Statü Farkı 소설 & 이야기

Babası tarafından görmezden gelinen, üvey annesi tarafından zulme uğrayan Duygu Yılmaz, çaresiz kalır ve Nehirşehir'in nüfuzlu ismi Can Tekin'in kapısına gidip onunla evlenmeye zorlar! Düğün gününde kocası, Duygu'nun evlenmeden önce iffetsiz olduğunu fark eder ve onun özel hayatı düşkün, ahlaken çökmüş biri olduğuna hükmeder. On ay hamile kalır, Duygu çocuğunu doğurur, boşanma kâğıtlarını imzalar, hiçbir şey almadan evi terk eder ve sessizce ortadan kaybolur. Yıllar sonra Duygu, yanında bir çocukla Nehirşehir'e geri döner. "Sayın Can, özel bir doktora ihtiyacınız olduğunu duydum?" Can Tekin gönüllü olarak tuzağa düşer: "İşe alındınız." Sokak ağzında dolaşan rivayete göre, Sayın Can'ın ne bir hanımefendisi vardır ne de bir sevgiliye ihtiyacı vardır; ancak özel doktoruna yaltaklanarak taparcasına bağlıdır ve onun babası belli olmayan çocuğuna kendi öz evladı gibi davranır.

Doğuştan engelli birinin aşkı bulması kaderinde yoktur. Ayla Sancaklı doğuştan işitme güçlüğü çekiyordu, annesi tarafından istenmiyordu. Evlendikten sonra da zengin kocası ve çevresindekiler tarafından aşağılanıyor, hakarete uğruyordu. Kocasının eski sevgilisi geri döndü ve tüm dünyaya her şeyi geri alacağını ilan etti. Ayla'nın karşısına dikilip kibirlendi: "Hayatın boyunca aşkın tadını asla tadamayacaksın, değil mi? Tolga sana hiç 'Seni seviyorum' dedi mi? Eskiden bana sık sık derdi." Ayla işte o zaman acı gerçeği fark etti, yanlış yapmıştı. Kalbini yanlış adama vermişti. Kendisini asla sevmeyecek biriyle evli kalmamalıydı. Onu bırakmaya, Tolga Karaoğlu'na özgürlüğünü vermeye karar verdi. "Boşanalım. Bunca yıldır sana zaman kaybettirdim." Ama Tolga Karaoğlu buna razı olmadı. "Boşanmak mı? Ancak ölürsem!"

Eşim katı bir inanç sistemine bağlıydı ve şehvete kapılmak onun için en büyük yasaklardan biriydi. Evliliğimizde yakınlaşma yalnızca her ayın on altısında olurdu; her şey onun sıkı kontrolü altındaydı. Sınırı aşacak olursam, tereddüt etmeden ilişkiyi keser ve giderdi. Beş yıl süren evliliğimiz boyunca içimde nice hoşnutsuzluk birikti; ama onu sevdiğim için her defasında susup geri adım attım. Onun duygusuz biri olduğunu düşünsem bile, yine de en azından beni sevdiğine inanıyordum. Ta ki bir gün, çıkan bir yangın nedeniyle ekiple birlikte bir otele kurtarma görevine gidene kadar... O an, ne büyük bir yanılgı içinde olduğumu fark ettim. Onu bulduğumda, eşim başka bir adamın kollarına sığınmıştı; aralarında ise küçük bir çocuk vardı.