Romans & histoires Poem About Myself

I'll note it. modernongdyosaa I write when I can't speak. I write when all the thoughts caged inside my mind was wildly asking for it to be free. I write to speak up all the things, thoughts I can't even speak up for myself. I write to be free from all the judgments and pains from reality. They ask you and let them be. You're the only one who have the power, not anyone else. Your words will never be seen unless you show them. Camsy_Classy

Walang bahagi nito na nagpa-alala sa'kin sa nakaraan. Kuyom ang palad ay mariin kong naipikit ang mga mata. Naninibughong napabuga ako ng hininga. Hindi ko namamalayan ang munting butil ng luha na kumawala sa gilid ng aking mga mata. Lihim akong napatanong sa aking sarili. Sino ba talaga ako?

Kahit na si Garette na paulit-ulit akong dinahas, kailan man ay hindi ko kusang pinagkaloob ang sarili. Ang hinihiling niyang gawin ko ngayon ay mas nagpapababa sa akin. I am nothing. My pride and my dignity, matagal ng wala. Ang natitirang pag-ibig sa puso ko na lang ang meron ako. I kept its flame inside me burning. Ngunit tulad ng kandila na unti-unting nauupos, patuloy ako sa pagluha habang nanatili ang init ng apoy nito.

Nagkamot muli siya sa noo at bahagya pang pinapawisan. "Manong, ihatid niyo po ako sa ayaw at sa gusto niya." Uminit ang sulok ng aking mga mata. Tumingala ako upang pigilan ang nababadyang patak ng aking luha. I will not compare myself with others' love life. It's not miserable. I know it's special and unique. "Pero hij--" umiling ako. "Parang awa niyo na." I said dragging the word.

Ganito palagi. Minsan nakakapagod na, ngunit kailangan kong lumaban. Kailangan kong gumaling. Even the best fall down sometimes and this is my breaking point. This is my lowest of low. It feels like it is as if I am a candle melting. But I am clinging to that thought that everybody needs me to be brave because they are counting on me. And they admire my courage, and shedding tears is not an option. Kinalma ko ang aking sarili.

"Hindi ko alam kung may magagawa pa akong tama. Kung ako ba’y papatawarin ng pusong nagtataglay ng galit, o mamamatay ako sa kamay ng isang lalaki na hindi ko kayang iwasan." Tahimik ang paligid, pero sa loob ko’y may unos. Humigpit ang hawak ko sa lambot ng silk robe na niyakap ng malamig na hangin mula sa bukas na bintana. Nakatayo ako sa harap ng salamin, ngunit hindi ko na makilala ang sarili kong repleksyon. Sino na ba ako… pagkatapos ng lahat ng ito? Ang babaeng dati’y nangangarap ng tahimik na buhay, ngayo’y bihag ng isang lalaking kayang sirain ang mundo sa isang utos lang.

Napayuko na lamang ako upang itago ang mukha tsaka pinanood na malaglag ang mga luha sa kamay. "Alam ko naman kung ano lang ako. Alam ko naman na hindi ako kagaya ng ibang babae na matataas ang confidence, magaganda at iyong siguradong karapat-dapat mahalin. You know what, I realized so many things and none of them is positive. Siguro kaya ganoon na lang ako kung iwanan dahil sa pag-iisip ko. I'm an overthinker and I can't do anything but to fight with myself," pahina nang pahina kong turan at pinagsiklop ang mga daliri tsaka pinunasan ang mga luha.

higit sa lahat ay mag-isa ko lang naman. Kinuha ko ang roba kong nakahanger sa likod ng pinto at sinuot 'yon bago humarap na sa laptop ko. Too much work stressing me out, but still... I had to do it. Tulad nga ng paulit-ulit kong pinapaalala sa sarili ko... "I only have me... myself... and I. Kung hindi ako, sino pa ba ang puwedeng gumawa nito?!" *****

Hindi dahil sa mag-isa ako, kundi alam ko na marami silang nakapalibot sa akin pero kailanman ay hindi ko sila naramdaman na nandito para sa akin. Huminga ako nang malalim saka pinilit ang aking sarili na huminto sa pagluha. Masakit na ang mga mata ko dahil sa kakaiyak, pero wala akong magawa, kahit ang indahin ito'y wala akong oras. Sapagkat, walang ibang magpapagaan ng aking kalooban kundi ang sarili ko lamang. Tulad nang aking nakasanayan. Tulad noon, na ako pa rin ngayon. Ako pa rin hanggang wakas. Ako lang.

‘Yung mag-isa na lang ako sa buhay ko. Pagbukas ko ng mga bintana, pumasok ang malamig na simoy ng hangin. Tumama sa mukha ko ang sinag ng araw, at sa sandaling iyon, naalala ko ang mga araw na hindi ko magawa ang ganito. Noon, sa bahay ng tiyahin ko, laging may alingasngas, lagi akong tinatawag-tawag kahit walang kabuluhan. Dati, parang hindi ko na kilala ang sarili ko. Pero ngayon, iba na. Wala nang tumatawag sa akin para lang maglinis ng sahig o utusan akong bumili ng kung anu-ano. Ngayon, ito ang araw ko, para sa sarili ko.