Starved Novels & Stories

Sinamahan na rin ni Trojan saglit si Ell na bumili ng snacks. Mas minabuti ko na lang muna na manatili dito at bantayan na lang si Vin para mas magiging panatag yung loob ko. Malapit nang gumabi pero wala pa rin akong tawag o kahit man lang na natanggap mula kay Vincent. Nagising si Vin kanina pero makalipas ang isang oras ay natulog siya ulit. Siguro nga ay pagod pa rin yung katawan niya ngayon.

"Siyempre pag chi chismissan lang naman siya ng bonggang bonga! Ikaw ba kakayanin ba ng pride mo na dumaan ka sa hirap, yumaman ka tapos naghirap ka ulit, ang sakit kaya nun... eh sa taas ng pride niyang si sir Ahron, hindi niya 'yun kakayanin kaya hanggat maaari, hindi niya talaga pinapahinga si Kendall kasi alam niya na darating talaga ang panahon na mawawala ang kinang ng anak niya!" "Ahh, kaya pala hinabilinan tayo ni Sir na puro gulay lang ang ipapakain natin kay Kendall, para na tuloy siyang kambing... eh kahit naman siguro ako na matanda na, karne pa rin ang kakainin ko! Kasi kapag oras mo na oras mo na talaga, at saka nag gi gym naman siya every saturday and sunday so kahit naman sig

Awtomatikong napangiti siya ng masilayan ang kapatid. "I'm sure hindi ka pa nagdidinner kaya dinalan na kita ng food dito." "Thanks, Ali. Tama ka, hindi pa nga ako nagdidinner. You know why? I'm waiting for you kasi. Alam mo namang ayaw kong kumain ng walang kasabay." Lumapit ito sa kanya at naglalambing na kumapit sa braso niya. "Busy kasi kami this past few weeks, Ate. Midterm na namin tapos ang dami pang case studies."

“Hindi na, huwag mo na akong hintayin. Sige na, tumawag lang ako para ipaalam sa'yo, ayokong magutom ka sa kahihintay sa akin. Babawi na lang ako sa susunod.” Nakaramdam siya nang lungkot nang maibaba ang tawag. Dumiritso siya sa kusina para magluto. Dahil wala naman siyang ganang kumain ay nagprito lang siya ng ham at itlog. Nakukulungkot din naman kasing kumain nang walang kasama.

“Wala akong gana. Tinatamad akong kumain. Just let me sleep for a while. Mamaya ko nalang sasabihin sa ‘yo kung naong kakainin ko—“ “Malilipasan ka ng gutom, love,” he immediately cut my words off. “It’s past twelve in the afternoon. You need to eat. Kahit isang subo lang. Tell me, all right? Kahit anong pagkain, lulutuin ko. I am starving, too, you know? Hindi ako kakain hangga’t hindi ka kumakain.”

Mukhang ang alam lang kasi nitong gawin ay ang magsungit at maging malamig sa kanya. Well, isama na rin sa katotohanang isa itong businessman. Hindi niya lubos akalaing marunong palang magluto ang tulad ni Aiden. I mean, kahit siya na businesswoman ay hindi maalam magluto kahit na mayroon na siyang anak kay kinakailangan niya pa rin ang tulong ng kanyang lola sa kusina. “Oh god, I’m starving.”

Ang dilaw ng streetlight ay naglaro sa kanyang mga mata, nagpapakita ng hindi maitatangging lalim at kalungkutan sa kalooban niya. Biglang nag-vibrate ang kanyang cellphone. Kinuha niya ito at agad sinagot nang makita ang tumatawag. “What's wrong, Gelly?” tanong niya, malalim at mahinahon. Mula sa kabilang linya, narinig niya ang pagmamaktol ni Gelly. “Kuya, what time ka ba uuwi? I’m starving! And si Kai, he won’t let me touch the steak until you’re back and I eat my leafy foods first!”

Agad akong umubo at mabilis niya akong inabutan ng tubig. “Calm down. No one’s going to steal your food away from you,” natatawang wika nito. “Have you been starving yourself?” “No,” sambit ko matapos kong mabawi ang aking hininga. “I just miss the taste of this food.” “It’s all over California. You’re rich. Can’t you even afford to buy yourself one?”

Pero malas niya dahil nahagip pa rin siya ng lumilipad na tsinelas. Nung makapasok na ang tatlo sa kusina ay sabay-sabay silang nagtawanan. Matapos maligo ng tatlo ay pinaglinis muna sila ni Ziya habang ang huli ay nakahilata na sa sofa, inaantok at pagod na pagod siya dahil ang aga niyang gumising para magluto at maglaba ayaw niyang matambakan ng labahan kaya every other day siya maglaba lalo pa ngayon ay medyo lumalaki na mas nagiging makulit kaya madalas niyang bihisan ang dalawa ng damit.

Na tama naman kaya ang pinakaimposibleng way ang ginawa ng ginang para lang makapasok. "Tell me everything, Maria." Kalansing ng kubyertos ang kasunod nito nang ilapag ng lalaki sa tray ang kutsara at tinidor na ginamit nito. Uminum din ito sa baso na hindi rin nangalahati. "Wala 'kong gana kumain." Saglit itong huminto para tingnan siya. "I believe this could be related to the stress I've been under lately. That explains why I'm not eating, too: loneliness and grief. Pinipilit ko lang para may lakas ako."