Starting Over Again Quotes Novels & Stories

At sa café na iyon, sa gitna ng ingay ng lungsod, nagsimula ang bagong kabanata ng kanilang matagal nang pagkakaibigan, isang pagkakaibigang muling nabuhay sa abo ng kanilang nakaraan, salamat sa pagmamahalan at pagbabati ng kanilang mga anak. It's never too late to start over again! ……. ❤️…… Maraming Salamat! Daghang Salamat! Madamo nga Salamat! Gracias! Shukran! .. So on…. HANGGANG SA MULI, salamat sa pagtitiyagang basahin ang storyang ito kahit subrang tagal na tapos dahil ang inyong awtor ay naging isang OFw... at sa pressure sa trabaho ay nawalan ng focus sa pagsusulat pero ito ngayon ay matapos na sa wakas….. 😘

“Hindi naman sa gano’n… Tanggap ko namang aalis tayo kaso pwedeng huwag muna ngayon? Gusto ko munang mag-enjoy kahit sandaling panahon pa…” I really, really understood her and sympathized with her. I sighed once again and pulled her for a side embrace. “Halika nga rito… Oo na po, ma’am. Hindi ko na po sasabihin.” “Thank you, insan.” Iyong mga katulad namin ay laging naghahabol ng oras at umaasa sa extension na ibibigay. Hindi ko na halos mabilang kung ilang beses ba kaming nagsimula ulit kasi paulit-ulit na lang talaga. Iyong pagsisimula na sa sobrang paulit-ulit, hindi mo na alam kung matatapos pa ba o makakaabot pa ba sa may bandang dulo. It was all about starting anew but never about the

“Starting over? With what? Life?” “Maybe with yourself,” he said. “Or with the things you left behind.” Napangiti siya ng mapait. “You mean the mistakes?” “Or the chances you didn’t take,” Arc replied. Napahinga nang malalim si Cressida, saka tiningnan siya nang diretso. “Arc, you can’t just reopen every wound and call it ‘starting over.’ Some things… are meant to stay where they belong.”

“Paano kung masaktan lang akong muli? Hindi ko na kayang ulit-ulitin iyon.” Mahinang ngumiti si Irene at pinisil ang kanyang kamay, mariin ngunit puno ng lambing. “Anak, walang kasiguruhan ang bukas. Pero sa bawat pagtanggi natin, baka ang milagro ay dumaan at hindi natin nakita. Huwag mong isipin kung paano matatapos, isipin mo kung paano magsisimula ulit.”

Prescilla: (tahimik na nagdasal, habang pinagmamasdan ang magkasama nilang pamilya) "Ang pagmamahal ay laging may pagkakataon para muling magsimula." At sa huling pagtingin ni Prescilla sa kanilang magkasamang pamilya, natutunan niyang ang pag-patawad ay hindi palaging madali, pero ito ang pinakamahalagang hakbang para muling mabuo ang bawat isa. Sa kanyang pagtingin sa kanilang mga anak, naramdaman niyang ang kanilang pamilya ay muling nagsimulang magtagumpay, hindi lamang dahil sa mga pagsubok, kundi dahil sa kanilang kakayahang magpatuloy at magpatawad.

aniyang basag ang tinig. “May choice ka at ang pinili mo ay sumama uli sa lalaking nanakit sa’yo.” “Ang tanga tanga ko!” aniyang namamasa na ang mga mata. “Mahirap magsimula muli. Tutulungan kita. Hindi mo kailangang lumayo. Ang café, alam ko kung gaano mo kagusto ang magkaroon ng sariling negosyo.” “Cayden, gusto ko lang ng simple at tahimik na buhay. Hindi ko alam kung bakit hindi ako makawala sa nakaraan. Pinagbayaran ko na ang lahat ng kasalanan ko,” aniyang umiiyak na.

“Don’t forget to take care of yourself, okay? You can’t pour from an empty cup.” Napatawa ako nang mahina. Pamilyar na sa akin ang linyang ‘yon; ilang beses na rin niyang sinabi iyon para ipaalala sa akin na unahin din ang sarili. Parang naging mantra na namin. “I know. I’m trying. Pero alam mo na, ang hirap lang minsan. Everything feels so fragile. Parang laging may nakaambang mali.”

"Better." Narinig ko ang mahinang tawa niya. "That's good." Tahimik kami sandali. Comfortable silence. Hindi yung pilit. Hindi yung nakakasakal. "Did you eat?" "Yes." "Good." Napailing ako. "You're acting like an old man." Tumawa siya. "And you're acting like someone who forgets to eat when stressed." "Maybe." Muli siyang natawa. At hindi ko napigilang ngumiti. Yung totoong ngiti. Hindi pilit. Hindi para magkunwari. "Passport appointment tomorrow?" "Yeah." "Nervous?" "A little." "Don't be." Humiga ako sa kama. Nakatingin sa kisame. "Why?" "Because after everything you've been through..." Tumigil siya. Pagkatapos ay nagsalita nang mahina. "You deserve a new beginning." Napapikit ako. Bagong s

"E, hindi naman talaga kayo nag-break ,'di ba? Sa halip ay tadhana ang naglayo sa inyong dalawa.." "Pero wala siyang natatandaan, kaya kahit mahirap mang tanggapin, kailangan namin magsimula muli sa umpisa kung paano kami unang nagkakilala. Kailangan naming bumuo ng bagong memories nang magkasama. At kapag kusa nang bumalik ang lahat ng alaala niya, baka siya na mismo ang kusang makipagbalikan sa akin.."

Inilibot ko ang aking paningin at nakita ko ang iba't ibang quotes na nakasabit sa daraanan. | It's hard to answer the question "What's wrong?" when nothing's right. | Sinunod sunod ko ang pagbasa sa mga ito, nakalilibang kasi. | "We can never go back & change what has been done......but we can always learn the lessons to make things better next time...." | | "Replace tears with smiles! Don't be afraid of wrinkles as you age, because wrinkles are a sign of laughter and smiles." | Ang cute naman nito!