The Diamond Necklace Short Story Novels & Stories

Nang maayos na ang gown ay umalis saglit ang assistant para kunin ang diamond necklace na siyang tangi niyang magiging palamuti. Ang bilugang kwentas na gawa sa totoong diamante ay pinahiram lamang sa kaniya ng kaniyang tiyahin na si Fatima. Nang makita nito ang kaniyang dress ay agad nitong sinabi na ipapahiram sa kaniya ang isang mamahaling kwentas na siguradong babagay sa kaniyang gown. Nang maisuot niya iyon, agad niyang hinaplos ang diamante at halos napatulala sa ganda nito. Kumikinang iyon at siguradong agad na mapapansin ninuman.

Kumuha siya ng whiskey at sinimsim 'yon saka ako dinaanan sa gilid at umalis. What was that? He's weird. A total weirdo! Ngayon naman ay nagbago ang ugali nito base sa una ko itong na-encounter. Napahawak tuloy ako sa suot kong kwintas. The pendant is shaped like a snowflake with a small pure diamond in the center. Bakit siya nakatingin sa pendant ko? There's nothing special with my necklace. Tila ba napagod ako bigla at napabuntong hininga na lamang. Starting a conversation with that man exhausts me.

Mula sa bulsa, inilabas niya ang isang maliit at marangyang kahon at marahang binuksan. Sa loob ay isang diamond necklace — kumikislap na parang bituin sa ilalim ng ilaw. “I got it last night at the charity gala,” mahina niyang sabi. Nakita niyang nag-alangan si Mayumi. Nabasa niya sa mga mata nito na tatanggi. “It’s not a gift. Just borrow it for now. You’re going to the Valerio Mansion. Hindi puwedeng wala kang suot na alahas.” pagdadahilan niya

Then he looked at the merchant and asked: "Why is your necklace so short?" With these words he took ten pearls from his own necklace, pearls as large and round as bullets of a blunderbuss. The merchant's wife quickly took them on his behalf and hung them around his neck; and the merchant crossed his arms like the ogres and spoke his thanks. Then the great king went off again, flying away like lightning on the storm.

“Help me put on my necklace.” Tumalima naman ito. “You didn’t really move on from Jace, huh?” mahina ang tinig na sabi nito. Nakatitig sa kanya sa salamin. Nakatuon siya sa ningning ng diamond sa leeg niya. Kasunod niyang isinuot ang hikaw. “This is not about moving on from him, Bettina.” “Then what?”

sabi nito, “ito po iyong necklace na napanalunan sa online auction ilang araw na ang nakalipas.” Marahang binuksan ni Kael ang kahon. Agad bumungad ang isang napakagarbo at napakagandang diamond necklace. Kumikislap iyon sa ilalim ng ilaw. “Hindi naman mahilig magsuot ng diamonds ang old madam,” maingat na sabi ng assistant. “Ipapadala pa rin po ba natin ito kay Miss Natalyn gaya ng dati?”

Hanggang sa mapadpad ako sa isang jewelry store. Isang diamond necklace ang napili kong iregalo sa kanya. It was simple yet elegant with a delicate chain that held a single shimmering stone at its center. It wasn’t overly extravagant, but it caught the light beautifully, just enough to reflect how special she was to me.

magalang na sinabi niya at bahagya pang yumuko. Nakangiting tumango ako bilang sagot. "Gosh! I'm so excited, sis. Let's go!" hinila ako ni Althea papasok ng jewelry shop. Muntik pa akong madapa! Nakalimutan niya yatang buntis ako! Buti nalang at nasa likod namin si Aiah na alalayan niya kaagad ako. "Diandra, look. Bagay ba sa akin?" tanong ni Althea at isunukat ang isang gold necklace na mayroong diamond pendant.

Noon ko lang napansin ang hawak niyang maliit na itim na velvet box. Inilapag niya ang box sa tapat ko habang nananatili siya sa likod ko. Dahan-dahan niya itong binuksan, at halos mamilog ang mga mata ko sa bumungad sa akin. Isang diamond necklace. Hindi ito iyong tipong over the top o masyadong magarbo, minimalist lang ang design nito pero sa kintab pa lang ng bato at ganda ng pagkaka-ginto, alam mong napakamahal nito. "Hold your hair up," utos niya sa isang malalim at baritunong boses.

“Yes. Nawawala nga ang necklace ko. Oh, by the way, narinig ko rin mula kay Damion na nawawala ang necklace mo sa Old Creek Road at nahanap niya. Anong itsura ng necklace mo? Bahagyang lumaki ang mga mata ni Cassidy, may bahid ng pagkabahala, ngunit agad ding inayos ang sarili. “It’s a necklace with my name on it. Pinagawa ng Papa ko noong pinanganak ako. When Damion wanted to return it, and I thought it was fate, binigay ko na lang sa kanya.” “Is that so?” Czarina murmured. Sinuri ni Cassidy ang mukha ni Czarina na hindi naniniwala. Kaya naman ay muli siyang nagsalita. “Noong niligtas ko si Damion, hindi ko namalayan na naiwan ko ang necklace sa ambulance. Narinig kong binigay ng nurse sa k