Novel & Cerita Staying Still

"Hm, don't worry, I am not mad. I am not going anywhere, not tonight." Hindi pa rin ito humiwalay kahit na mahinahon na ang boses niya. Paano niya ito matitiis at paano siya makakapag-isip nang maayos kung ganitong nanghihina siyang makita itong umiiyak. "Stay," mahinang sambiy nito na nagpangiti sa kanya.

mabilis niyang anunsyo, saka humakbang paatras at akmang tatalikod na naman para tumakas—parang bata na ayaw humarap sa kaparusahan. Pero bago pa man siya makalayo ng isang dipa, narinig niya ang mababa, malamig, at tiyak na utos mula sa kinaroroonan nito. "Stay." Isang salita lang, pero sapat na para mapako siya sa kinatatayuan. Nanigas ang mga paa niya at parang ayaw na itong sumunod sa utos ng utak niya. Dahan-dahan siyang lumingon ulit, nakita niyang hindi man lang ito gumalaw sa pwesto, nakasandal lang ito sa upuan habang nakatitig pa rin sa kanya—hindi kumukurap, parang naghihintay lang ng susunod niyang gagawin.

palusot ko. "Wala ka namang gagawin do'n. Mauupo ka lang at makikinig, so... sumama ka na," panghihimok pa rin nito. Nailing-iling ako. "Exactly. Wala akong gagawin do'n. So, mas mabuti kung mag-stay na lang ako sa office mo para maging kapaki-pakinabang ako sa kompanya ninyo. Para maging sulit kahit paano ang sinusuweldo ko."

tanong ko. “Oo daw ‘Nak, sabi ni Tita Marie mo kanina.” “Can I stay here po?” “Hannnah, 'nak dalawa na kami andito bawal ang marami bantay, palalabasin ka lang ng security guard, maya-maya lang mag-iikot na yun kaya dapat makauwi na kayo. Kung pwede lang bakit hindi?” “Ma- naman, ayaw niyo lang po yata ako kasama eh,” pagmamaktol ko.

Gusto kong dito siya matulog, na paggising ko bukas ay nandito pa rin siya, nakahiga sa tabi ko. Gusto ko sana na sabay na kaming papasok, na para bang normal lang iyon, na para bang karapatan ko siyang itabi sa buhay ko kahit hindi naman talaga. Pero hindi ko sinabi. Hindi ko nasabi man lang. Kahit isang simpleng, “Stay.” Hindi ko naibuka ang bibig ko para doon.

Sobrang tagal namin makarating. Bahagya pa akong napapalunok dahil sa kaba. "Stay calm, I won't do anything bad to you here." Seryosong aniya. Agad akong lumingon sakaniya, nanatili lang ang paningin niya sa harapan. Nakapamulsa at walang emosyong makikita sa mukha niya, nanatili itong seryoso. "Stop staring at me, I might do something you will like." Dagdag niya.

he whispered so I hugged him more. "Please, I want it faster," pagmamakaawa ko pero hindi niya ako sinunod. Pinagpatuloy lang niya ang paggalaw ng mabagal na tila ba ingat na ingat. Umungol na lang ako para damhin ang sensasyong nakakabaliw hanggang sa maramdaman ko ang bagay na bumubuo sa tiyan ko na tila sasabog. "Stay still, baby," he whispered while moving so slow. I know that it's hard for him but he's really trying.

Doon niya napagtanto na nakakandong na pala siyang nakaupo dito. Napatigil siya at napakurap na tumingala kay Matthew. Na ngayon ay hindi pa rin ito nakahuma sa pagkakaupo. Parang pinakiramdamn nito ang pagkakabuhay ng pagkalalake. "Stay still honey, baka hindi na ako makapagpigil," sabi nitong nasa mukha ang pagtitimpi sa sarili. Napatigil naman siya at di makagalaw.

Kapag kasi uminom ka ng alam feeling mo halo halo ang nasa utak. “S-Stay.” Hawak niya ako at ayaw akong paalisin. “Gosh! Just take a rest will you? Okay I will stay here hanggang sa makatulog ka. Kulit mo kapag nalalasing. Tignan nalang talaga natin bukas kung hindi ka mandidiri kung napanood mo 'to.” Napapikit ako at bumuga ng hangin. Kaya ko 'to, si Kaizen 'yan tandaan mo. Bakla siya at walang dapat ipag-alala, okay inhale exhale.

“Just stay with it.” Habang nananatili sila sa state na iyon, unti-unti nilang napansin ang isang bagay: Kapag sinubukan nilang i-analyze o i-label ang experience, nagiging unstable ang pattern. Ngunit kapag hinayaan nilang maranasan ito nang walang immediate interpretation, nagiging mas coherent ito. “It doesn’t respond to analysis,” sabi ni Mara. “It responds to presence,” sagot ni Elian.