Romans & histoires Better To Remain Silent

Kaya lang, pagkatapos niyang maligo ay naka-abang na ito sa labas ng banyo. Ni hindi pa siya tuluyang nakakahakbang palabas ay hinapit na nito ang bewang niya. Mariin at mahigpit iyon. Napapikit siya nang mariin. Ayaw niya talaga itong makausap ngayon. "Hindi mo talaga ako kakausapin?" mariing bulong nito. Bahala na kung magalit ito pero hindi siya sumagot. Sabi nga, kung gusto mong mang-inis ng tao, silent treatment is the key.

“Not silence that could kill you.” Isang bahagyang ngiti ang dumampi sa kanyang bibig. "Mapang-utos pa rin." Humugot ako ng isang nanginginig na tawa at idinikit ang aking noo sa kanyang balikat, ramdam ko ang ginhawa na dumadaloy sa akin. Sandali, hinayaan ko ang aking sarili na magpahinga doon. Sandali lang. “I’m not staying,” I say, pulling back. “This doesn’t change where we stand.”

Hindi ka nga nila isinasama sa mga dapat niyong puntahan at at tinataguan ka nila ng impormasyon na dapat mo rin sanang alam. "Just stop"inirapan ko ang sarili ko sa salamin bago sinamaan ng tingin ang taong wala namang ibang ginawa kung hindi ang pagbigyan lang din ang mga tao sa paligid niya kagaya na lang din ng kapatid niya. "You better shut up now self ,hindi na ako natutuwa da iyo"or it would be better if you pull yourself out from your reverie and kust go wherever you need to go.

“Leonard, you don’t understand. It’s not that I don’t care. It’s that I care too much, and it terrifies me.” MAGDAMAG akong hindi mapakali. Kahit anong posisyon ang gawin ko sa kama, hindi ako dalawin ng antok. Nakapikit man ang mga mata ko, boses pa rin ni Leonard ang naririnig ko. "What I can’t handle is silence because silence tells me you don’t care enough to even decide."

Kahit si Melody ay mukhang masama na rin ang tingin sa akin. How I hope I can just easily tell people all my burden. And maybe in that way, they’ll learn to understand me. Pero dahil ayaw ko na ng gulo, mas pipiliin ko na lang na manahimik at sarilinin ang problema kagaya ng palagi kong ginagawa noon. Silence means peace… or… maybe not.

For a long moment, tahimik lang kami. Walang salita, walang tunog—just the hum of machines, the feeling of warmth sa pagitan naming dalawa. And for the first time in years, I wasn’t afraid of silence. Because silence didn’t mean loss anymore. It meant peace. Lucas’s POV The city council asked me to speak at the reopening ceremony of the Central Grid. Hindi ako sanay magsalita sa harap ng maraming tao, pero sabi ni Rhea, “You don’t have to be perfect. Just be real.”

“Ito na ang buhay mo.” “Hindi ito ang pinili ko.” “Pero ito ang kinuha mo nang sumunod ka.” Bumalik ako sa silid nang nanginginig ang tuhod. Humiga ako sa kama. Pinikit ang mata. At doon ko unang naramdaman ang malinaw na katotohanan: Sa mundong ito, mas ligtas ang manahimik kaysa magsalita.

“You’ve been surviving. Acting strong. But not really healing.” Boom. Walang ibang pwedeng itawag dun kundi boom. Tumama sa gitna. Walang warning. Walang sugarcoat. Hindi na nagsalita si Kalix. Ako rin. Tumigil lang kami sa pagtitig sa isa’t isa. For the first time in a long time, we sat in silence. No arguments. No forced affection. No explanations. Just the kind of silence that strips everything away—leaving only the truth you can’t outrun.

“At kung may natitira pang katulad niya…” Mas tumalim ang tingin niya. “Then we will find them.” Tahimik. “And we will expose them.” Walang gumalaw. Walang nagsalita. “Because silence is not protection.” Mahina. Pero mabigat. “It’s part of the problem.” Ibinaba niya ang mic. At doon… Tuluyang tumahimik ang buong lugar. Walang sumunod na tanong. Walang sumigaw.

Staying silent is better. Padami ng padami ang mga taong nakakasalubong namin at sa tuwing nakikita ako ay magbubulungan. I know they are judging me. Kita ko sa paninitig nila. I know they are saying bad things about me inside their head. Hinayaan ko nalang at binalewala. Walang mangyayare kung magpapaapekto ako. Kung magsasalita ako baka mas lalong lumala.