Sun Rising Photo の小説・ストーリー

Doon muna silang apat sa may dalampasigan habang pinagmamasdan ang araw sa silangan na sumisikat. Kung kahapon ay hinintay nila ang sunset ngayon naman ang sunrise. Umupo sila sa may batuhan habang ang kanilang mga paa ay nasa tubig. Ang lamig ng tubig-dagat. Ang sarap sa pakiramdam nito. Hindi naman sila nagtagal doon. Kumain na sila ng breakfast nang pumasok sila sa loob. Nakahanda na 'yon para sa kanila.

Hindi namin namalayan ang mga sandaling iyon, pero nang makita namin ang mga litrato, para bang nakunan ng camera ang lahat ng masasayang alaala at damdaming hindi na kailangang sabihin pa sa salita. Hanggang sa tuluyan nang lumubog ang araw. At sa isa sa mga litrato, sakto pang nahagip ang sandaling magkahawak ang mga kamay namin ni Zion habang nasa likod namin ang napakagandang sunset. Isa iyon sa mga paborito kong litrato. ***

Nilapag ko sa table ang camera bag na dala ko. I order coffee and set of hotdog, bacon and rice. Napupuno ang restaurant ng mga traveler at ibang tao. While eating I look at the sunset who's shining in my direction. Between sunrise and sunset, I always love sunrise because it gives me hope, that every darkness has its light. And every problem has its solution. Its like calling me that after the rain are rainbow. I spend my day, taking a picture of places in Laguna area. Every trees that I take give me comfort, every scenery felt so good. And every falls are endless.

Akala mo naman ay mabango ang inilalabas niya. "Go on. Continue that. I won't leave you even If that smell can kill me," sambit niya at narinig ko ang tawa niya kaya nainis ako. "Tse!" Reaksyon ko habang nakangiwi. The sun emerged from the sea of clouds and its first rays broke through with indescribable wonder. Itinaas ko ang aking kamay at ibinilog ko ito. Sinilip ko sa butas ang magandang tanawin sa harapan namin. We stood there and watched the sun rise slowly as the signal of the start of our day.

paalam nito sa akin. "Okay, ingat ka." sagot ko sa kanya at ibinaba ang tawag. Napansin ko naman ang kalangitan. Bukang-liwayway na at nagsimula na rin na tumingin ang mga tao sa kalangitan. I took a photograph of it. It was beautiful. So mesmerizing. I sent that photo to Lucian. Me: Sunrise. Ganda 'di ba? Sakto namang dumating ang order ko. I thanked the waiter and he left.

Hindi man nawala atleast nabawasan na ang sakit. “Okay na ba? Kung okay na pwede na tayong umuwi.” “Pwede na mag-stay na muna tayo kahit ilang minuto lang?” “Sure! Can I sit besides you?”I nodded. In art, people often use sunrises and sunsets to depict life and death. As the sun slowly creeps up the horizon, we are reminded of new life sprouting out of fresh ground. Sure, the sun is actually right there. It only seems like it appears in the morning and goes away at night because of how the world rotates on its axis.

Hindi pa man sumisikat ang araw, isang malakas na katok ang gumising kay Megan. “Megan! Wake up!” Napabalikwas siya ng bangon, halos mahulog sa kama sa sobrang gulat. “Ano ba?!” Pagtingin niya sa orasan, alas-sais pa lang ng umaga! Nagbukas ang pinto at pumasok si Sunny, mukhang overly energetic kahit sobrang aga pa. Hawak nito ang phone niya, at sa isang iglap, itinutok iyon sa mukha ni Megan.

"The place is nice, Direk. Anong oras call time natin?" Tanong ni Sirene kay Direk B. "Around 5am. Tapos interview na tayo after. Sa hapon naman another photo shoot and the sunset would be your background." "Yey! Direk we should try some activities habang nandito tayo para naman sulit!" Sabi ni Sirene. Nakita kong ni-open niya ang bitbit niyang camera at inilayo niya iyon. Kumunot ang noo ko.

Paglabas ni Zenaida mula sa opisina ng director, nakita niya si Harmony na nakatayo sa balcony, kinukuhanan ng litrato ang sunset. Ang ginintuang liwanag ng araw ay parang bumabalot sa buong katawan ni Harmony, ginagawa siyang sobrang kapansin-pansin. Ang maayos na silhouette niya, ang bahagyang ngiti sa labi, lahat ay naglalabas ng natural na charm.

Apollo Lopez upload a photo. Picture ng dalawang tao na parehong nakatalikod habang pinagmamasdan ang sunset sa isang sikat na beach. At nang basahin niya ang caption, tila may kutsilyong gumuhit muli sa dibdib niya. Watching sunset with my daughter.