My Real Husband

ได้ยินมาว่าในใจของผู้ชายทุกคนมักซ่อนรักแรกที่รักแต่ไม่อาจครอบครองเอาไว้คนหนึ่ง

เจียงหยวนเคยคิดมาตลอดว่าเฮ่อซืออวี้คือข้อยกเว้น เพราะพวกเขาต่างก็รักกันมาตั้งแต่วัยเยาว์

แต่น่าเสียดาย โลกใบนี้มันก็แค่เวทีขนาดใหญ่สำหรับรักแรกเท่านั้นแหละ

ดูเหมือนเฮ่อซืออวี้เองก็หนีไม่พ้นเรื่องนี้เช่นกัน

เจียงหยวนอยู่กับเฮ่อซืออวี้มาตั้งแต่อายุสิบแปด จนถึงวันนี้ก็ครบเจ็ดปีเต็ม

ผ่านคืนวันร่วมกันมานับกว่าสองพันวันสองพันคืน ทำทุกอย่างที่คู่รักทำด้วยกัน แต่กลับไม่สามารถเทียบเท่ากับเพียงสายตาแรกเห็นในวัยเยาว์ของผู้ชายคนนี้ได้เลย

คิดดูแล้วก็น่าขำไม่น้อย

เธอใช้เวลาถึงเจ็ดปี แต่ก็ไม่อาจมองเห็นหัวใจของผู้ชายคนหนึ่งได้อย่างปรุโปร่ง

สรุปแล้ว ต้องรักมากมายขนาดไหนกันนะ ถึงทำให้เขายอมเก็บผู้หญิงคนนั้นซ่อนไว้ในใจมานานหลายปี?

การเหม่อลอยของเจียงหยวนทำให้ชายหนุ่มที่กำลังเอาอกเอาใจเธออย่างเต็มที่ไม่พอใจเป็นอย่างมาก จนอดไม่ได้ที่จะเตือนเธอว่าอย่าวอกแวก

เรื่องบนเตียงเฮ่อซืออวี้มักจะดุดันอยู่เสมอ

แล้วเขาก็เผลอไปชนกล่องผ้าไหมสีดำตรงหัวเตียงจนคว่ำลง

เขารีบยื่นมือไปรับเอาไว้เพื่อไม่ให้ร่วงลงมาทับคนใต้ร่าง

ดูเหมือนก่อนหน้านี้เขาไม่เคยเห็นมันมาก่อน จึงถามด้วยความสงสัย “นี่คืออะไร?”

เจียงหยวนดึงกล่องออกมาโดยไม่แสดงสีหน้า ก่อนโยนไปไว้ด้านข้างอย่างไม่ใส่ใจ แล้วคล้องคอเขาเข้าหาตัว “เวลาแบบนี้ยังมีแก่ใจวอกแวกอีกเหรอ? เบื่อฉันแล้วหรือไง?”

เฮ่อซืออวี้ต้านทานการยั่วยวนของเธอไม่ไหว จึงลืมเรื่องนั้นไปในทันที

ในขณะที่ชายหนุ่มกำลังหลงใหลเธออย่างหนัก เจียงหยวนกลับหันไปมองกล่องผ้าไหมสีดำที่ถูกวางทิ้งไว้ด้านข้าง ดวงตาของเธอชื้นขึ้นเล็กน้อย

เฮ่อซืออวี้ คุณไม่มีวันได้รู้หรอกว่าสิ่งที่บรรจุอยู่ในกล่องผ้าไหมนี้คืออะไร

......

หนึ่งเดือนก่อน หรงย่าประสบความสำเร็จในการเข้าจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ เพื่อนๆ ในแวดวงของเฮ่อซืออวี้จึงจัดงานเลี้ยงฉลองเล็กๆ ให้เขา

เจียงหยวนแต่งตัวอย่างสวยงามเพื่อมาร่วมงาน โดยตั้งใจว่าจะขอเฮ่อซืออวี้แต่งงานในงานฉลองครั้งนี้

นี่ควรจะเป็นหน้าที่ของผู้ชายเสียด้วยซ้ำ

แต่เจียงหยวนรักเฮ่อซืออวี้มากเกินไป เธอยอมวางศักดิ์ศรีและความสงวนท่าทีของผู้หญิงลง เพื่อเป็นฝ่ายขอเขาแต่งงานก่อน

ไม่มีใครรู้เลยว่าเธอต้องเฝ้ารอคอยเพื่อวันนี้มานานถึงเจ็ดปีเต็ม

เฮ่อซืออวี้ให้ความสำคัญกับหน้าที่การงานมาก เจียงหยวนจึงยอมเปลี่ยนสาขาที่ตัวเองชอบเพื่อเขา และเลือกเรียนการเงินทั้งที่ไม่ได้ชอบ

หลังเรียนจบมหาวิทยาลัย เธอยังยอมสละข้อเสนอจากมหาวิทยาลัยชื่อดังในต่างประเทศ และเข้าทำงานที่วาณิชธนกิจหรงย่าเพื่อช่วยงานเฮ่อซืออวี้

จากพนักงานระดับล่างสุด ค่อยๆ ไต่เต้าขึ้นมาจนถึงตำแหน่งเลขาผู้บริหาร

ความยากลำบากในระหว่างนั้น มีเพียงเจียงหยวนคนเดียวเท่านั้นที่รู้ดี

ในช่วงที่ความรักกำลังหวานชื่นที่สุด เจียงหยวนเคยอยากถามเฮ่อซืออวี้อยู่หลายครั้ง

【คุณจะแต่งงานกับฉันไหม?】

แต่สุดท้ายเธอก็อดกลั้นเอาไว้ ไม่ได้ถามออกไป

แม่มักบอกเธอเสมอว่า ของขวัญและความรักไม่ควรเป็นสิ่งที่เรายื่นมือไปขอ

สิ่งที่เต็มใจมอบให้คือความรักไม่หวังผล แต่สิ่งที่แบมือขอมามันคือทานน้ำใจ

อีกอย่าง เฮ่อซืออวี้ก็ไม่ใช่คนที่ชอบพูดเรื่องความรู้สึกออกมาตรงๆ

ยิ่งไปกว่านั้น ตลอดหลายปีที่ผ่านมาข้างกายเขาก็มีเพียงเธอมาโดยตลอด ไม่เคยมีผู้หญิงคนอื่นปรากฏตัวขึ้นเลย

ทุกอย่างดูเหมือนจะดำเนินไปตามธรรมชาติ และการแต่งงานก็น่าจะเป็นผลลัพธ์ที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ของพวกเขา

เจียงหยวนยอมบุกน้ำลุยไฟเสี่ยงชีวิตเพื่อหรงย่ามาโดยตลอดหลายปี ก็เพื่อผลลัพธ์นี้เพียงสิ่งเดียว

ไม่ว่างานใหญ่หรืองานเล็ก ไม่ว่าจะยากลำบากเพียงใด

ต้องดื่มเหล้าไปเท่าไร ต้องเข้าโรงพยาบาลไปกี่ครั้ง แม้แต่ตัวเธอเองก็แทบจะจำไม่ได้แล้ว

ครั้งที่พิษเหล้าเล่นงานบวกกับอาการแท้งลูก เธอเกือบตายบนเตียงผ่าตัด

เฉินจินเพื่อนสนิทของเธอถามว่า “ผู้หญิงที่เพิ่งเดินผ่านประตูยมโลกมาอย่างเธอ เสียใจหรือยัง? ต้องทำให้ตัวเองตกอยู่ในสภาพน่าเวทนาแบบนี้เพื่อผู้ชายคนหนึ่ง มันคุ้มจริงๆ เหรอ?”

เจียงหยวนพยักหน้าอย่างไม่ลังเล “คุ้มสิ”

เฉินจินจึงตั้งฉายาให้แก่เธอ

ผู้กล้าที่ลุยเพื่อความรัก！

เธอบอกว่า “หวังว่าเธอจะไม่แพ้นะ！”

เจียงหยวนในตอนนั้นตอบกลับไปอย่างเด็ดเดี่ยว “เฮ่อซืออวี้ไม่มีวันปล่อยให้ฉันแพ้หรอก！”

ความเชื่อมั่นนี้เองคอยประคับประคองเธอจนทนมาได้ถึงวันที่หรงย่าเข้าสู่ตลาดหลักทรัพย์

ไม่มีใครรู้เลยว่าในวันที่เฮ่อซืออวี้ไปสั่นระฆังเปิดตัวหุ้นที่เมืองก่าง เธอได้ขังตัวเองไว้ในห้องแล้วร้องไห้อย่างหนักไปหนึ่งรอบ

หลังร้องไห้จนพอ เธอเช็ดน้ำตาและเริ่มเตรียมเซอร์ไพรส์ขอแต่งงานให้เฮ่อซืออวี้!

ช่วยไม่ได้เฮ่อซืออวี้ยุ่งมากจริง ๆ

หรงย่าเข้าสู่ตลาดหลักทรัพย์ประสบผลสำเร็จ เขายังมีโครงการอีกตั้งมากมายที่ต้องคอยผลักดัน

แถมยังต้องรับคำอวยพรฉลองจากบรรดาญาติมิตรและหุ้นส่วนทางธุรกิจ แน่นอนว่าคงไม่มีเวลามาคิดเรื่องระหว่างเราสองคน

ดังนั้นเธอจึงเลือกที่จะเป็นฝ่ายรุกเปิดฉากก่อน！

ช่วยเบาภาระแบ่งเบาหน้าที่ให้แก่เฮ่อซืออวี้！

แม้ว่าจะเตรียมใจไว้ล่วงหน้าตั้งนานแล้ว แต่พอถึงวินาทีที่ต้องเผชิญหน้าจริง เจียงหยวนก็ยังคงตื่นเต้นลนลานจนแทบไม่ไหว

เธอยืนอยู่นอกประตู ค่อยๆหายใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า พร้อมกับนวดมือที่สั่นไม่หยุด

เธอกลัวว่าพอเปิดปากพูด เธอจะสะอื้นจนไม่สามารถเอ่ยคำขอแต่งงานที่ท่องจำจนขึ้นใจออกมาได้

ภายในห้อง งานเลี้ยงกำลังครึกครื้น มีคนกำลังพูดคุยกันอย่างอรรถรส

“พี่เฮ่อ พี่กับหลู่ไป๋จือยังติดต่อกันอยู่อีกไหม?”

“หลู่ไป๋จือเหรอ? นั่นไม่ใช่รักแรกของพี่เฮ่อหรอกเหรอ? ทำไมจู่ๆ ถึงถามถึงเธอล่ะ?”

“ผมได้ยินมาว่าหลู่ไป๋จือกำลังจะเดินทางกลับประเทศแล้วนะ”

“ถ้าอย่างนั้นพี่เฮ่อก็สามารถสานสัมพันธ์กับรักแรกได้แล้วล่ะสิ?”

มือของเจียงหยวนที่กำลังสั่นระริกด้วยความตื่นเต้นชะงักลงทันที

“พูดตรงๆ นะ พ่อของหลู่ไป๋จือช่วงหลายปีนี้หนทางในราชการรุ่งเรืองมาก ถ้าพี่เฮ่อแต่งงานกับเธอ ย่อมส่งผลดีต่อตัวพี่เฮ่อหรือหรงย่าอย่างมาก กิ่งทองใบหยกเหมาะสมกันทุกประการ”

“ยิ่งไปกว่านั้นเธอยังเป็นรักแรกของพี่เฮ่ออีก ได้ทั้งความรักและความก้าวหน้าในอาชีพการงานไปพร้อมกันเลยนะ”

คนที่พูดคำพูดนี้คือสวีไท่หยู่เพื่อนสนิทที่โตมาด้วยกันกับเฮ่อซืออวี้

เขามักจะพูดเสมอว่าตัวเองเป็นคนที่เติบโตมาด้วยกันกับเฮ่อซืออวี้ ดังนั้นสิ่งที่เขาพูดจึงน่าเชื่อถืออย่างไม่ต้องสงสัย

เฮ่อซืออวี้...มีรักแรกด้วยเหรอ?

หัวใจของเจียงหยวนเจ็บแปลบขึ้นมาอย่างไม่ทันตั้งตัว

“แล้วเจียงหยวนล่ะจะทำยังไง?” มีคนถามเฮ่อซืออวี้ด้วยความอยากรู้อยากเห็น “ยังไงเธอก็อยู่กับพี่เฮ่อมาตั้งหลายปี ถึงไม่มีความดีความชอบ ก็น่าจะมีความเหน็ดเหนื่อยทุ่มเทอยู่บ้างไม่ใช่เหรอ?”

สวีไท่หยู่ไม่ใส่ใจ “ให้เงินสักหน่อยแล้วไล่ไปก็จบไม่ใช่เหรอ?”

“ถ้าชอบขนาดนั้นจริงๆ อย่างมากพอแต่งงานเสร็จก็เลี้ยงเก็บเอาไว้ข้างนอกสิ”

ยังไงคนรอบตัวเขาก็ทำกันแบบนี้อยู่แล้ว มีภรรยาอยู่ที่บ้าน ส่วนข้างนอกก็มีผู้หญิงคนอื่น

ด้านนอกประตู นิ้วมือที่เจียงหยวนกำแน่นจนแทบไม่รู้สึกถึงความเจ็บแล้ว

เธอต้องการอยากรู้คำตอบของเฮ่อซืออวี้ใจจะขาด!

เธอหวังว่าเขาจะโต้เถียงทันที แล้วบอกกับทุกคนว่า

คนที่เขารักคือเจียงหยวน และคนที่เขาจะแต่งงานด้วยก็คือเจียงหยวนเช่นกัน

แต่หลังจากรอคอยอยู่นาน สิ่งที่เธอได้ยินกลับมีเพียงคำพูดเรียบๆ ของชายหนุ่ม “พวกนายกลายเป็นคนชอบนินทาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?”

ไม่มีคำโต้แย้ง และไม่มีคำปฏิเสธ

ฟังดูแล้วคล้ายเป็นการยอมรับโดยปริยายเสียมากกว่า

“ใช่ๆๆ วันดีๆ แบบนี้มาคุยเรื่องเด็ด ๆ กันหน่อย ผมดื่มจนแทบจะหลับอยู่แล้ว”

สวีไท่หยู่ลุกขึ้นจากโซฟา พยายามทำให้บรรยากาศกลับมาคึกคัก

เขาเป็นเสือผู้หญิง เปลี่ยนผู้หญิงเร็วเสียยิ่งกว่าเปลี่ยนเสื้อผ้า

ปกติเขาก็ชอบเล่นอะไรแปลกใหม่อยู่แล้ว จึงชวนทุกคนมาเล่นเกมสารภาพความจริงกัน

“ให้ทุกคนเล่าเรื่องที่ตัวเองเคยทำแล้วตื่นเต้นเร้าใจที่สุดมาคนละเรื่องดีไหม?”

ใครบางคนพูดขึ้นมาคำเดียวก็ทำเอาคนอื่นตะลึง “มีเซ็กซ์บนรถ”

สวีไท่หยู่หัวเราะเยาะ “แบบนี้มันตื่นเต้นตรงไหนกัน?”

ฝ่ายนั้นจึงเสริมขึ้นมา “บนรถไฟความเร็วสูง”

คนทั้งห้องต่างส่งเสียงฮือฮาและโห่ร้องอย่างสนุกสนาน “ไอ้นี่นายมีของนี่หว่า!”

สวีไท่หยู่ถามเฮ่อซืออวี้ที่นั่งเบื่อหน่ายอยู่ข้างๆ ด้วยความตื่นเต้น “พี่เฮ่อ แล้วพี่ล่ะ? เคยทำเรื่องอะไรที่ตื่นเต้นสุดๆ บ้าง?”

เฮ่อซืออวี้เหมือนครุ่นคิดอยู่สองสามวินาที ก่อนเอ่ยขึ้นว่า “ยอมเป็นมือที่สามเพราะความรัก”

ทันทีที่คำพูดนี้หลุดออกมา ทั้งห้องก็ระเบิดเสียงฮือฮาขึ้นมาทันที

นั่นเขาคือเฮ่อซืออวี้เลยนะ!

ทายาทตระกูลมหาเศรษฐีชั้นนำเมืองเจียง ผู้สืบทอดตระกูลเก่าแก่มั่งคั่ง อยากได้ผู้หญิงแบบไหนมีหรือที่จะไม่ได้?

ถ้าไม่ใช่รักจริงๆ ก็ไม่มีทางยอมทำถึงขั้นนี้แน่นอน!

สวีไท่หยู่มีปฏิกิริยารุนแรงที่สุด เสียงสูงแหลมของเขาดังทะลุผ่านบานประตูจนแก้วหูของเจียงหยวนสั่นสะเทือน

“คือหลู่ไป๋จือใช่ไหมล่ะ! ผมรู้ว่าพี่ยังรักหลู่ไป๋จืออยู่! ตอนนั้นพี่ชอบหลู่ไป๋จือ! แต่หลู่ไป๋จือชอบสวี่โจวเย่ พี่ก็เลยยอมเป็นมือที่สามเพื่อความรัก! พี่เฮ่อ พี่มันยอดนักรักตัวจริงเสียงจริงเลย!”

เสียงหัวเราะและเสียงโห่แซวเหล่านั้นราวกับถังน้ำเย็นนับไม่ถ้วนที่สาดรดลงมาจากศีรษะ ทำให้เจียงหยวนหนาวเหน็บไปทั้งตัว

ท้องไส้ของเธอปั่นป่วนอย่างควบคุมไม่ได้ จนรู้สึกทรมานและค่อยๆ ทรุดตัวลงนั่งยองๆ

สวีไท่หยู่ยังคงพูดต่อ เขาถามเฮ่อซืออวี้ “พี่เฮ่อ พูดความจริงมานะ วันที่สิบเดือนตุลาคมวันนั้น พี่ไปเจอหน้าหลู่ไป๋จือมาใช่ไหม?”

เฮ่อซืออวี้ถามกลับ “นายรู้ได้ยังไง?”

“วันนั้นเธอโพสต์โซเซียลบอกว่า การได้พบกันอีกครั้งคือเรื่องที่โรแมนติกที่สุดในโลก ผมเดาปุ๊บก็รู้เลยว่าต้องไปเจอพี่แน่ๆ!”

“คืนนั้นมีความคืบหน้าอะไรไหม? แบบไม้แห้งเจอกองไฟ แล้วได้สานสัมพันธ์กันต่อบนเตียงหรือเปล่า?”