Staying Still Mga Nobela at Kwento

Aalis na sana si Theo upang matulog sa sofa nang bigla siyang nagsalita. “Stay.” Natigilan ito.

“At hindi ko alam kung saan ako lulugar.” “You don’t have to decide now.” Mas lumambot ang tono niya. “For once… we don’t have to rush.” Tahimik kami. Magkalapit. Pero hindi pa rin kami nagtatama. May space pa rin. Pero hindi na kasing layo dati. “Stay,” sabi niya. Mahina. Hindi utos. Hindi demand. Request. Nagulat ako doon. “Stay where?” tanong ko.

nauutal na sabi ko at akmang aalis na sa kandungan niya nang pigilan niya ako. "Stay still," aniya sa malamig na boses. Napalunok ulit ako at napakurap-kurap. Bahagyang nakabuka ang aking mga labi pero wala akong maisip na tamang salita na puwedeng sabihin sa mga sandaling 'to. "H-Ha?" lutang na tanong ko. "Stay fucking still, Zreinessa." Napapitlag ako nang maramdaman ang hininga niyang tumama sa balat ng leeg ko.

Patuloy sa pagpupuyos ang kanyang kalooban. “Bakit ba ayaw mong umalis?” Hindi na niya napigilang tanong sa lalaki. Hindi man lang siya tiningnan ni Sebastian at nagpatuloy sa ginagawa. “I'm not leaving. I'm going to stay here for a few days."

Siyempre, may tao bang hindi pinagpapawisan? "Stay still, will you? I'm trying to sleep here. We'll start early tomorrow," anito sa iritadong tono. Pinilit nga niyang huwag nang gumalaw. Maingat na umisod siya palayo rito, hanggang sa maunawaan niyang para siyang tanga sa gimagawa niya. Bakit ba siya mahihiya samantalang hindi naman niya nilalambutsing ito? Siya na lang ang nakikiamoy, magrereklamo pa siya? Magtiis siya, 'no!

he said, leaning closer again, “you’re still here.” Napahinga nang malalim si Thea. Totoo nga naman. Pwede naman siyang umalis. Pwede siyang tumanggi sa dinner, sa sasakyan, sa mga salita niyang puro patibong. Pero hindi. She stayed. “Maybe I’m just being polite,” she whispered. Sebastian smirked. “Maybe you’re curious.”

Doon niya lang tunay na naramdaman ang bigat ng salitang hindi niya nasabi: “Stay.” Pero huli na iyon. At walang salitang makakapigil sa babaeng desidido nang lumayo.

She staring at the ceiling, blanket wrapped around her body and a breathing is fanning on her neck. Mariin niyang pinikit ang mga mata at humugot ng malalim na hininga. Hindi niya alam kung ano ang kanyang dapat na sabihin. She just lay there, staring at the ceiling, and waiting for the rain to stop pouring. “How long are we gonna stay here?” she asked, deciding to finally break the silence. “How long are we gonna stay like this?”

“Magkaiba iyon.” Lumapit siya nang tuluyan. Mas seryoso na ngayon ang mata niya kaysa galit. “Every time they pull something, sinusundan mo agad. Every time they react, mas lalo kang lumalalim.” “And staying still changes nothing.” “At least staying still gives you time to think.” Doon bahagyang nagbago ang expression ni Yuhei. Hindi galit. Pagod. Pero mabilis din nawala.

Malamig ang mga mata, pero may bakas ng pagod, may halong kirot na hindi niya maipaliwanag. “I just need you to be still. Let me calm down.” Ang mga salita nitong iyon ay hindi utos — ngunit sa paraan ng pagkakasabi, walang puwang para tumanggi. Kaya’t nanatili siyang tahimik, hinayaan siyang bumalik ito sa pagkakahiga, hanggang sa muli nitong isubsob ang mukha sa kanyang dibdib, parang hinahanap ang tibok ng puso niya.