Novel & Cerita Song Of Myself

Inilibing ko rin si Kangan na siyang hindi na nagalinlangan na iligtas ang aking buhay. Maghapon akong naghukay at naglibing ng mga katawan. Isang buong araw akong nagpagod habang durog na durog ako. Ako mismo ang naglibing sa mga taong pinakamamahal ko. Ako mismo ang naglibing sa mga taong kinalakihan at naniwala sa kakayahan ko. Habang walang humpay ang pagtulo ng aking luha ay ang aking pagsisisi sa aking sarili. Ako ang dahilan ng lahat ng ito. Ako ang naglagay sa kanila sa kalagayang ito. Siguro kaya ako nabuhay ay para pagsisihan ko ang lahat ng ito. Ang buhay ay isang pagdurusa. Ang buhay ay isang pighati. Ang buhay ay mapait pa sa pinakamapait.

Ano ba talaga? Bakit ang gulo at hindi ko maintindihan ang mundo? Ibinagsak ko ang sarili ko sa kama kaya gumawa ng ingay ang kadena ko sa paa. Sa huli, heto ako, parang hayop na nakatali at hindi ko na rin kilala ang sarili ko. Amoy dugo na ang tingin ko sa sarili ko.

Simula ngayon kailangan ko na talaga sigurong sanayin na ako lang talaga. Hindi ka pa rin ba sanay, Adriana? I smirked at that thought. "Five minutes Kuys." nakangiti kong sabi pero alam kong hindi ito umabot sa aking mata. Pinasigla ko pa ang boses ko pero alam ko lang din na niloloko ko lang ang aking sarili. Just give me time to sing for myself and blow my candle. Sayang naman itong aura ko. Ano ngayong kung walang gustong bumati sa akin? Ano ngayon kung walang gustong maki-celebrate sa akin? E di ako ang babati sa sarili ko. Happy birthday self!

Hindi ko mapigilan ang sarili ko, I want more, I want more than this. Nahihiya pa akong napatingin sa kaniya nang akma sana uli akong hahalik sa kaniya subalit bahagya na siyang lumayo sa’kin. Ramdam ko ang pamumula ng mga pisngi ko dahil dun.

higit sa lahat ay mag-isa ko lang naman. Kinuha ko ang roba kong nakahanger sa likod ng pinto at sinuot 'yon bago humarap na sa laptop ko. Too much work stressing me out, but still... I had to do it. Tulad nga ng paulit-ulit kong pinapaalala sa sarili ko... "I only have me... myself... and I. Kung hindi ako, sino pa ba ang puwedeng gumawa nito?!" *****

At tinadyakan ko ito sa likod ng tuhod niya pagkauwan ay siniko ko ito sa likod ng leeg nito dahilan para mapaluhod ito. Ningisihan ko lag ang harapan ko na ngayon ay may bahid na galit at nandidilim ang mukha. Inilipat ko ukit ang tingin kay Black o kung sino man siya. "Gaya nga ng sinabi mo hindi mapagkakatiwalaan ang nasa paligid ko..." saad ko rito na ngayon ay umiimpit sa sakit. Akma na sana akong tatalikod ng may maalala ako. "And by way, you don't know me will...the way I don't know myself either...kaya wag mong pangunahan ang sarili ko."

Hinalikan ko ang palad ng aking anak and watching her eyes wishing that she will open them and stare at me innocently pero walang nangyari. Hindi ito nagmulat ng mata at kita ko na halos hindi na ito humihinga.. And with my trembling voice I continue singing her the song dahil iyon na lamang ang maipapabaon ko rito.. Ang sakit sobra.. "Cause I have seen a thousand things, A thousand minds and what they bring to this world and to this home but where I stand well I don't know. And people come and people go, people I will never know but if I did and if I could I wonder when and where I stood"

Gusto ko lang makialam, bakit ba? “Every tear I’ve shed is watering seeds, To grow a wild garden from buried dreams and needs, I’ll paint my own horizon with colors of hope – This restless soul won’t just learn to cope” Pinagpagan ko ang aking kamay at napapangiti nang makitang lalong umaliwalas ang paligid. And if fear is a mountain too steep to climb, I’ll lace up these boots and make it mine. No more waiting for signs or dreams slipped away –

Muling nagpaparamdam saakin lahat ng sakit na matagal ko nang tinatakbuhan. "I got drowned, but there was no one to save me but m-myself. I hugged myself in the dark room. I comforted myself... I made a deal with myself. I told myself that I'd be f-fine, that everything would be fine. I do those things for myself because no one can do them for m-me."