Novel & Cerita Sorrow In Tagalog

Cyrex. Napaisip siya, oo nga pala gusto niya rin malaman kaya tahimik nakinig. "Hmmmm "Langga" is the sweetest word of bisaya that means "Love" kung sa tagalog naman "Mahal" ang kahulugan, Ohh diba...kaya ikaw ang langga ko, in tagalog ikaw ang "Mahal ko," paliwanang ni Shyra. Napatango tango naman siya, indeed ang sweet nga pakingan lalo na pag si Shyra ang magsabi noon, ang lambing ng tono.

Sinundan ko siya ng tingin, lumabas siya sa kuwarto. Nakaramdam ako ng kurot sa puso ko ng ilang beses na umalingaw ngaw sa utak ko ang katagang binitawan niya bago ako tinalikuran. Ramdam ko rin ang panghihina ng tuhod ko dahil sa pagbalatay ng sakit sa puso ko. What does that mean? What's that sorry for? Sorry dahil ano? Naramdaman niya na ba na mahal ko na siya, pero hindi niya kayang suklian iyon.

Naprotektahan ko sana sila! Ang nanginginig sa galit ang napapirma sa papel. May dungis ng dugo. At sa huli, ang mga mata ko na minsang lumuha ilang taon na ang lumipas ay lakas loob na napakawalan at tumulo sa papel. “We're sorry to your lost.” Sorry. Bwisit na sorry na yan!

galit na sabi ng guro. Huminga siya nang malalim. Wala.na siyang mukhang ihaharap pa kay David. She embarrassed herself. She's an idiot. "Sorry!" mahina niyang wika at naglakad na palabas. "Serves her right! Walang respeto!" rinig niyang bulong ni Trixie nang mapadaan siya sa pwesto nito.

I can't stop my tears now, hindi ako makapaniwala sa lahat. "Shh, I'm really sorry. Sorry for everything that I've done. Sorry, Almika. I don't want to hurt you, please forgive me, forgive me, baby." Hindi ako umimik. Tuluyan na nga akong humagolgol dahil sa sakit na umuusbong sa buong katawan ko. Ayoko na, ayoko na. "Almika, mi dispiace davvero."

sagot ni Kei, halatang nasasaktan. "Pero tao lang ako, Kei! Hindi ko mapigilan ang sarili kong mainis, madismaya, at mapagod sa relasyon natin! Sobrang pagod na akong maghintay na tawagan mo ako! Sawa na akong maging 'lihim mong kasintahan'! Gusto ko nang tapusin ‘to!" sigaw ni Kate habang bumabagsak ang kanyang mga luha.

buong sinserong sambit nito sa harapan ko. While listening, my tears run down my cheeks. Parang nabunutan ako ng tinik. Parang gumaan ang pakiramdam ko. Ang matagal ko nang dala dala ay parang bulang biglang naglaho. Sa oras din ito, hindi na ang mukha ng magulang ko nung sila ay namatay ang nakikita ko ngayon, kundi ang masasayang mukha nila dahil sa wakas ay mawawakasan na ang lahat.

Tanong ko "Dahil maraming alaala dito ang ayaw ko ng balikan kaya hanggat kaya kung bumalik dito babalik parin ako pero hindi katulad noon na masaya ako" saad muli nito pero naguguluhan parin ako

Tiim-bagang itong ngumisi at umiling-iling. "You're only sorry because you don't like what you're feeling right now, Angenette. But guess what, kahit gaano karami ka pang beses humingi ng tawad, hinding-hindi gagaan 'yang pakiramdam mo. You'll always feel guilty of what happened to Hope. Habang buhay kang hindi patatahimikin ng iyong konsensya dahil maraming buhay ang nasira mo just because of your greed."

Goodbye, my love… Mom… brother… I’m sorry… Naluha na lamang ako… At tuluyan nang bumagsak.