Sulking In Tagalog Novels & Stories

"S-sierra, are you jealous?" Sarkastiko akong tumawa. "Sino ba ako sa'yo? Sino ba ako para hindi magselos? Wala lang ba ako sa'yo? Sabagay, hinayaan mo nga akong walang ideya tungkol sa inyo. Nahuli ko kayong naghahalikan, nakita kong mapula iyong leeg mo na parang sinakal ngunit hindi mo sinabi sakin ang nangyari roon. Ilang araw na akong nagbubulag-bulagan, hindi mo na sana-"

Wika ni Max ng naka ngiti. "Max is right there is no time para mag sulking ka diyan." Naka ngiti ng sabi ni Migo. "Yown!" Masayang bulalas ni Max. .......

nanlaki ang mata ko dahil sa nakakapaso nitong mga titig. "N-no! May iniisip lang," nauutal kong salita. "Paano ka makakalimot kung may iniisip ka. I am doing my best, but I think it's not enough." he said. He is sulking. "I am sorry, please, keep going. " nahihiya kong salita.

Gulo ‘to… Saka bakit ko naman pakakasalan ang babaing di ko naman kilala at nahulugan ng loob ko? @DeathWish

O gusto niya na kaawaan ko? Bumuga siya ng hangin. Malakas na buga. Parang inilabas niya lahat nang naipon sa loob niya. “At kasalanan ko,” dagdag niya. Mapait ang ngiti niya. “Sinayang ko ang mayro’n tayo noon… kasalanan kong naging sarado ang utak ko. Mali na hindi ako nagtanong… mali na hindi ko nilinaw ang mga nakita…” Bumuga na naman siya nang hangin at mapait na ngumiti. “So sad, huli na nang ma-realize ko ang lahat… tuluyan ka nang nawala sa akin…tuluyan nang nawala ang pagmamahal mo…”

Isang pagdaloy na dahilan ng mas maluwag kong paghinga. “I’m sorry. Sorry dahil hindi ako nagtiwala sa kakayahan mo. Sorry kasi inisip kong hindi ka bagay sa anak ko. Sorry dahil inapi kita, sinaktan at ininsulto.You are right. You are more than enough. Sorry dahil hindi ko tinanggap ang apo ko nang panahong kailangan mo ang anak ko at kailangan mo kami.” Huminga siya ng malalim. Mabilis ang paglakbay ng mga luha sa kanyang pisngi. “Pwede bang makita siya? Pwede ko bang makita ang apo ko?” “Wala na ho ang apo ninyo, Mrs. Castro.”

Sabi ko sa sarili ko. "Masakit raw ang ulo mo, Hija." Si Miss Yenny. Tumayo ako tumingin sa kaniya. Nakangiti ito at parang kaharap ko lang si Mama. Hindi, si Miss Yenny ito. Paalala ko sa sarili ko. "Hello po. Medyo sumakit lang po ang ulo ko pero ayos lang po ako." Pinatatag ko ang sarili ko na huwag bumuhos ang mga emosyon sa sarili ko.

Tanga? Tumango-tango ako habang nakaplaster ang sarkastikong ekspresyon sa aking mukha. “Ah! Tanga ako? Alam mo, Zoren mas mabuti pa kung maghiwalay na lang tayo. Hindi na tayo masaya,” sabi ko at agad na tumakbo papasok sa loob ng bahay.

“G-Gusto mo umiyak din ako? Hindi ako magaling d'un… sorry…" Pinahid ko ang mga luha ko at saka siya tiningnan. Ang kaninang nagsusungit niyang ekspresyon ay napalitan na ng matinding pag-aalala ngayon. "Sorry kung may kasalanan man ako sa'yo… hindi ko alam, basta sorry…” Mariin kong kinagat ang labi ko at muling pinahid ang lumabas na namang luha mula sa mata ko. “Sorry din… Sorry din kasi—"

seryosong sagot ko "Yeah, nakaraan na iyun pero alam kong alam mo na mahirap kalimutan. Alam kong nasa puso mo pa rin ang sugat na dulot ng nakaraan at alam kong mahirap para sa iyo na kalimutan ang lahat-lahat." seryoso niyang wika