Stolen 소설 & 이야기

Dahilan upang matakot ang lahat ng naroon. “I don’t want to alarm anyone—but I owe it to all of you to tell the truth. There is a theft inside this company. Hindi ito tsismis. Hindi ito isang haka-haka lang. This is based on documents. May black and white. And as the head of this company, I cannot and I will not ignore it.”

Saad ko rito. "He was missing for years and nobody knows where he went." Sagot naman nito sa akin. "He stole the core. He's the one who stole it, that's why he went missing." Sagot ko rito at medyo nabahala ako dahil parang nararamdaman ko na kung sino ang lamang. "Fuck. So he took it. That fucktard." Naisambit ni Lucas pero wala naman itong magawa. Ano ang laban niya sa dalawa? Baka pagpasok pa lang niya ang mabulagta na siya.

“I saw the statement.” Napangiti ako, pero nanginginig ang labi ko. “Statement?” “Your signature.” “Pirma ko?” Halos matawa ako sa sakit. “Wow.” “You stole from Lust Estate,” gigil ang mahina niyang boses. “Then you took the money and disappeared.” Ang sakit marinig mula sa kanya. Ilang taon ko ng naririnig iyon sa sariling isip ko. Magnanakaw. Babaeng binayaran. Maid na tumakas. Pero iba pala kapag sa bibig niya nanggaling.

“W-what? H-how did it happen? Kailan pa? It’s a microchip. How are you going to find it?” He heaved a deep breath. “Someone stole the capsule where we stole the damn chip.” Bumuka ang kanyang bibig at magsasalita pa sana nang mag-ring ang phone nito. Agad naman itong hinila ni Aiden mula sa bulsa sa takot na baka ay magising nila ang bata na ngayon ay payapang natutulog sa kama. Pansin niya ang pagkunot ng noo ni Aiden. Nag-angat ito ng tingin sa kanya.

pagmamakaawa ko ulit. Umupo ito sa kama at nilagay sa likod niya ang phone ko. Kinuha ko naman ang maliit na bangko para ilevel ang height ko sakanya kahit na nakaupo ito. "I won't give your phone unless you tell me why you took this out of my consent." Natigil ako. "Stolen nga diba? Hindi na kailangan ng consent mo." "Pero mukha ko to." sinilip niyang muli ang mukha niya sa phone ko at aabutin at kukunin ko na sana pero agad niyang nilayo kaya hindi ko rin nakuha.

maotoridad niyang sabi. Tinakpan ko ang labi ko at nag iwas ng tingin. “Just like what I said, mag uusap tayo kapag kalamado ka na. Pumasok na tayo sa loob baka magkasakit ka,” I don’t trust him at all. Hindi ko siya kilala, plus he shoot Matt, he kidnapped me. Tumingin ako sa dagat at naisip na lumangoy ulit tutal kaming dalawa na lang naman.

"Because, you see, you can't use something that is legally a stolen property." Biglang nakagat ni Chloe ang pang-ibabang labi, kasabay ng pamamawis ng kanyang palad sa narinig. Her blood ran cold. The word "stolen" echoed in her mind, paulit-ulit din nitong pinaalala sa kanya ang gulong kinaroroonan niya. Her new design was an evolutionof the old one- and if the old one was ruled stolen, so would this new one be. Parang kakapusin siya ng hininga sa mga naiisip niya. Akala niya gagaan ang pakiramdam niya, ngunit parang mas lalo itong bumigat, mas lalong humirap.

Pero sumunod din kami kaagad sakay ng sasakyan niya. “P-paano niyo nalamang nandito kami?” “We are following those vehicles. Two of the cars belong to me, and they were stolen two months ago. Natuklasan namin na minamaneho lang ‘yon remotely kaya ayon, sinundan namin. At dito nga kami dinala. Hindi ko alam kung bakit iyon ang ginamit p-para… sagasaan si Benrick. I think, kayo talaga ang target kanina. I’m sorry, Ruth, nahuli kami.”

tanong ko, halos pabulong na lang. ​Sumandal ulit si Nathaniel at dahan-dahang hinawakan ang telepono sa mesa. Tiningnan niya ako nang diretso sa mga mata. "Kung tumanggi ka, pipindutin ko ang button na ito. Tatawagin ko ang mga pulis. At sisiguraduhin kong mabubulok ka sa kulungan sa kasong robbery at trespassing," malamig niyang sabi. "At habang nasa loob ka, bahala na ang mga loan shark na hanapin ang kapatid mo sa labas."

“Banjo, illegal ang ginagawa natin. Nagnanakaw tayo ng mga bagay na hindi biro ang halaga sa ibang tao para pagkakitaan at may mga cliente pa tayong nag-uutos sa atin na magnakaw. Sa tingin mo ba walang kapalit ang lahat ng yun?” “Alam ko, pero hindi naman tayo nagnanakaw ng mga bagay mula sa mga mabubuting tao diba? Karamihan pa nga sa mga ninanakawan natin gumagawa din ng masama. Kaya hindi ako natatakot na makarma. Mas takot akong magutom ang pamilya ko.” Ani ni Banjo. Naintindihan naman niya ito dahil pareho silang lumaki sa hirap at nagbago lang ang buhay nang mapasama sa organization. Pero buo na ang kanyang pasya na talikuran ang Shadow Thieves Organization para mabuhay ng normal.