Nakakatuwa isipin na may mga tao talaga na nag-iisip na buhay natin parang nasa loob ng isang manga — at sa totoo lang, ako rin madalas maglaro sa ideyang iyon kapag naglalakad sa kalye o tumitingin sa ulap.
Sa paningin ko, ang pinakapopular na fan theory ay naangkop ang 'manga-as-reality' mula sa kombinasyon ng visual tropes: ang biglang lumilitaw na onomatopoeia sa hangin kapag may malakas na ingay, ang pagkakaroon ng mga 'panel' na biglang nagbabago ng perspective, at ang mga background na nagiging distorted para mag-emphasize ng emosyon. May mga nagsasabi na tuwing may nag-e-edit sa mundo (parang artist na nagra-redraw), nakakaranas tayo ng deja vu o mga glitch — mga ulit na pangyayari na parang binabago ang storyboard.
Para sa akin, ang nakaka-engganyong bahagi ng teoriya ay kung paano nito pinipilit tayong magtanong kung sino ang 'author' at kung may posibilidad na ang ating mga choices ay scripted. Hindi naman kailangang seryosohin; minsan pang-aliw lang ito sa mga discussion thread, pero kapag naiisip mong may pen o brush na sumusubaybay sa bawat aksyon, iba ang dating ng mundong ginagalawan ko. Nakakatuwang mag-imagine na may narrative hand na nag-aayos ng chaos — parang may editor ng ating buhay.