Sun Rising Photo Novels & Stories

Tinignan niya ito habang inaayos ang camera, hanggang sa umanggulo ito, at sinimulang kuhanan ng litrato ang sunset. "Yeah. Maganda nga." sagot nya bago muling itinuon ang mata sa sunset. "Pero siguro mas maganda ang sunrise. Wala nga namang makakatalo sa muling pagsikat ng mga bagay na nauna nang lumubog, hindi ba?" dagdag niya naman.

Ngunit bago pa sila tuluyang makalakad palayo, may isang lalaking biglang sumulpot sa kanilang harapan. “Hello po sa inyo,” magiliw nitong bati habang nakasabit ang camera sa leeg. “Professional photographer po ako. Sunrise sana ang kukunan ko, pero aksidenteng napasama kayo sa frame. And honestly… you two look really perfect together. Pwede bang mag-take pa ako ng ilang photos ninyo?”

I entered our room at nakitang natutulog pa rin si Dion. Kinuha ko ang camera ko at muling bumaba. I smiled. "This is beautiful." I said as i looked up to see the sky. The sun peeked through the clouds, its beautiful. I opened my camera and aimed it at the clouds. When I was satisfied with my shots I went back to where the roses were planted. I took a creative shots of it. I want to photograph the cloud and the roses. I put the camera in video mode and shot the beautiful scene, I rotated the camera to capture the whole place when I saw Dion. He is topless while looking at me. His forehead was furrowed, he was really handsome.

Lingid sa kaalaman ni Sunshine, kakakuha lang ni Mike ng litrato sa kanyang cellphone kasama ang ilang pose ni Sunshine na nag-iisip na nakaupo sa dalampasigan. Itinago ng lalaki ang larawan bilang isang personal na alaala sa kanyang koleksyon. Kung tutuusin, hindi lang ang litratong ito ang nakuhanan ni Mike, maging ang pose ni Sunshine nang mahimbing na natutulog sa tabi niya ang babae pagkatapos nilang magmahalan ay naging karagdagan din sa memento collection ni Mike. Photogenic nga si Sunshine siguro dahil napakaganda ng mukha niya, kaya kahit anong pose ni Mike maganda at maganda ang resulta.

Kita kasi mula dito ang magandang overlooking view ng buong Metro City. 'Paniguradong maganda ring tanawin ang sunset dito.' Nakangiting sabi ni Zari saka ito bumaling sa akin. 'Yes, babe. Kung gaano kaganda ang sunrise, ganun din ang sunset.' Nakatitig ditong sagot ko. 'Puwede ba tayong bumalik dito mamaya para makita 'yun?' 'Oo naman, babe.' Nakangiti kong sagot dito. 'Puwedeng-puwede. Marami tayong oras para gawin 'yon.'

Hinalikan muna siya nito sa pisngi bago nito sabihin ang rason. "That's because sunset reminds me that everything has an end. No matter how bad your life may be or no matter how bad your problem is, sunset reminds you that it will always end and tomorrow will be another day. And sunset bring sadness and happiness at the same time which sunrise don't have." Ngumiti ito sa panghuling sinabi. Alam niyang binibiro lamang siya nito dahil sa itsura at paraan ng boses nito nang sabihin iyon sa kanya.

Marami pang puwedeng mangyari. *********** Ang araw ay unti-unting lumulubog, nag-iiwan ng malambot na ginto sa paligid ng rooftop garden na ginawang set ng pictorial. Nasa paligid ang crew—isang photographer, assistant, stylist, at ang coordinator ng Mr. & Ms. CAS.

Tuluyan ko na itong nilampasan. Pumunta ako sa may seaside sa may labas ng subdivision namin. Maraming tumatambay doon kapag hapon dahil kita ang magandang paglubog ng araw. I was smiling while capturing some photos of people around me and the scenery. Tumayo ako sa may gilid kung saan may mga taong nakatambay din. Nakangiti ako habang pinapanood ang pagubog ng araw.

Hindi nila pinapansin ang pagsikat ng araw kaya hindi ko tuloy maiwasan isipin na kung gaano na sila kasanay dito kaya binabalewala na lamang nila, pero ako, tulad kong hindi naman namamalagi rito ay hindi magsasawang titigan ito. Umupo ako sa stainless na upuan at tumitig lamang sa maliit na parte ng araw at ang repleksyon nito sa dagat. Suddenly, in the middle of staring at the sunrise, I feel my tears slowly flowing down to my cheeks. Bigla na lamang ako naiyak sa hindi ko malamang rason. Now, I can't stop myself from thinking that the sunrise itself is emotional that influence me to cry.

Hindi ko inalintana ang lamig dahil ang init ng katawan ng katabi ko. Minutes later, bright orange and yellow ball-like colors gradually appeared as the sun rose. The sky began to pour its entire palette of colors onto the water. The light began to shine brighter, dispelling the night's darkness. It rose higher and higher, and the colors became more vibrant as we saw it.