Poem About My Self Novels & Stories

At tinadyakan ko ito sa likod ng tuhod niya pagkauwan ay siniko ko ito sa likod ng leeg nito dahilan para mapaluhod ito. Ningisihan ko lag ang harapan ko na ngayon ay may bahid na galit at nandidilim ang mukha. Inilipat ko ukit ang tingin kay Black o kung sino man siya. "Gaya nga ng sinabi mo hindi mapagkakatiwalaan ang nasa paligid ko..." saad ko rito na ngayon ay umiimpit sa sakit. Akma na sana akong tatalikod ng may maalala ako. "And by way, you don't know me will...the way I don't know myself either...kaya wag mong pangunahan ang sarili ko."

Dahan-dahan akong bumangon mula sa kama. Naglakad papunta sa salamin. Tinitigan ko ang sarili ko. Namumugto ang mata. Magulo ang buhok. Halatang wasak. Pero sa kabila nun…may kung anong nagbago. Hindi na ako yung dating ako. Hindi na ako yung babaeng kayang sirain ng isang salita. Hindi na ako yung babaeng aasa pa. Unti-unti kong inayos ang sarili ko.

Pagod na umupo ako sa kama. Fashionista ako pero sa pagkakataong to, i cant even dress myself. I want to look perfect. I sigh and lay the half of my body. Eotteokaji? ( what should i do?) I remember that i had this kind of scene on my mv. Napaupo ako. Ano nga bang ginawa ko dun? The song was all about being yourself. So the act was also about.. Being yourself.. Thats it! Napatayo ako at humarap ulit sa cabinet. All i have to do is be myself. I pick what clothes i think represent me. I smiled. This is me.

‘Yung mag-isa na lang ako sa buhay ko. Pagbukas ko ng mga bintana, pumasok ang malamig na simoy ng hangin. Tumama sa mukha ko ang sinag ng araw, at sa sandaling iyon, naalala ko ang mga araw na hindi ko magawa ang ganito. Noon, sa bahay ng tiyahin ko, laging may alingasngas, lagi akong tinatawag-tawag kahit walang kabuluhan. Dati, parang hindi ko na kilala ang sarili ko. Pero ngayon, iba na. Wala nang tumatawag sa akin para lang maglinis ng sahig o utusan akong bumili ng kung anu-ano. Ngayon, ito ang araw ko, para sa sarili ko.

Bago dumiretso sa banyo, tumingin ako sa salamin sa harap ko, ang mukha ko ay nammula mula sa galit at pagod, ang mga mata ay parang antok na antok na ngunit dilat pa. Isang ngiti na puno ng poot ang gumuhit sa aking labi habang tinitingnan ko ang sarili ko, isang ngiti na nagsasabing hindi ako papayag na hayaang sirain ng sinumang tao ang tahimik na buhay na pinaghirapan kong itayo.

Humagolgol na Siya ng iyak. " Mas nasasaktan po ako na nakikita kang nahihirapan at napapagod, mas nasasaktan ako na Makikita ko Ang sarili ko na sobrang miserable" wika nito. Umiyak Naman si Nanay at umiiyak parin ako. Ayuko paring tanggapin kahit sabihin na nilang selfish ako Wala akong pakealam gusto ko lang manatili Ang kapatid ko.

Curse myself for being me! I will be forever like this! Walang mararating sa buhay. I lost myself as I lost the chance. My only dream was taken away from me. Ang sakit mangarap sa bagay na hindi ko kayang abutin dahil wala akong kakayahan at dahil hindi ako magaling. Pangarap na matagal kong binuo pero nauwi lang sa pagkadismaya at pagkabigo.

Buong araw lang akong nakahiga sa kama ko habang nilulunod ang sarili ko sa kakaiyak at kakasisi sa situation na meron ako ngayon, sobrang naawa ako sa sarili ko at sa situation na mayron ako ngayon at sobrang kumikirot ang puso ko sa isipin na lahat nang iyon ay awa lang. Buntong hininga naman akong bumangon sa kinahihigaan ko at humarap sa salamin, habang pinag mamasdan ko ang sarili ko ay hindi ko maiwasan ang mapa-isip. "Sinong hindi maawa sa akin kung kahit ako mismo ay naawa na sa sarili ko..."I whispered.

Kahit na si Garette na paulit-ulit akong dinahas, kailan man ay hindi ko kusang pinagkaloob ang sarili. Ang hinihiling niyang gawin ko ngayon ay mas nagpapababa sa akin. I am nothing. My pride and my dignity, matagal ng wala. Ang natitirang pag-ibig sa puso ko na lang ang meron ako. I kept its flame inside me burning. Ngunit tulad ng kandila na unti-unting nauupos, patuloy ako sa pagluha habang nanatili ang init ng apoy nito.

I ran, I hid, and didn't want any people to know where I was. This isn't freedom for me as of now... I was being so selfish, and it made my bones prickled. Dahil sa haba ng panahon kong pamamalagi rito, ay ngayon ko lang iyon napagtanto. My life, at this particular moment, was a mess. I gave a piece of myself to a man who was still grieving a woman who looked exactly like me. But I was still here. Still thinking. Still breathing. And the fact that I could see it clearly enough to name it, that felt like the first thing in a while that was actually mine.