Novel & Cerita Sun Rising Photo

Tiningnan namin ang ilalim, ang daming sasakyang humaharurot, mga taong naglalakad na may kani-kaniyang mga hanapbuhay bringing with a flurry of morning activity. Kapansin-pansin din ang mga gusali sa 'di kalayuan. Iba-iba ang disenyo, ang kulay, ang hugis, ang porma. Nag-uunahan silang makaabot sa langit. The rising sun cast a rosy hue across the morning sky. When the golden fingers of sunlight lit up the scene, I smiled--- I remember my people. I hope they are doing fine today. I heard the dawn chorus of melodic birdsong which drifted in. The sunlit skyscrapers pierced the hot, blue sky. Tiny specks of dust seemed to dance in the shaft that slanted around us.

Nagpaalam na rin ako. “Sige, magpapahinga na ako. Magpahinga na rin kayo,” sabi ko na marahan nitong ikinatango at sinundan ako ng tingin. Tomorrow by the sunrise, we’ll take photos again kaya naman ay kailangan ko na rin talagang magpahinga. Noong dumating ang tanghalian ay dumating sina Harris. Kaya pala kabadong-kabado si Sittie buong umaga dahil natatakot siyang magalit ako. She said that she invited them!

Kahit na saan man siya o kahit ano man ang ginagawa, iiwan at iiwan nito para pagmasdan ang pagsikat ng araw. Watching the sunrise is there something in his heart that he can't explain. May it be sounds crazy but he's in love to the handsome bright sun. Samantalang hindi mapakali si Odisza Mariano nang magising na wala sa kaniyang tabi ang asawa. Balisang naghanap at nag-aapoy sa galit ang mga mata, nang makita ito agad na sumilay ang ngiti sa labi. “Zarchx, Honey!” Nakangiting kuha niya ng atensyon nito.

Bandang alas-siyete. Ang silangang abot-tanaw ay dahan-dahang nagliwanag. "The sun's coming up!" Masayang isinigaw ni Maureen. Inangat ni Luke ang kanyang camera at tahimik na kinunan ang nakatutulalang eksena na nagaganap sa kalayuan. Hindi mapigilan ni Maliya ang sumulyap nang patagilid sa kanya.

‘Eyes on me. ‘Perfect!” Sunod sunod na sabi ng photographer ganun din ang sutter. Matapos ang halos kalahating oras ay ibinaba ng photographer ang camera saka tumingin sa monitor. Napangiti ito. “Wow.” Lumapit naman ang assistant director. Napailing ito nang makita ang litrato. “Ang ganda!” bulalas nito. Mahinang natawa ang photographer. “Sa totoo lang…, mas gusto ko itong sunset vibe kesa sa morning batch.”

Dahil ba sa pag-iwan niya rito noon? Sumasakit lalo ang ulo niya sa pag-iisip at kahit humiga siya at pumikit ay hindi naman na siya makakatulog kaya umahon na lamang siya mula sa kama. She went to the huge glass door at the right of the bed leading her to the adjacent veranda. She surprised when she saw the sun slowly kissing the horizon. Ang ganda ng view ng sunset sa veranda ni Sylvan. Kitang-kita mula doon ang unti-unting pagsasanib ng araw sa hangganan na kanyang natatanaw.

Kasama ng message ang isang larawan. "Maganda rin ang view ko. Sharing it with Mrs. Ferrer." Agad napangiti si Nevaeh. Ngunit nang i-zoom niya ang larawan, bahagya siyang natigilan. Bumilis ang tibok ng kanyang puso. Ang sunset sa litrato ni Sven ay halos kapareho ng ipinadala niya. Maging ang hugis ng mga ulap, kulay ng kalangitan, at lokasyon ng ilang gusali sa background ay tila magkatugma.