Poetry On Myself Novels & Stories

‘Yung mag-isa na lang ako sa buhay ko. Pagbukas ko ng mga bintana, pumasok ang malamig na simoy ng hangin. Tumama sa mukha ko ang sinag ng araw, at sa sandaling iyon, naalala ko ang mga araw na hindi ko magawa ang ganito. Noon, sa bahay ng tiyahin ko, laging may alingasngas, lagi akong tinatawag-tawag kahit walang kabuluhan. Dati, parang hindi ko na kilala ang sarili ko. Pero ngayon, iba na. Wala nang tumatawag sa akin para lang maglinis ng sahig o utusan akong bumili ng kung anu-ano. Ngayon, ito ang araw ko, para sa sarili ko.

Kung umamin sila ay hindi na sana kami aabot pa sa korte. Ilang beses ko ring sinaktan ang sarili ko, siyempre. Hindi nga lang iyong kasing lala kagaya noon. Parati kong sinusuntok ang pader. Iyon lang ang ginagawa ko. Hangga’t kaya ko ay pinipigilan kong saktan ang sarili ko dahil iniisip ko ang mga taong masasaktan ko. It’s hard. I lost everything. Wala na akong gana sa lahat, miski sa mga bagay na hilig ko. Writing is my passion, but I’ll just found myself staring at the ceiling, unable to form a sentence.

sabi ko sa sarili (Arjay: haist otor napaparami ata talk to myself ko dito. Otor: sorry monologue lover ka kasi baliw") Ng matapos nito pirmahan ang mga papel ay ka agd kung kinuha ito sa kanya.

Simula ngayon kailangan ko na talaga sigurong sanayin na ako lang talaga. Hindi ka pa rin ba sanay, Adriana? I smirked at that thought. "Five minutes Kuys." nakangiti kong sabi pero alam kong hindi ito umabot sa aking mata. Pinasigla ko pa ang boses ko pero alam ko lang din na niloloko ko lang ang aking sarili. Just give me time to sing for myself and blow my candle. Sayang naman itong aura ko. Ano ngayong kung walang gustong bumati sa akin? Ano ngayon kung walang gustong maki-celebrate sa akin? E di ako ang babati sa sarili ko. Happy birthday self!

At kasabay ng pagtayo ko mula sa madilim na sulok na ito ay ang pag-asa na unti-unting maghihilom ang sugat dito sa puso ko. Enrique drove me home. Tahimik lang ang biyahe but we sat in comfortable silence. Hanggang sa binuksan niya ang radio. Parang nang-aasar ang Universe. Hindi awit ang bumungad sa radio kundi isang lalaking nag-de-deliver ng makabagbag damdaming spoken word poetry. Ipinakilala niya ang titulo ng kanyang piyesa, Mga Basang Unan.

higit sa lahat ay mag-isa ko lang naman. Kinuha ko ang roba kong nakahanger sa likod ng pinto at sinuot 'yon bago humarap na sa laptop ko. Too much work stressing me out, but still... I had to do it. Tulad nga ng paulit-ulit kong pinapaalala sa sarili ko... "I only have me... myself... and I. Kung hindi ako, sino pa ba ang puwedeng gumawa nito?!" *****

Ayokong dumating sa punto na ganito, 'yung pipigilan mo ang nararamdaman mo, 'yung pipigilan mo ang luha na bumagsak, 'yung pipigilan mo ang sarili mo na wag umamin na parang may tag of war sa puso at isip mo, naglalaban sila pero hindi mo malaman kung sino ang mananalo. Katahimikan ang namagitan sa aming dalawa at sa buong bahay. Hawak ko pa rin ang door knob ng pinto at hindi ko alam sa sarili ko kung bakit hindi ko siya hinayaang pumasok. I'm stuck with writing songs just to forget what they really were about and these words are bringing me so deeply insane that I don't think i can dig my way out..

Walang halaga. Gusto kong sumigaw. Gusto kong saktan ang sarili ko. Gusto kong mawala. Pero hindi ko magawa. Dahil naroon pa rin ang katotohanan na may batang umaasa sa akin. Na kahit sa pinaka-madidilim kong gabi, may munting buhay na lumalaban sa loob ko. Dahan-dahan kong tinakpan ang sarili ko ng kumot. Yumakap ako sa sarili kong parang ako lang ang tanging nagmamahal sa akin.

Kaya pinili kong manahimik. Pinili kong manatili sa lilim ng kanyang liwanag. Habang siya ay nasa harap ng camera, ako naman ay nasa likod ng bawat awitin na isinusulat ko. Isang boses na walang mukha. Isang pseudonym lang ang gamit ko, at sa mundong ito, sapat na ‘yon para hindi ako makilala. Para hindi ako makaladkad sa anumang intriga o isyu.

Bigla ko na namang naalala. I can't help myself but to keep thinking of it. If I have an other self, I would pat my back and feel pity. Naaawa na rin ako sa sarili ko dahil wala na akong magawa. Hindi ako malaya, sa lahat ng aspeto, saan ko man tingnan, hindi ako malaya. Ang aking mga paa'y nakakadena sa iba't ibang tanikala. Iba't ibang problemang nagdaan na 'di man lang nasosoluys'yunan na patuloy lang na nadadagdagan. I'm a mess!