Novel & Cerita Rhyme Poem About Self

Kaya pumasok agad siya doon samantalang ako napa sandal sa pader at inaayos sa proseso yung sarili ko. "Umayos ka self... Bakla ka, hindi ka lalake kaya umayos ka," pagpapaintindi ko sa sarili. Humarap ulit ako sa salamin at bumuntong hininga sakto naman nakita ko lumabas ng cubicle yung kumag kong kapatid.

Kung mangyayari 'yun, magagawa ko siyang labanan not because I am choosing myself. I will fight him, for choosing those people around me over him, yet choosing him over myself. Mamatay ako para sa mga taong pinili akong samahan at mahalin hangang dulo. I'm selfless I know. Pero ang pagiging selfless ko'y isang paraan para maging makasarili ako. Dahil kung mawawala ako, sisiguraduhin kong kami ni draven hangang dulo. Umuwi ako sa condo kinagabihan, pakiramdam ko ng araw na 'yon nauubos na ang oras ko. Madalas kong marinig ang tunog ng orasan tila napakabagal, pero nauubos parin.

"Isn't it because you hate your incompetence? Hated yourself for not resisting? Punong-puno ka ng pandidiri sa sarili mo kaya iniisip mo na magiging maayos ang lahat kapag nasa ibang bansa ka na? You think salt water and a different timezone will wash away the self-loathing? It won't." Ang bawat salita ni Ysa ay tila mga punyal na tumpak na tumatama sa pinakamalalim na sugat sa puso ni Amarah. Napayuko ang dalaga, ang kanyang mga kamay ay mahigpit na nakakuyom habang patuloy ang pag-agos ng kanyang mga luha. Ang katotohanan ay mas masakit kaysa sa anumang pisikal na sugat.

I whispered to myself. Alas dose pasado na ng hating gabi pero wala pa rin siya, niloloko ko na lang ang sarili ko. Napangiti ako ng mapakla ng dahil sa kaisipang 'yon bago hinipan ang kandila. "Happy birthday self," I greeted myself, smiling like an idiot. "I wish you a healthy heart after being broken and cut into many pieces. You're strong and brave... Just love yourself because no one can love you more than you do," giit ko pa bago tumayo at nagpasyang matulog na lang.

At tinadyakan ko ito sa likod ng tuhod niya pagkauwan ay siniko ko ito sa likod ng leeg nito dahilan para mapaluhod ito. Ningisihan ko lag ang harapan ko na ngayon ay may bahid na galit at nandidilim ang mukha. Inilipat ko ukit ang tingin kay Black o kung sino man siya. "Gaya nga ng sinabi mo hindi mapagkakatiwalaan ang nasa paligid ko..." saad ko rito na ngayon ay umiimpit sa sakit. Akma na sana akong tatalikod ng may maalala ako. "And by way, you don't know me will...the way I don't know myself either...kaya wag mong pangunahan ang sarili ko."

Ngunit dahil deserving ka dahil ikaw sila. At pagkatapos, binuksan ko ang laptop at nag-compose ng bagong chord progression sa notebook. Title, pansamantalang: “Echoes of My Own.” Bagong kanta tungkol sa pagharap sa mga echo ng judgment at sa pag-evolve ng sarili habang nananatili sa ground—para sa sarili, para sa pamilya, para sa mundo.

Pero hindi ako pwedeng bumalik sa lugar kung saan ako muling mawawasak. Sa bawat hakbang ko, kasabay ang tunog ng ulan sa aspalto, pakiramdam ko’y unti-unti kong binubuo ang sarili kong pagkatao—isang babae na natutong tumayo kahit ilang beses na siyang pinabagsak. At sa likod ng bawat luha, isang pangakong bumubulong sa sarili ko: Hindi ko na hahayaang maulit ito muli.

Tila pagod ang kanyang buong katawan, bumabangon lamang sya upang kumain ngunit pagkatapos ay hihiga ulit. Although her heart was deeply broken, there's nothing she could do but continue her life and live it to the fullest. “Alam mo self, maganda ka! Matalino, di ka lang katangkaran pero maganda ka!” Puri nito sa sarili. “Taena! Nagse-self love na'ko!” biro nitong muli sa sarili. Sa isip nito’y nais na nyang baguhin ang sarili nya habang nag-susulat ng nais nitong gawin ay biglang tumunog ang kanyang tiyan.

Tipid akong ngumiti. 𝐼 𝑚𝑖𝑠𝑠 𝑚𝑦𝑠𝑒𝑙𝑓 𝑡𝑜𝑜. 𝐼 𝑎𝑚 𝑤𝑒𝑎𝑘 𝑒𝑛𝑜𝑢𝑔ℎ 𝑡𝑜 𝑏𝑒 𝑙𝑖𝑘𝑒 𝑡ℎ𝑖𝑠.

He's singing the lyrics as if it speaks what his heart want to say. “I move mountains on my own, don't need nobody help Change your mind when I change my life, better start believing in myself And we all now, looking for, looking for God, so we never see it in ourselves Should divine intervention move itself? It's hard to tell what the prayer compelled You can find me dancin' in between the raindrops” I know this song, I love also listening to this song on spotify when I was in my last year in college. “Tryna find a way to make the pain stop