Novel & Cerita Ang Aking Sarili Essay Als

” hindi ko alam kung bakit ko naiisip ang mga salitang nakapanghihina ng loob ko. "Hi, my name is Natalia Hermosa, bata pa at may asim pa! From Philippines! And I thank you!" wala akong pake kung pagtinginan at pagtawanan nila ako, basta importante magawa ko ang gusto kong maging sa buhay. Simula pa noong maliit ako ng pangarapin kong maging isang Beauty queen. Pero hindi ko na natupad kasi hindi naman ako maganda eh, ang tingin ng lahat sa akin ay baliw, walang kuwenta at walang maipagmamalaki sa lahat. Naupo ako sa isang tabi at malalim na nag-iisip, nakapag paalam na rin ako kay tatay tungkol sa bago kong trabaho.

Alex's Pov "Wooohh!!!" malakas kong sigaw habang nakalabas ang isa kong kamay at bahagya ring nakalabas ang aking ulo sa nakabukas na bintana ng kotse ni Art. Binabaybay namin ang bagong gawang kalsada papunta sa probinsiya ng Rizal. Mabilis ang patakbo ni Art dahil madalang lamang ang mga nagdaraang sasakyan at puro mga private vehicle pa lamang ang pinapayagang dumaan. "Bilisan mo pa ang pagmamaneho mo, Art!" malakas ang boses na sabi ko sa kanya kahit isandaan na ang bilis ng patakbo niya.

"Kung hindi mo kayang pumasok sa klase umuwi ka nalang. Naiintindihan mo? Or why don't you transfer to a different school, mas better yun sa palagay ko lang naman." "A-Ayoko, ayokong m-malaman ng mommy ko ang tungkol dito at lagi nalang akong l-lumilipat ng school." Utal nitong sabi. "So, you're tired? Why? Have even tried fighting them back? Na lumaban sakanila at ipagtanggol ang sarili mo?"

Nasa college na rin dapat ito ngunit bumagsak ito at hindi naka-graduate kaya balik senior high ngayong taon. Matapos kong plantsahin ang kanyang uniporme ay sarili ko naman ang inasikaso ko. Bumaba ako upang linisin ang aking katawan sa banyo bago matulog. Maswerte nga ako ngayon araw dahil hindi ako nakatanggap ng pamamalo mula kay tiya Carmen. Kung nagkataong lasing ito o kaya ay talo sa sugal, baka pinaghahampas na naman ako nito dahil maliit ang perang inabot ko sa kanya. Ganito ang araw araw kong buhay.

It is my special name that is very personal and important to me as a person. Anyway, maliban sa pangalan ko ay wala nang magandang malalaman ang ibang tao sa buhay ko. Sa edad kong bente anyos ay parang wala pa akong nagagawang matino— I mean, big achievement na maipagmamalaki ko sa iba. Siguro ay pwede kong ipagmalaking nasa kolehiyo na ako. I'm currently a second year student taking a course called Bachelor of Arts in Communication. Hindi halata, no? Siyempre, hindi naman ako nag-aaral ng seryoso, e.

Eh di baka lalo laang siyang magligalig at magwala niyan tulad ng isang batang inagawan ng laruan. Anyway, bago ko isipin ang malalalim na bagay na iyon, kailangan ko munang maipakita sa kaniya kung sino talaga ang dapat magpakatino sa aming dalawa. Napangisi ako habang nakahiga sa aking kama. Nag-uumpisa pa laang ako, Angelo Graham, at sisiguraduhin kong ikaw ang unang susuko sa laban na ito. Kapag naman may sapat na akong kaalaman sa pagdidisenyo ng alahas at kapag nakaipon na ako, aalis na rin ako dini sa mansiyong ito upang magtayo ng sarili kong buhay. Pero bilang personal assistant ngayon ni Tita Selena, hindi nga pala ako pwedeng lumayo sa kaniya. Kailangang manatili ako sa kaniyang t

Iti-text ko siya nang sa ganoon ay may ideya siyang nag-apply na talaga ako. To: Architect Alistair Good evening, Architect! Just wanted to let you know na I officially sent my application for the summer program. I know I'm still in SHS, but I'm willing to learn everything! Kahit tagabili niyo po ng kape o tagabitbit ng blueprints, go ako. Sana po mabigyan niyo ako ng chance. Looking forward to seeing you again! — Chloe

mayamaya lng Nandito paren ako sa office at naka kalahati na ng mga papeles mukang mag pupuyat nanamn ako neto kaagad kong kinuha ang paper bag na dala ko saka kinuha ang dala kong al*k saka nag salin sa wine glass eto lng kaseng al*k nagsisilbi kong karamay pag malungkot at masaya ako ewan ko ba ang sarap ng pakiramdam ko pag umiinom ng al*k nawawala lahat ng problema ko ako nalang kase mag isa sa buhay at binubuhay ko ang sarili ko kaya ung al*k un ung ginagawa kong karamay ko sa lahat ng bagay

"Good Morning Sir!.." Medyo kinakabahan ako. Umusal ako ng panalangin na sana good mood nga siya at ipasa ako sa interview niya. Pinalapit niya ako at pinaupo sa upoan na nasa harap niya. "So, you're name is---" hindi ko na pinatapos ang sasabihin niya at ako na mismo ang nagpakilala sa sarili ko sa kanya. "ahmmm.. I'm Eloisa Macaraeg sir. 19 years old from the province of Quezon. I'm willing to work for you sir anytime.. I'm hoping for your trust sir. So that you can give me a chance to work here in your good company sir.." sabay ngumiti ako ng abot hanggang tenga ang lapad.

Nanuyo na ang lalamunan niya. “Hindi ko na kailangang ipakilala pa sa’yo ang sarili ko dahil sa malamang ay kilala mo naman na ako.” kalmado ang boses ni Alyson na pinapasok na ang kanyang sarili sa sala ng naturang villa, pinaghalong dismaya at hindi makapaniwala ang emosyon na nasa mukha. “Hmm, baliw ka na nga talaga. Mali. Baliw na kayong dalawa ng kapatid ko. Alam mo, hindi ka dito nararapat nakatira. Dapat sa mental.”