Staying Still Novels & Stories

Ngunit bago niya magawa, naramdaman niya ang kamay ni Adrian na marahang humawak sa kanyang pulso. Napalingon siya. "Stay." Isang salita lamang. Ngunit sapat na. Hindi niya alam kung ano ang ibig sabihin nito. Hindi niya alam kung dahil pagod lamang ito. Hindi niya alam kung dahil ayaw nitong matulog nang mag-isa. O dahil may kung anong nararamdaman itong hindi pa nito kayang ipaliwanag.

But she didn’t move away. Instead, she stayed still. Let him have that space. Her hand stayed on his. “Okay lang,” she whispered again. “Nandito lang ako.” And for a few seconds, there was nothing else. No office. No elevator. No world outside. Just breathing. Just silence. Just two people stuck in a small space where one of them was trying not to break. Gradually, Dylan’s breathing slowed. Less sharp. Less panicked. More controlled. “Okay na,” he finally said, voice low.

Jay did not move at all. He remained standing in place, firm and steady, without showing any sign of hostility. He looked like someone who was simply holding his ground rather than trying to provoke a fight. At hindi niya maintindihan kung bakit pinipigilan siya nito na makita ang girlfriend niya. Hindi niya lubos maintindihan kung bakit halos lahat ng tao dito sa lugar nito ay pilit na nilalayo si Mae sa kanila. Wala naman sana siyang ibang gusto kundi ang makausap at makita lang ang girlfriend niya. Bakit tila ayaw ng tadhana?

Not loud. Not dramatic. Just steady. Just like her. The End

"What do you mean?" "You will know what I mean soon, so stay still," aniya. Pagkasabing iyon ay tinalikuran na niya ito na nanatili pa ring natitigilan.

Ang mga paniniwalang buong buhay niyang pinanghawakan upang manatiling matatag. Isa-isa silang naglalaho. At wala siyang magawa kundi panoorin. Nanatili siyang nakatayo. Hindi gumagalaw. Hindi nagsasalita. Nanginginig. Ngunit hindi dahil sa lamig. Ang silid ay sapat na mainit. Ang nanginginig sa kanya ay ang bigat ng sitwasyong hindi niya na matakasan. Para siyang nakatayo sa gilid ng bangin.

Hindi niya rin alam ang isasagot rito. "Do you agree?" Bumuga siya ng hangin. "Fine. I'll work as your personal assistant but wait until I find myself an accommodation. I can't stay here if I'm no longer a nanny." "No need for that. You can still stay here if you want." "You know I can't. Zara will be furious knowing an employee is living under your roof." Ilang sandali itong natigilan. "You can stay at my apartment near the company building."

Mukhang seryoso ito sa binabasa at hindi napansin ang presensiya ko kaya malaya ko siyang natitigan. Naka-upo siya sa swivel chair habang nilalaro sa daliri ang hawak na ballpen. Nakawhite long sleeves at nakatanggal ang coat na sinabit sa headrest ng chair. Visible na din ang maliit na stubbles niya sa panga. Tumikhim ako para mapansin ni Zayn. Nag-angat siya ng tingin sa akin sa ginawa ko. "What are you doing here?" Nakakunot ang noo niyang tanong sa akin.

Pero teka anong oras na nga ba? Kanina kasi hindi ako makatulog habang iniisip ang ganitong tagpo na magkakatabi kami sa kama pero ngayon, paggising ko. Nakayakap na nga ako sa kanya na iyon ang iniiwasan ko sana. "Stay still. Don't move. Just close your eyes and go back to sleep." Sagot niya at hindi nga niya ako binitawan at nang tignan ko siya ay nakapikit parin.

Aalis na sana si Theo upang matulog sa sofa nang bigla siyang nagsalita. “Stay.” Natigilan ito.