Song Of Myself Mga Nobela at Kwento

Ang bawat pagod na aking tiniis, bawat gutom na aking pinagtiisan, at bawat patak ng pawis na tumulo sa lupa — lahat ng iyon ay naghubog hindi lamang sa aking katawan kundi pati na rin sa aking kalooban. Sa huling linggong ito, tila napuno ako ng lakas na hindi ko naramdaman kailanman noon. Masigla ang aking bawat pagkilos, magaan ang bawat hakbang, at hindi na ako tulad ng dati na laging hinihingal at tila pasan ang mundo. Tuwing haharap ako sa salamin, halos hindi ko na makilala ang aking sarili. Ang dating bilugan at matabang mukha ay napalitan ng maselang hugis at kinis. Ang aking katawan na dati ay tila walang hugis, ngayon ay may kurba at tikas na — payat, matikas, at puno ng sigla. Na

Tumulo na lang tuloy-tuloy ang luha ko habang patuloy kong binabasa. “Kung sakaling maalala mo ako, ‘wag mo nang sisihin ang sarili mo. Kasi sa totoo lang, kung may isang bagay akong ipagmamalaki bago ako umalis, ‘yun ay ‘yung nakilala kita. Kahit sandali lang, naging totoo ako. Naging masaya ako. At sa dami ng taong niloko ako, ikaw lang ‘yung naniwala. Salamat, Ninong. Sana sa susunod nating pagkikita… wala nang sakit.”

Nangangatog ang tuhod pero pinilit kong tatagan ang sarili. Lumapit ako sa salamin. Saka pinagmasdan ang sarili na halos hindi kona makilala. Namamaga ang mata, magulo ang buhok, at namumula ang ilong. “Hindi ganito ang dapat mong itsura, Kat,” bulong ko sa sarili. “Hindi ka ito. Hindi ka ganyan kahina.” Huminga ako nang malalim at nagdesisyong gawin ang bagay na dapat kong gawin.

Inilibing ko rin si Kangan na siyang hindi na nagalinlangan na iligtas ang aking buhay. Maghapon akong naghukay at naglibing ng mga katawan. Isang buong araw akong nagpagod habang durog na durog ako. Ako mismo ang naglibing sa mga taong pinakamamahal ko. Ako mismo ang naglibing sa mga taong kinalakihan at naniwala sa kakayahan ko. Habang walang humpay ang pagtulo ng aking luha ay ang aking pagsisisi sa aking sarili. Ako ang dahilan ng lahat ng ito. Ako ang naglagay sa kanila sa kalagayang ito. Siguro kaya ako nabuhay ay para pagsisihan ko ang lahat ng ito. Ang buhay ay isang pagdurusa. Ang buhay ay isang pighati. Ang buhay ay mapait pa sa pinakamapait.

Ano ba talaga? Bakit ang gulo at hindi ko maintindihan ang mundo? Ibinagsak ko ang sarili ko sa kama kaya gumawa ng ingay ang kadena ko sa paa. Sa huli, heto ako, parang hayop na nakatali at hindi ko na rin kilala ang sarili ko. Amoy dugo na ang tingin ko sa sarili ko.

Simula ngayon kailangan ko na talaga sigurong sanayin na ako lang talaga. Hindi ka pa rin ba sanay, Adriana? I smirked at that thought. "Five minutes Kuys." nakangiti kong sabi pero alam kong hindi ito umabot sa aking mata. Pinasigla ko pa ang boses ko pero alam ko lang din na niloloko ko lang ang aking sarili. Just give me time to sing for myself and blow my candle. Sayang naman itong aura ko. Ano ngayong kung walang gustong bumati sa akin? Ano ngayon kung walang gustong maki-celebrate sa akin? E di ako ang babati sa sarili ko. Happy birthday self!

Hindi ko mapigilan ang sarili ko, I want more, I want more than this. Nahihiya pa akong napatingin sa kaniya nang akma sana uli akong hahalik sa kaniya subalit bahagya na siyang lumayo sa’kin. Ramdam ko ang pamumula ng mga pisngi ko dahil dun.

higit sa lahat ay mag-isa ko lang naman. Kinuha ko ang roba kong nakahanger sa likod ng pinto at sinuot 'yon bago humarap na sa laptop ko. Too much work stressing me out, but still... I had to do it. Tulad nga ng paulit-ulit kong pinapaalala sa sarili ko... "I only have me... myself... and I. Kung hindi ako, sino pa ba ang puwedeng gumawa nito?!" *****

At tinadyakan ko ito sa likod ng tuhod niya pagkauwan ay siniko ko ito sa likod ng leeg nito dahilan para mapaluhod ito. Ningisihan ko lag ang harapan ko na ngayon ay may bahid na galit at nandidilim ang mukha. Inilipat ko ukit ang tingin kay Black o kung sino man siya. "Gaya nga ng sinabi mo hindi mapagkakatiwalaan ang nasa paligid ko..." saad ko rito na ngayon ay umiimpit sa sakit. Akma na sana akong tatalikod ng may maalala ako. "And by way, you don't know me will...the way I don't know myself either...kaya wag mong pangunahan ang sarili ko."

Hinalikan ko ang palad ng aking anak and watching her eyes wishing that she will open them and stare at me innocently pero walang nangyari. Hindi ito nagmulat ng mata at kita ko na halos hindi na ito humihinga.. And with my trembling voice I continue singing her the song dahil iyon na lamang ang maipapabaon ko rito.. Ang sakit sobra.. "Cause I have seen a thousand things, A thousand minds and what they bring to this world and to this home but where I stand well I don't know. And people come and people go, people I will never know but if I did and if I could I wonder when and where I stood"