Novel & Cerita Soru Soru No Mi

Kunot noong tanong ni Sorandelle. Ngumiti ako na ikinatigil niya. Tumikhim ito bago namumula ang mukhang nag iwas ng tingin. Problema niya? Ngumiti lang naman ako kasi wala akong maisagot sa tanong niya. "W-wala naman.." inilibot ko ang tingin sa buong store, ang daming mamahaling gadget. "May iniisip lang—" Muntik na akong mapatili ng bigla niya akong hapitin palapit sa kanya.

seryuso kung tanung dito Ngumiti ito ng nakaka luka, yun bang nakaka inlove "Anong ngini-ngiti ngiti mojan?" "Matagal konang pinag isipan" Nagulat ako sa sagut niya "Matagal na?" Puno nag pagtataka sa boses ko Isang nakaka lukang ngiti lang ang natanggap kung sagut. "Hindi kapaba nilalamig?" Pag iiba niya ng usapan habang naka tingin sa palabas na buwan

Focus lang sa goal. Nami-miss niya tuloy ang kaibigan. Nasa Davao kasi ito kaya hindi pa sila nagkikita. Baka nga nagtatampo na dahil hindi siya tinawagan kahit ibinigay niya naman sa common friend nila ang bago niyang numero. “THIS is my Mimi’s house?” Why are you here? tanong ni Dos kay Ahmed nang mapasukan nila ito sa kusina.

"Nasa akin nga pala ang susi na nagbubukas sa portal. Kaya bago ninyo iyon makuha sa akin at para makatawid kayo sa tulay, kailangan n’yo munang sagutin ang aking katanungan. "Okay sige, kaibigan. Ano nga ba ang iyong katanungan?" tanong ni Dora. Halos magkasinglaki lang pala sila ni Doraemon. "Paano ako nabuo?" aniya at pawang may kinakalutkot siya sa kaniyang bulsa. "Doraemon, tinatanong pa ba iyan? E ‘di, D + P = DM," pahayag ko habang nakapamulsa ang aking mga kamay.

sabi nito eh ano bang paki mo? pakielamero tss " so what? anu bang paki mo?" inis kong tanong. " so.. you.. LIKE ME TOO? " nakangiting nakakaloko itong tumingin sakin. namula naman ako nang bigla kong maalala ang past ko. pinilit ko wag ipahalata na naapektuhan ako sa tanong nya. " ikaw? nagpapatawa ka ba? " sarcastic na tanong ko pa dito

Ayaw ko ng mag-isip, nanuod lang ako. "Good morning everyone," seryosong panimula niya habang nakatingin sa harap, marami ring microphone sa harap niya. "I'm Mike Charls Sorveity, nandito ako para iclarify ang mga tanong niyo na kumalat ngayong sa social media," sabi niya. Sh*t, bumalik ang kaba ko kanina habang inisip na tatanungin siya tungkol sa issue na yun.

“Wala ka na bang ibang alam na sabihin? You’re always saying sorry—it really pisses me off! Bakit ka ba ng sorry nang sorry?” Sa biglaang tanong nito, hindi agad nakasagot si Mia. Ramdam niya ang panunuyo ng kanyang lalamunan at ang pamumuo ng luha sa kanyang mga mata. Bahagyang nanikip ang kanyang dibdib, at pakiramdam niya ay may kung anong bumara sa kanyang lalamunan. “Ah… sorry po,” mahina niyang tugon, halos pabulong, dahil hindi niya alam kung ano pa ang dapat niyang sabihin.

Natahimik ang kabilang linya. Hindi agad sumagot si Mich dahil pinapakiramdaman niya si Sloane. “Inlove ka na sa kaniya ‘no?” tanong ni Mich ngunit alam niya naman na ang sagot. As expected, hindi sumagot si Sloane. Napakagat siya ng labi at napayuko dahil hindi niya alam ang isasagot niya.

Imbes na sagutin muna ang tanong ng kaniyang amo. Umiling si Mia. "Hindi ako okay, 'yun ang toroo. Kaya naman, sagutin mo muna ako, Monique. Pwede ba 'yun?" Bakas din sa boses ni Mia ang pag-asa, umaasa. Pagka-sabik na may bahid ng lungkot at sakit.

Tahimik akong sumubo ng sabaw, ramdam ko ang init nito sa lalamunan pero mas mainit ‘yung mga tanong sa isip ko. Bakit sila magkasama ni Noime? Bakit hawak niya ‘yon sa braso? Bakit tila… may kailangan akong tuklasin? "Okay ka lang?" tanong niya, bahagyang lumapit at pinagmasdan ako.