Short Poem About Self Novels & Stories

Pati paghinga, nakakapagod na rin. "Absolutely," sagot naman ng kasama. "But look," she added. "You are a writer, and you're good at looking in different perspectives. You give solution to the problem you created in your novel, you make every conflict beautiful. Yet when it comes to your self, your own life, sometimes, you're the most stupid person on earth that you tend to ignore all the solutions you yourself have believed in." A shallow smile made its way to her lips.

"Hayaan mo na ako Wildon. Deserve ko ito. Kasalanan ko ito kaya dapat kong sisihin ang sarili ko dahil bakla ako." "No. Please don't say that, Eli. Don't ever be sorry for being what you are. You are valid. Walang sino mang dapag magdikta kung ano at sino ka. Being yourself is the best thing you could do in your life. Please stop this. Huwag mong saktan ang sarili mo para sa mga taong makikitid ang pag iisip. You are better than this, Eli. I know you were better than any of them. Trust me, magiging okay din ang lahat..."

NAIS ko namang hanapin ‘yong sarili kong kasiyahan. Nais ko namang pangarap ko naman ang manaig ngayon. Nais ko namang makawala sa anino ng ibang tao. Nais ko namang tumigil nang maging selfless, nais ko ring i-try maging selfish. P’wede naman na siguro, hindi ba?

Gusto kong maramdaman na sapat ako dahil kanina, sa kokonting minuto, naramdaman kong wala akong kwenta. 'Yong self-worth,' 'yong pinaghirapan kong kompyansa sa sarili, 'yong pakiramdam na kaya kong maging sapat, 'yong pinaghirapan kong buoin ng ilang taon, unti-unti lang sinira ng ilang minuto.

Kung hindi, hindi ako pupunta dito dahil ang ilaw lang ay naroon sa may pinto, at malayo iyon dito sa tank. Lumipad ang isip ko sa nangyari kanina. Usually, hindi malinaw sa akin ang mga nangyari kapag nakainom ako. I always regard it as a dream. Pero ngayon na nahimasmasan ako na hindi dumaan sa tulog, ramdam ko na ang kahihiyan ng mga sinabi ko. “You made me a woman, so treat me like one?! Sana ok ka lang, Self.” Anong pinapakahulugan ko roon? Basta lang makapagsalita!

"Grabe po, ang sophisticated at fresh tingnan!" Ang mga salitang iyon ay tumama kay Veronica na parang malakas na hampas ng hangin isang malakas na pag-gising mula sa matagal na pagkalugmok. Hindi siya nakaramdam ng anumang insecurities. Sa halip, naramdaman niyang ang mga papuring ito ay tila mga piraso ng puzzle na unti-unting bumuo ng bagong imahe ng kanyang sarili. Hindi na siya natatakot sa mga opinyon ng iba. Ang mga ito ay nagsilbing paalala na ang maliliit na hakbang ng pagbabago ay maaaring magbukas ng mga pintuan ng tiwala sa sarili na matagal na niyang ikinakahiya.

Ang babaeng nagbigay sa akin ng reyalisasyon na hindi pa katapusan ng mundo. Aminado naman ako na tinamaan talaga ang ego ko nung sabihin niya sa akin kanina na masyado daw akong mabigat. Kawawa naman pala talaga ang mahal ko. Ni hindi ko man lang napapansin dahil abala ako sa kakaself-pity. Promise, simula ngayung araw...hindi nalang sarili ko ang palagi kong iisipin. Si Ella na! Gagawin ko siyang matovation sa pang araw-araw kong buhay.

Inilapag ko na ang bote sa gilid at ang paa ko ang pinakiramdam ko ngayon. "A-Aray. . . " Wala sa sariling saad ko at natawa lang din ako. "Dios ko naman, self. Maglalasing na nga lang napilayan pa. Haha, ang tanga!" Tawa kong mag-isa. "Paano na ako tatayo nito?" Sabay tingala ko sa langit. "Pinokyo. . . Lift me up, baby ko!" Open arms ko sa sarili.

Ganito palagi. Minsan nakakapagod na, ngunit kailangan kong lumaban. Kailangan kong gumaling. Even the best fall down sometimes and this is my breaking point. This is my lowest of low. It feels like it is as if I am a candle melting. But I am clinging to that thought that everybody needs me to be brave because they are counting on me. And they admire my courage, and shedding tears is not an option. Kinalma ko ang aking sarili.

At doon ko mas lalong kinain ang sariling pride. Hindi ka espesyal, Leah, paalala ko sa sarili ko, mas mahigpit na ngayon, mas desperado. Isa ka lang sa mga madadaanan niya. Ganoon din naman ang tingin ko sa sarili ko at sa mundo na tila hindi naging patas sa akin.