Sun Rising Photo の小説・ストーリー

And his smile gets wider when he takes a shot with a click and a flash. "How's the shots?" Tanong ko. "Maayos lang ba? Kung hindi we could take more." Alok ko. Umiling-iling siya. "No, the shots are perfect. Especially that you're my subject." Nginitian ko lang siya at binalik ang tuon sa dagat. The sunset looked so beautiful. Ang ganda ng repleksyon nito sa dagat. A contrasted color of chartreuse. Tahimik lang kami nang may biglang dumaan sa harap ko na parang sinadyang matilamsikan ako ng buhangin na ginulo niya gamit ang mga paa niya.

At sa paraan ng pagtitig niya sa akin, para bang ako lamang ang taong nakikita niya sa buong mundo. Bigla akong napalingon sa dagat. "Ang araw!" Unti-unting sumilip ang araw mula sa dulo ng karagatan. The sunrise painted the sky with breathtaking shades of gold, orange, and soft pink. The sunlight slowly spilled across the ocean like melted gold dancing on the water's surface. The warmth of the morning light kissed our skin gently. At sa sandaling iyon, pakiramdam ko ay para kaming binigyan ng panibagong simula.

Sa mga araw na wala siya rito para mamahala, ang kambal ang naging katuwang niya upang mapanatili ang kaayusan dito. Snow wanted us to rest in one room so we oblige. Jake is hugging me from the back while we watch the sun rises in the morning from our balcony. He is throwing small but long-lasting kisses on my neck. I tilted my head a bit to give him more access from kissing me. "I always watch the sun because it reminds me of you," he said when he paused at kissing my neck. Napatingin ako sa langit dahil sa sinabi niya. It is so beautiful. The colors around the sun blended exactly with each other to produce such masterpiece like this. The stars can still be seen at the sky despite the sun r

Pipiksi pa sana ito kung hindi lang may mga taong nakapaligid rin sa kanila. May mga magsyota nang nagti-take ng pictures nila habang nasa background ang sunset. "Let's try what they're doing." Kinuha niya ang phone at kumuha ng pictures nila na kasali ang papalubog na araw. Hindi niya alam pero natutuwa siya sa simpleng date na iyon.

"Hindi pa ba nasanay? It's normal. Ginagawa ko 'to pag alas dose ng tanghali. Kinukuhanan ko ng litrato ang araw." Ngumuso ako. "Palagi nga kitang napapansin pero hindi ko alam kung anong kinukuhanan mo. Ano bang meron sa araw? Solar eclipse ba ngayon?" biro ko. Kinuha niya ang itim na wallet sa bulsa at inilabas mula roon ang maliit na picture, saka iniabot sa akin. Nang tingnan ko iyon ay nakita ko ang maraming araw na nakahugis infinite. Ang background noon ay sunset. Kumunot ang noo ko at nagtatakang nag-angat ng tingin kay Jazzer.

Kaya natatawa na lang kami lahat. Alas tres na ng madaling araw ngayon, mabuti na lang at maaga kaming natulog kagabi kundi pasuray-suray kami nitong maglalakad ngayong araw dahil sa inaantok, lalo na ako, mabuti at nakakatulong talaga ang pagligo ng maaga. Alas singko mismo ang oras ng kasal namin para timing daw na pagsikat ng araw. Ang sunrise na simbolo sa bagong umaga sa aming dalawa ni Cloud. Ito yung araw na hindi na namin babalikan ang nakaraan na masalimuot kundi ito yung araw para ipagpatuloy ang buhay namin bilang individual, bilang mag-asawa, bilang mga magulang sa magiging anak namin.

Si Josiah nasa kwarto n'ya, tulog pa" she said. Mukang wala silang ideya sa nangyari kagabi. "Sige po ma'am, thankyou po" i genuinely smile at her "Sige po una na ako, nice to meet you po". "Nice to meet you too hija" she smiled at me. Umalis na ako at dumiretso sa labas im not hungry yet,it's just 7:65am im looking at the sunrise, admiring it. May mga puno nang niyog at may mga kahoy na upuan. Kakaunti pa lang ang mga tao sa labas siguro ay tulog pa ang iba.

Her room is facing the sea, gusting gusto niyang pinapanood ang pagsikat ng araw. Sa sobrang ganda ng view para siyang nahihipnotismo, the rising of sun always cast a rosy hue across the morning sky. Minsan pa nga, ang pagtawag sa kaniya ni Sandro para mag-almusal ang nagpapabalik sa kaniya sa reyalidad.

Parehas silang ngumiti sa isa't-isa at binusog ang mga mata sa magandang tanawin na nakalahad sa kanilang harapan. Ang magandang pag-usbong ng araw ang nagmamarka sa bago na namang kabanata ng buhay. Sunrise symbolizes new hope and life. A new beginning that people need to live and embrace. "I hope that one day things will be okay with us, Anjelouv. Sana dumating ang araw na maging malaya na akong makasama ka. We've been through a lot already. Sana ngayon pagbigyan na tayo." Namamaos na usal ni Zak.

Pakiramdam ko para kaming teenager ngayon. Nang makalabas kami ng kwarto. Tama nga siya malapit ng lumubog ang araw kaya naman napakaganda ng kulay ng kalangitan. Paborito ko rin ang sunset kumpara sa sunrise. Para kasi sa akin it symbolizes at peace. Panatag kang matutulog na walang iniintinding kahit na anong problema pa yan. Habang naglakakad kami sa dalampasigan at natatanaw ko na nga ang beach resort mas lalo akong napangiti sa ganda nito. Hindi ko nga lubos akalain na may mas gaganda pa rito. Kanina kasi sobrang liwanag at medyo hindi makita ang ganda ng kalangitan at karagatan. Palapit na kami ng palapit sa sunrise at mas kita ko na ng buong buo ang karagatan at kalangitan. Gusto ko s