Novel & Cerita Song Of Myself

Gusto ko lang makialam, bakit ba? “Every tear I’ve shed is watering seeds, To grow a wild garden from buried dreams and needs, I’ll paint my own horizon with colors of hope – This restless soul won’t just learn to cope” Pinagpagan ko ang aking kamay at napapangiti nang makitang lalong umaliwalas ang paligid. And if fear is a mountain too steep to climb, I’ll lace up these boots and make it mine. No more waiting for signs or dreams slipped away –

Muling nagpaparamdam saakin lahat ng sakit na matagal ko nang tinatakbuhan. "I got drowned, but there was no one to save me but m-myself. I hugged myself in the dark room. I comforted myself... I made a deal with myself. I told myself that I'd be f-fine, that everything would be fine. I do those things for myself because no one can do them for m-me."

Ilang sandali pa ay nagtaas ito ng tingin at seryosong tumitig sa mukha ko. “I can protect myself. What I need is inspiration, not distraction! So don’t mess around me!” Matigas na pahayag ni Song-I. Natigilan si Xaven, pakiramdam niya ay parang may nabasag na crystal sa loob ng kanyang puso.

Sa una ay pinaniwalaan ko 'yon dahil wala naman akong maalala, pero habang tumatagal ay parang may nararamdaman akong mali sa sarili ko. If only I didn't see the way how my stepfather killed my mother, the other half of me won't be created. I don't want to have this other personality. Sa mga pagkakataon na naaalala ko ang mga pinaggagawa kong kasamaan, wala akong maramdamang kahit na anong pagsisisi. I feel like my true self also wants what my other half is doing.

singhal ko sa sarili ko. Mabilis ang pintig ng puso ko sa pinaghalong pagkapahiya at galit sa sarili. Napahilamos ako sa mukha ko gamit ang mga palad ko sa sobrang frustrasyong nararamdaman ko at nanatiling malamig na nakatitig lang ako sa sarili kong repleksyon sa salamin hanggang sa katukin na ako ni Cielo sa banyo. “Lumabas ka na riyan at handa na ang agahan natin maging ang gamot mo sa hangover.”

Magagawa ko lang 'yon kapag matutulungan ko rin silang gumaling at bumangon. I wasn't particularly fond of writing about just anything, but during my stay at the facility, I often found myself in solitude. It was in those moments that I discovered the ability to write my own story, drawing inspiration from the struggles I experienced with my mental illness. I chose to title it: "The Untouched Myth." Isinalaysay ko sa librong iyon kung paano ako naka-survived na virgin nymphomaniac sa buong buhay ko na kinaya, which is napaka-rare, kasing rare ng sakit na ito mismo. Isinulat ko rin kung paano nawala ang iniingatan ko. And of course, I added how, despite my illness, I gave myself and my body t

Tinungga ko ang isang bote ng alak, sarado ang isip ko at talagang sising-sisi ako sa ginawa kong pag-iwan sa bata. “Ang gago ko pare, ang tanga-tanga ko at tama siya wala akong kwenta, why? Dahil mismong pagkatao ko ay hindi ko kilala, hindi ko maalala ang sarili ko, kung sino siya sa buhay ko. Alam mo yung pakiramdam na dito pare… dito sa puso ko, alam kong kilala ko siya pero itong utak ko? Ayaw makisama, ayaw niya akong maalala kung anong naging papel ni Ms. Corpez sa buhay ko, tapos kamuntikan ko pang napahamak ang anak niya. Ang anak niya pare. Hinding-hindi ko mapapatawad ang sarili ko kahit nakakaalala na ako.”

I ran, I hid, and didn't want any people to know where I was. This isn't freedom for me as of now... I was being so selfish, and it made my bones prickled. Dahil sa haba ng panahon kong pamamalagi rito, ay ngayon ko lang iyon napagtanto. My life, at this particular moment, was a mess. I gave a piece of myself to a man who was still grieving a woman who looked exactly like me. But I was still here. Still thinking. Still breathing. And the fact that I could see it clearly enough to name it, that felt like the first thing in a while that was actually mine.

A stranger who seems so lost in the world. Umiling-iling ako. Ano bang nangyayari sa'kin at bakit ako nagkakaganito? Hindi ko na kilala ang sarili ko. Dapat di ko 'to ginagawa sa sarili ko. I look like a trashy shit. Hindi dapat ganito. Ano na lang ang iisipin ng anak namin kapag nakita niyang mukhang naka-drugs ang ama niya? I'm sure he will be horrified. Baka sa halip na mapalapit lalo siya sa'kin ay ayawan na niya ako. Sino ba naman kasi ang matutuwa sa ganitong hitsura ko? Damn. I feel so lifeless.

Mukha akong engot na nakasilip sa mga halaman. Inayos ko na rin ang aking sarili para umalis pero akmang tatayo na sana ako nang bigla siyang kumanta. -Fireflies by Owl City- Kusa akong napabalik sa aking pagkakaupo. Ang ganda ng boses nya.