Sulking In Tagalog Mga Nobela at Kwento

Hindi pa ba sapat ang masasakit na mga salitang binibitawan nila? Gusto ko ng umuwi. Gusto ko ng bumalik sa probinsiya at mamuhay ng mag-isa. Niyakap ko ang aking sarili at pinipigilan ang pag-iyak. "Mila!" sigaw ng isang lalaki. Pamilyar ang boses niyang 'yon. Iniangat ko ang aking ulo at laking gulat ko nang makita si Andrey na tumatakbo palapit sa amin.

sungit kung saad dito "sungit naman nito.saad nito sabay alis "bakit ko naman kase ibibigay number ko e muka naman babaero, ang pait ng lasa diko kaya, san ngaba ulit yung cr. "pag harap ko isang lalaki ang bumangga saken at natapon ko ang kapit kung wine sa damit nito. "sorry, sorry hindi ko sinasadya pupunasan konalang (saad ko habang pinupunasan ito gamit ang tissue)

Hindi na nagawang matapos ni Kenji ang aking sasabihin nang bigalang mandilim kanyang paningin at tuluyang mawala ang kanyang ulirat sa buong paligid. “That’s what happened,” nalinawan niyang saad sa kanyang sarili nang maalala niya ang buong pangyayari at saka isinandal ang kanyang likod ngunit mabilis din niyang inangat ang kanyang likod nang kumirot ito. “Shit! Ang sakit ng likod ko! Gago talagang Zyrus iyon!” mura niyang d***g.

Hindi lang kasi simpleng away o samaan ng loob ang mayroon sa amin na gaya ng iniisip niya. “I’m sorry… kasalanan ko. Mali naman talaga na hindi ko ipinaalam sa `yo kung ano talagang klaseng pill ang ibinigay ko sa `yo. Alam ko kasi kung gaano ka ka-prudish at gusto ko lang naman talagang makatulong. But instead of helping, I think I just put you into a big trouble. Sorry talaga, girl. Alam kong hindi maaayos ng ‘sorry’ ko ang lahat. Pero puwede kitang damayan sa lahat ng pinagdadaanan mo ngayon. Umiyak ka lang kung kailangan. Baka makatulong maski paano.”

tugon ko Nagulat ako ng bigla siyang tumawa at pumalkpak, tapos ay bigla ullit sumeryoso ang mukha niya at humakbang palapit sakin. “You literally a blamer huh?” ngisi niyang sabi sakin at mas inilapit pa ang mukha nia kaya nakayuko siya sakin habang ako naman ay nakatingala sakaniya. “Nagsasabi lang ako ng totoo.” saad ko pa

I thought I could bear the pain, but I couldn't, and now I can't stop crying from the pain I feel. “What? I thought you wanted me to continue claiming you and do what I want? Why don't you seem to like how I'm claiming from you?” puno ng sarkasmong tanong ni Nikola sa akin at huminto siya sa pagkilos. Hindi ko nagawang magsalita at tinakpan ko na ng palad ang mukha ko dahil sa hindi mapigilang hikbi at luhang pumapatak sa mga mata ko.

"Gan'to pala kahirap ang buhay ng may asawa. Masakit sa ulo." "Fine! Apology accepted." Tanging naibulalas ko na lang at muli kong ipinagpatuloy ang pagtutupi ng mga damit ko. "Really? You're not sulking anymore? Does your heart doesn't have a problem anymore?" "Hindi ako nagtatampo! Naiinis lang ako sa'yo!"pagtangggi ko. "There's nothing wrong with sulking. You know...after what happened today, I have a strong hunch that you're actually in love with me."

Doon na bumagsak ang aking mga luha dahil sa sobrang samang loob. Sandali itong natigilan at sa huli ay humakbang ito palapit sa akin at walang pasabi akong kinabig para yakapin, "I'm sorry, I shouldn't said that.." Ilang beses nitong hinalikan ang puno ng aking buhok at mas mahigpit akong niyakap. "I'm sorry, hindi ko dapat ginawa 'yon.." I murmured as I hug him much tighter.

Singhot kong tanong. Maarte niya akong sinabunutan. "Baliw! Ikaw na nga lang meron ako, magagalit pa ako sa'yo?! And gosh! It's okay! Deserve mo ang kung anumang ipinararamdam ni mommy and daddy. And I am not jealous 'no! I am just sulking at them but I know they love me so much, sa ganda kong ito, hindi nila mamahalin? Hindi maaari iyon 'yon!"

tumutulo na ang luha sa aking mga mata na bigkas ko Pakiramdam ko ngayun, may malalim na sugat ang biglang nasagi sa puso ko kaya naman nakakaramdam ako ngayung ng pighati. "O--okay~! Okay...sige, huwag ka nang umiyak, dadalhin kita sa kanya! SAsamahan kitang dalawin ang ama mo kung saan siya nakalibing ngayun." seryosong bigkas n Carlos. Sa hindi malamang dahilan, hindi ko na mapigilan ang mapahagulhol ng iyak. "Salamat, Carlos! Maraming salamat!"