila mula sa legal na pananaw."

Mabilis. Hindi na ako nag-ingat. Kasi hindi ko na kayang maghintay. Unang papel medical summary. Accident. Traumatic brain injury. Pareho sa sinabi nila. Pero hindi ako tumigil. Hindi pa. Hanggang sa may nakita ako. Isang entry. Hindi dapat nandun. Hindi kasama sa normal records. Walang detalye. Isang linya lang. “Targeted memory suppression recommended.”

Sa ganitong paraan, iisipin ng kabila ang mga sinabi niya dati at unti-unting maniniwala sa mga sinabi niya. Bukod dito, ang mga taong nasa ganitong estado ay madaling makabangga, madapa, gumulong, o kahit magkaroon ng mga aksidente sa kotse. Bukod dito, madali silang mababangga ng ibang tao o sasakyan kung nasa labas sila. Kung may injury ang kliyente, madali silang makakakita ng dugo, kaya, sakto ito sa dati niyang sinabi tungkol sa madugong kalamidad.

Ito ay isa sa tinuturing niyang pamilya kaya hindi siya papayag na masaktan ito dahil sa kaniya. "Anong ayos lang? Hinulog ka sa hagdan tapos sasabihin mong ayos lang? Papaano kung mas malala pa ang natamo mong injuries? Papaano kung talagang napuruhan ka at maging baldado na? Muntik na nilang sirain ang future mo. Kaya hindi ayos yun!"