Stupid In Tagalog の小説・ストーリー

biglang banggit nito. "H-ha? Wala naman. Okay naman kami. Friends." Sabay iwas ko at tago ang ngiti. "Friends? Friends lang ba talaga?" usisa nitong may kasamang nakakalokang ngiti. "Friends lang kami." pag-uulit ko.

Bigla, gusto niya itong suntukin o kaya naman ay sakalin. Kailanman ay hindi pa siya natatawag na st*pid! Habang itong lalaki sa harap niya ay akala mo hari ng mundo. Kahit na nakaka-intimidate ito at kaya siyang patayin, binigyan niya pa rin ito ng naniningkit na tingin at ngisi upang pagtakpan ang kaba niya. "St*pid? Did you just call me stupid?!"

Pain's POV I hate stupid people. Kulang nalang ay paikutin ko ang mga mata ko nang mapadaan sa dalawang teenagers na akala mo ay katapusan na ng mundo at huling araw na ng pagkakadiin ng mga labi nila sa isa't isa.

I'm really stupid. Tsaka lamang ako nakahinga ng maluwag ng makauwi ako ng apartment. I just wish that our paths will never crossed again. Takot ako sa kaniya, iyon ang totoo. I know, he was not just a normal student in our university. Hindi ko alam kung pansin rin ba iyon ng iba o ako lang. His every words felt so true. I'm really a gullible one, bata pa lang ako, alam ko na ang tungkol sa ugali ko iyon. But I know, his words are true. Na kapag sinabi niyang kaya niya akong patayin, I can feel it. Kayang-kaya niyang gawin iyon, hindi ko lang alam kung saan ko nga ba nakuha ang isiping iyon.

pilyong sabi ni Lance. "Baka." [Stupid.] "Ha? anong baka sinasabi mo Mafuyu? gusto mo kumain ng baka?" inosenteng tanong ni Lance. "Bakayarō!" [Your stupid!] "Your the fcking stupid too, Mafuyu! asshole!" "Nani? [What?] What did you say, huh?" "Dont fcking dare talking japanese while you with us, ever! I told you, Mafuyu. I cant undersatnd!

galit na bulyaw ng gorilla sa kanya pabalik. "Boyfriend? ‘E, wala nga akong boyfriend! Paulit-ulit na lang tayo. Ano bang hindi mo maintindihan sa sinasabi ko? Ilang beses ko pa ba kailangan ulitin sa ‘yo para maintindihan mo? May utak ka ba?” sarkastikong tanong ni Leigh sa gorillang nasa kanyang harapan. “Alam mo dapat nasa mental ka e! Sira ulo ka!" Dagdag niya na labis ang panggigigil sa tanga na ‘to.

“I’m sorry, miss. Hindi ko talaga sinasadya. Nagmamadali kasi ako kaya hindi na kita napansin.” “Stupid reason. Ang sabihin mo ay tatanga-tanga ka. Ang lawak-lawak ng daan. For sure isa kang pilipino na mangingibang bansa para maiahon ang pamilya sa hirap. Well, para sabihin ko sa iyo ay bawal doon ang tatanga-tanga. Baka doon ka pa magkamali, ibunton pa ang sisi sa buong pilipinas.”

- bulong nito sa harapan ko, naramdaman ko pa ang pagtama ng mainit at amoy mint na hininga niya sa pisnge ko. Ghod please, dont let me do something not right!. "Stupid!"- tumayo na ito ng tuwid ng hindi padin ako kumikibo, tiyaka nag patiuna na itong maglakad, natauhan naman ako bago lumingon sa mga magulang namin na natutuwa sa nakikita samin. Mybe they're just misunderstood what they saw. HAysst!.

Paliwanag ng isa. "Aba't... Excuse me lang ha pero ang sa-sad masyado ng mga utak ninyo, no? Siyempre alam ko iyon, I'm not stupid. Duh! I'm just trying to throw you away. Tapos na ang trabaho ninyo. Leave now, people." "Naku, Ma'am. Alam naman po ninyo na hindi iyon pupuwede kasi kami ang malalagot kay Sir Trever."

One night of my clumsiness lead down to forever. Sino ba ang mag-aakalang sa isang gabing pagkakamali ay makikilala ko pala ang lalaking mamahalin at taos-pusong nagmahal din sa akin pabalik? Katangahan mang maituturing pero pang habang-buhay na kaligayahan ang hatid nito sa akin. Lahat ng nangyayari sa buhay ng tao ay may mabigat na dahilan. Akala ko noong una ay pinarurusahan ako ngunit ang lahat ng iyon ay dahilan upang matagpuan ko ang tunay na kaligayahan. Hindi ko aakalaing sa panahong itinuring kong mali ay makikilala ko si Arken. Nagpapasalamat ako dahil isang gabi ay naging clumsy ako.