Nakaramdam ako ng kakaibang timpla ng takot at kaluwagan nang iniisip ko kung ano ang nasa isip ng may-akda habang isinusulat ang ending. Para sa akin, minsan ang huling kabanata ay parang huli at pinakamalalim na paghinga ng isang kuwento — dapat nitong buuin ang tema, pasusugin ang emosyon ng mambabasa, at mag-iwan ng marka. Madalas kong naiisip na iniisip ng manunulat kung paano makakaapekto ang wakas sa buong naratibo: ikokonekta ba nito ang mga simbolo sa umpisa, o gagawa ba ito ng bagong layer ng kahulugan na magpapabago sa pag-unawa natin sa mga karakter?
May mga pagkakataon ding parang risk-taking ang ending — sinasadya nitong sirain ang expectations para mag-iwan ng matinding epekto. Halimbawa, sa pag-alaala ko sa reaksyon ng community sa 'Neon Genesis Evangelion' at sa 'Attack on Titan', ramdam ko na iniisip ng may-akda kung hanggang saan siya magtatapat ng kaalaman, at kung kailan ilalabas ang bigayan ng closure. Hindi lamang ito tungkol sa pagpuno ng mga tanong; minsan mas mahalaga ang pagbibigay-daan sa mambabasa na magmuni-muni.
Panghuli, palagi kong naiisip na may halo ring personal na emosyon sa pagtatapos — relief kung natapos na ang paghahanda, takot na hindi matanggap ng fans, o simpleng pagnanais na iwanan ang kanilang marka. Sa huli, ang huling linya ay parang liham mula sa may-akda: nakasulat hindi lang para tapusin ang kuwento, kundi para maglatag ng huling dampi sa ating damdamin bago tuluyang magsara ang libro.